บทที่ 1805 ศาสตร์การมุดลงดิน

แค่องครักษ์ จะคิดว่าสามารถหลบเลี่ยงท่าไม้ตายของนักปราชญ์ได้ คิดจะลองดีกับนักปราชญ์ งั้นเหรอ?

ช่างไร้สาระ!

จริงอยู่ที่การหลบหลีกอย่างต่อเนื่องของไป๋ฉี่ ทำให้นักปราชญ์รู้สึกว่าไป๋ฉี่รู้ดีว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนักปราชญ์ นักปราชญ์จึงไม่ได้โจมตีตอบโต้

ไป๋ฉี่ก็แค่มีวิชาตัวเบา และความคล่องแคล่วว่องไวที่เหนือกว่า

หากเขาหลบหลีกและยืดเวลาต่อไป ข้าก็ทำอะไรเขาไม่ได้จริง ๆ

แต่เขาเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นรุก เข้ามาหาความตายเอง แบบนี้ก็ต่างออกไป

นักปราชญ์คิดว่าด้วยฝีมือของข้า จัดการไป๋ฉี่ก่อนที่เซียวเฉวียนและพวกเขาจะมาถึง คงจะไม่ใช่เรื่องยาก

ที่สำคัญคือ ไป๋ฉี่เป็นนักรบผู้เก่งกล้า แม้จะเก่งกว่าเว่ยเชียนชิวก็ตาม

หากได้วิญญาณของไป๋ฉี่มาช่วยฝึกฝน ข้าก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ชั้นที่สูงขึ้นได้อย่างง่ายดาย

ด้วยแรงจูงใจอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ข้าจึงตัดสินใจรีบจัดการไป๋ฉี่ก่อนแล้วค่อยหนี ยังมีเวลาเหลือเฟือ

ดังนั้น ทั้งสองจึงเริ่มต่อสู้

ด้วยความที่ฝีมือของเซียวเฉวียนพัฒนาขึ้น ฝีมือของไป๋ฉี่ก็พัฒนาขึ้นเช่นกัน

แม้สามารถต่อสู้กับข้าได้

อย่างน้อยในช่วงเริ่มต้น ยังดูไม่ออกว่าใครจะชนะใคร

ดาบและกระบี่ปะทะกัน แรงกระแทกอันมหาศาล สร้างประกายไฟที่สว่างไสวส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืน

ทาสคุนหลุนที่อยู่ข้างๆ ต่างตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าฝีมือของไป๋ฉี่จะเก่งกาจขนาดนี้

พวกเขายิ่งไม่รู้ว่าชายชราที่ชื่อนักปราชญ์นี้มาเพื่อฆ่าพวกเขาทำไม?

คนที่ตายในเหวอันหยวน คงเป็นฝีมือของชายชราคนนี้สินะ?

พวกเขาไม่ได้มีเวรมีกรรมกับนักปราชญ์ ทำไมนักปราชญ์ถึงต้องฆ่าพวกเขา?

พวกเขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในเหวอันหยวนมาโดยตลอด ยังมีคนคิดจะเอาชีวิตพวกเขาอีก?

จะไม่โกรธก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่พวกเขามีชาติกำเนิดต่ำต้อย แม้แต่สิทธิ์ที่จะต่อต้านก็ยังไม่มี

โกรธไปก็ไร้ประโยชน์

โชคดีที่มีเซียวเฉวียนคอยคิดแทนพวกเขา

ตอนนี้ยังมีไป๋ฉี่คอยปกป้องพวกเขา

ความสามารถของไป๋ฉี่ อยู่นอกเหนือความคาดหมายของนักปราชญ์อย่างแท้จริง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนรับใช้ธรรมดาคนหนึ่งจะสามารถต่อสู้กับเขาได้หลายท่า โดยที่ยังไม่มีใครแพ้ชนะ

เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไป แต่ยังจัดการไป๋ฉี่ไม่ได้ นักปราชญ์ก็เริ่มร้อนรนขึ้น

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนมีความเร็วที่รวดเร็ว และเขาไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนเริ่มต้นจากที่ไหน

หากเซียวเฉวียนมาถึงเงียบ ๆ ในขณะที่เขายังอยู่ที่นี่ นักปราชญ์มีโอกาสที่จะพ่ายแพ้

ดังนั้น ยิ่งเวลาล่วงเลย ยิ่งส่งผลเสียต่อนักปราชญ์

ดังนั้น นักปราชญ์จึงใช้พลังทั้งหมดของเขา เตรียมที่จะโจมตีไป๋ฉี่ด้วยท่าไม้ตาย เพื่อเอาชนะเขาให้เร็วที่สุด

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ไป๋ฉี่ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเขา แต่หลบหลีกการโจมตีร้ายแรงของนักปราชญ์ได้อย่างคล่องแคล่ว

แม้แต่ไป๋ฉี่ก็หลบหลีกได้ นักปราชญ์เริ่มตกใจกลัว

องครักษ์คนนี้เก่งขนาดนี้เลยหรือ?

แม้ว่าการหลบหลีกของไป๋ฉี่จะทำให้เขาไม่รู้สึกว่าไป๋ฉี่เป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ แต่การที่ไป๋ฉี่สามารถหนีรอดจากเงื้อมมือของเขาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บนั้น ถือว่าเก่งมากแล้ว

นักปราชญ์ยังมั่นใจในความสามารถของตัวเอง มองไปทั่วทั้งแผ่นดิน คงมีเพียงเซียวเฉวียนและดาบนักปราชญ์เท่านั้นที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ นอกจากสองคนนี้แล้ว ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

แม้แต่ชิงหลงก็ไม่ใช่

แต่ตอนนี้ ด้วยพลังที่ไป๋ฉี่แสดงออกมา ทำให้นักปราชญ์ต้องมองเขาด้วยความเคารพ

นักปราชญ์รู้เรื่ององครักษ์ของต้าเว่ยอยู่บ้าง องครักษ์ที่เชื่อมต่อกับเจ้านาย พลังขององครักษ์นั้นขึ้นอยู่กับความสามารถด้านบทกวีของเจ้านาย ในขณะเดียวกัน พลังของเจ้านายเองก็ส่งผลต่อพลังขององครักษ์ด้วย

ดังนั้น จากพลังของไป๋ฉี่ในตอนนี้ นักปราชญ์สามารถคาดเดาพลังของเซียวเฉวียนได้คร่าวๆ

เซียวเฉวียนช่างน่ากลัวจริงๆ!

ความคิดหนึ่งแล่นผ่านใจนักปราชญ์ นั่นคือ หนี!

เขาไม่สามารถต่อสู้กับเซียวเฉวียนได้

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

แต่ไป๋ฉี่ดูเหมือนจะอ่านใจเขาออก เขาชูมีดตื่นตะลึงขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าหานักปราชญ์และจับเขา