บทที่ 1828 ความคิดที่จะหนี

อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่สามารถช่วยเซียวเฉวียนได้ ไม่สร้างปัญหาให้เขาถือว่าดีแล้ว

ดังนั้น พวกเขาจึงทำได้แค่เฝ้าดูเซียวเฉวียนและนักปราชญ์ต่อสู้ รู้สึกกังวล

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ระวังอย่างเต็มที่ เผื่อว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะรีบเข้าไปช่วยเซียวเฉวียน

พูดตามตรง คนที่ดูการต่อสู้นั้นตึงเครียดกว่าคนที่ต่อสู้มาก

เซียวเฉวียนไม่ได้รู้สึกตึงเครียดเลย แต่ทาสคุนหลุน กลับตึงเครียดขนาดนี้?

เซียวเฉวียนเหลือบมองด้วยหางตา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำขัน

ทาสคุนหลุนนั้นบริสุทธิ์จริงๆ

ด้วยเหตุนี้ เซียวเฉวียนจึงเอาใจใส่พวกเขาอย่างเต็มที่ พยายามหาทรัพยากรเพิ่มเติมให้พวกเขา

คนดีและใจดีเช่นนี้ สมควรได้รับชีวิตที่ดีกว่า

ทุกคนควรได้รับการปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนจากโลก

การแสดงออกของพวกเขาทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซียวเฉวียน นักปราชญ์สังเกตเห็น

กล้าจดจ่อกับสิ่งอื่น ในขณะที่ต่อสู้กับเขา ยังกล้าหัวเราะ?

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจนักปราชญ์เลย

เขาเก่งขนาดนี้ สามารถทำร้ายเจี้ยนจงได้แล้ว เซียวเฉวียนยังไม่ใส่ใจเขา?

ช่างหยิ่งยโส!

ความโหดเหี้ยมในดวงตาของนักปราชญ์ยิ่งทวีคูณ

โดยไม่พูดอะไร นักปราชญ์ก็เพิ่มพลังภายในอย่างเงียบๆ โจมตีเซียวเฉวียนอย่างรุนแรง

ผู้เชี่ยวชาญต่อสู้กัน สิ่งที่สำคัญคือความไวของประสาทสัมผัส

ต้องสามารถรับรู้ความผิดปกติของคู่ต่อสู้ได้ทันท่วงที แม้แต่การเปลี่ยนแปลงที่เล็กน้อยก็ตาม และต้องตอบสนองทันที

มิฉะนั้น อาจพ่ายแพ้ได้ง่าย

ดังนั้น เมื่อนักปราชญ์โจมตีอย่างรุนแรง เซียวเฉวียนจึงเพิ่มพลังภายใน

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด ยากที่จะแยกแยะ

หลังจากรอ อยู่ครู่หนึ่ง เซียวเฉวียนก็ยิ้มออกมาและตะโกนว่า “เจี้ยนจง”

เสียงของเจี้ยนจงทำให้เซียนตกใจ เขา รีบจดจ่อกับเสียงรอบข้าง ระวังเจี้ยนจงและชิงหลงโจมตีแบบซุ่มโจมตี

ด้วยวิธีนี้ นักปราชญ์จึงไม่สามารถทุ่มเทให้กับเซียวเฉวียนได้เต็มที่ สร้างโอกาสให้เซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนหมุนข้อมือ ใช้ท่าทางที่รวดเร็วของดาบจิงหุนกดดาบยาวของนักปราชญ์ลงอย่างแรง จนดาบของนักปราชญ์ตกลงพื้น

ในชั่วพริบตา เซียนก็สูญเสียอาวุธ

ในขณะที่เขาประหลาดใจ เซียวเฉวียนก็รีบเข้าไปข้างหน้า ดาบจิงหุนของเขากดอยู่ที่คอของนักปราชญ์ทำให้เขาขยับไม่ได้

นักปราชญ์จ้องมองเซียวเฉวียนด้วยความโกรธแค้น “เซียวเฉวียน! เจ้าโกง!”

เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์มาก รู้ว่านักปราชญ์กลัวเจี้ยนจง จงใจใช้ชื่อเจี้ยนจงเพื่อขู่เขา ทำให้เขาเสียสมาธิ

เขาหลงกลเซียวเฉวียน ไม่ควรเลย!

เซีวเฉวียนยิ้มอย่างเย็นชา “กลอุบายของข้า เทียบกับท่านผู้แทนสวรรค์ได้อย่างไร?”

นักปราชญ์เรื่องวางเหลิงทำได้โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

ยังกล้าอ้างตนเป็นตัวแทนของสวรรค์อีกหรือ?

ฟิ้ว!

จริงอยู่ว่าเซียวเฉวียนนั้นเจ้าเล่ห์ เพทุบาย แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ต่างจากนักปราชญ์ผู้เปี่ยมไปด้วยความดีงาม แต่กลับลงมือทำร้ายผู้บริสุทธิ์โดยไม่ปรานี!

นักปราชญ์ย่อมเข้าใจดีถึงนัยยะแฝงในคำพูดของเซียวเฉวียน

ใบหน้าของนักปราชญ์แดงก่ำเหมือนตับหมู เมื่อถูกชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีเอาคมดาบกดไว้ที่คอ พร้อมกับด่าทอด้วยคำหยาบคาย