บทที่ 1807อาหารเช้าอันแสนอร่อย

ทันใดนั้น หัวใจของเสวียนจิ้งก็เต้นรัว ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่ไม่มีอะไรให้กิน!

ดึกขนาดนี้แล้ว ยังอยู่ในบ้านของคนอื่น จะไปหาอะไรให้ท่านกินได้ที่ไหน?

ช่างน่าลำบากใจจริงๆ

แต่ เสวียนจิ้งย่อมไม่กล้าพูดแบบนั้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัด อธิบายอย่างอ้อมค้อมว่า “อาจารย์ขอรับ ท่านดูสิ ดึกขนาดนี้แล้ว เลยเวลาอาหารเย็นมานานแล้ว”

ด้วยความเฉลียวฉลาดของนักปราชญ์ เสวียนจิ้ง เชื่อว่าไม่จำเป็นต้องพูดต่อ นักปราชญ์ย่อมเข้าใจ

แม้จะเข้าใจ แต่ท่านนักปราชญ์ไม่ได้กินอะไรมาเกือบทั้งวันแล้ว ท้องของเขาร้องดังด้วยความหิว เขาไม่สน เสวียนจิ้งจำเป็นต้องหาอะไรให้เขากิน

ดังนั้น นักปราชญ์จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้ารู้ว่าเลยเวลาอาหารเย็นแล้ว แต่เจ้าไม่คิดหาวิธีแก้ไขหรือ?”

หรือไปดูในครัว?

บางทีในครัวอาจจะมีอะไรให้กินก็ได้?

นัยยะคือ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าต้องตอบสนองความต้องการของข้า

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวียนจิ้ง จำใจยอมแพ้ “เอาล่ะครับ ศิษย์จะออกไปหา ท่านอาจารย์รอสักครู่”

นักปราชญ์จึงผ่อนคลายลงและตอบว่า “อืม”

หลังจาก เสวียนจิ้ง ออกไป นักปราชญ์ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้า

เมื่อเขาเห็นดินโคลนบนผ้าขนหนู ใบหน้าของนักปราชญ์ก็มืดลงทันที

เสวียนจิ้งเห็นเขาในสภาพที่ดูแย่นี้หรือไม่?

ช่างเป็นการสูญเสียภาพลักษณ์!

ใบหน้าของนักปราชญ์ยิ่งดำลง

ไอ้พวกขี้แพ้!

ไป๋ฉี่สมควรตาย!

เซียวเฉวียนสมควรตาย!

พวกมันล้วนเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้า เสวียนจิ้ง!

เขาจดจำเรื่องนี้ไว้กับเซียวเฉวียน!

ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเฉวียน วันนี้เขาคงได้ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่!

เซียวเฉวียนไอ้ตัวกวนประสาท ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เซียวเฉวียนก็ต้องมาขัดขวาง

ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก!

แต่นักปราชญ์ก็ทำอะไรเขาไม่ได้!

บนโลกนี้มีคนขี้เกียจอย่างเซียวเฉวียนอยู่จริงหรือ?

นักปราชญ์ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ความหิวของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ปฏิกิริยาลูกโซ่ ทำให้อารมณ์ของนักปราชญ์พุ่งพล่าน

เสวียนจิ้ง ไปนานแค่ไหนแล้ว ทำไมยังไม่กลับมา?

ความสามารถในการทำงานช่างน่าหดหู่จริงๆ

พูดตามตรง เสวียนจิ้ง ผู้ใหญ่คนนี้ ยังสู้เด็กอายุห้าหกขวบอย่างเสวียนอวี๋ไม่ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะเสวียนจิ้งค้นพบเบาะแสเกี่ยวกับชาวยุทธ์แท้ของเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะข้างกายของเขาแทบไม่มีใครใช้ นักปราชญ์คงไม่พา เสวียนจิ้ง มาด้วย

ช่างน่าโมโหเสียจริง

ในตอนนี้เอง เสวียนจิ้งก็เดินเข้ามาในที่สุด โดยถือชามขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยไอน้ำร้อนๆ

เขาค่อยๆ วางชามและตะเกียบลง จากนั้นพูดด้วยความอับอายและเคารพว่า “อาจารย์ ขออภัยที่ทำให้ท่านรอนาน”

ห้องครัวไม่มีอาหารสำเร็จรูป เสวียนจิ้งจึงค้นหาอยู่นานและพบเพียงแป้งและไข่สองฟอง

ดังนั้นเสวียนจิ้งจึงทำได้แค่ต้มซุปเกี๊ยวให้นักปราชญ์ทานคู่กับไข่สองฟอง และผักใบเขียวอีกเล็กน้อย

นักปราชญ์ มองดูซุปเกี๊ยวร้อนๆ ที่ปรุงออกมาได้น่าดู สีหน้าของเขาเริ่มดีขึ้น เขามองเสวียนจิ้งอย่างเฉยเมย ไม่พูดอะไร หยิบชามขึ้นมา เอาตะเกียบ และเริ่มทาน