บทที่ 1834 ตกลงไปในน้ำ

น้ำทะเลสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

แต่เสียงระเบิดในเวลานี้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด และดูเหมือนว่ามีคนถูกอพยพออกไปคนหนึ่ง

เพื่อพิสูจน์ความจริง นักปราชญ์ใช้เวลาสักครู่เพื่อมองขึ้นไปในอากาศและพบว่ามีเพียงเจี้ยนจงเท่านั้นที่กำลังโบกพัด

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนไม่ได้จากไป ยังคงลอยอยู่ในอากาศ แต่หยุดลงมือชั่วคราว

นักปราชญ์รู้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่หยุดโดยไม่มีเหตุผล หากนักปราชญ์เดาถูกต้อง เซียวเฉวียนกำลังกลั้นในการออกกระบวนท่าสำคัญเอาไว้!

ต้องบอกว่านักปราชญ์เข้าใจเซียวเฉวียนมากจริงๆ

เซียวเฉวียนรู้สึกว่าเขาไม่เห็นตำแหน่งที่แน่นอนของนักปราชญ์ เขาไม่รู้ว่าศิษย์อาจารย์อย่างนักปราชญ์ยังอยู่ในตำแหน่งที่พวกเขาระเบิดหรือไม่ การระเบิดทะเลอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี และจะใช้กำลังภายในมากเช่นกัน

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงวางแผนที่จะส่งบทกลอนหนึ่งถึงนักปราชญ์และลูกศิษย์ของเขา

เพื่อให้พวกเขาได้ชื่นชมกับบทกวีจีนอันไพศาล!

เซียวเฉวียนค้นหาในใจของเขาอยู่พักหนึ่งแล้วอ่านบทกวีของลู่โหยว นักกวีแห่งราชวงศ์ถังเรื่อง "ลมฝนเมื่อวันที่สี่เดือนสิบเอ็ด หนึ่ง"

พายุพัดฝนซัดสาด สะเทือนลั่นทั้งภูผา

ฟืนไฟอ่อนซุกพรหมผ้า ข้าอยู่กับแมวไม่ไปไหน

บทกวีนี้เขียนขึ้นตอนที่นักกวีอาศัยอยู่ในชนบทซานหยิน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา หลังจากที่เขาถูกไล่ออกจากตำแหน่ง

ตอนที่ประพันธ์ยังมีอีกบท "สอง" แต่งร่วมกันอีกเพลง

นอนในชนบทที่โดดเดี่ยวโดยไม่รู้สึกเศร้า คิดที่จะปกป้องเขตแดนของประเทศ

ตกดึกข้านอนได้ยินเสียงลมและฝน ฝันอย่างเลือนลางว่ากำลังขี่ม้าหุ้มเกราะข้ามแม่น้ำน้ำแข็งไปออกศึก

ในเวลานั้นนักกวีมีอายุได้หกสิบแปดปีแล้ว แม้ว่าเขาจะแก่ชรา แต่ความรู้สึกรักชาติของเขาก็ไม่ได้ลดลงเลยและเขาคิดที่จะรับใช้มาตุภูมิทั้งวันทั้งคืน

ความปรารถนาอันแรงกล้าของนักกวีที่จะกอบกู้ประเทศนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นจริงในความเป็นจริง ดังนั้นในคืน "พายุและฝน" เขาจึงประทับใจกับทิวทัศน์และความคิดและในความฝันของเขาเขาก็ตระหนักถึงความปรารถนาของเขาที่จะควบม้าผ่านที่ราบภาคกลาง พร้อมด้วยม้าเหล็กตัวใหญ่

พูดง่ายๆ ก็คือ ความหมายของบทกวี "หนึ่ง" คือ พื้นที่นั้นมืดมน ลมแรงพัดฝนมาตามแม่น้ำและทะเลสาบ และฝนตกหนักบนภูเขาโดยรอบเหมือนเสียงคลื่นลูกใหญ่ที่กลิ้งไปมา

ไฟเล็กๆ ที่ลุกไหม้ตามป่าลำธารและผ้าห่มที่พันรอบตัวเรานั้นอบอุ่นมาก และทั้งแมวและข้าก็ไม่อยากออกไปข้างนอก

สองประโยคแรกใช้คำเกินจริงในการบรรยายถึงฝนที่ตกลงมา เสียงที่ดังมาก ถึงท้องฟ้าที่มืดมิด ลมพัดแรง และฝนตกหนัก ซึ่งชัดเจนมาก

เสียงคลื่นปั่นป่วนสอดคล้องกับความปรารถนาของนักกวีที่จะรับใช้ประเทศ และกอบกู้ผืนแผ่นดิน

สองประโยคสุดท้ายถูกถ่ายโอนเพื่ออธิบายสถานการณ์ใกล้เคียงโดยบรรยายถึงสถานการณ์ที่นักกวีไม่คิดจะออกไปข้างนอกเพราะอากาศหนาว ข้อดีคือ ความรู้สึกส่วนตัวของนักกวีผสมผสานกับแมว

บทกวีนี้ยังแสดงถึงสถานการณ์ที่น่าเศร้าของนักกวีด้วย

หากใช้บทกวีนี้ในเวลานี้ เซียวเฉวียนรู้สึกว่าผลน่าจะดีมาก

กล่าวโดยสรุป มันจะเป็นบทกวีที่นักปราชญ์และเสวียนจิ้งจะไม่มีวันลืม

เพื่อให้อาจารย์และศิษย์ได้ยินบทกวีอย่างชัดเจน เซียวเฉวียนจงใจกระตุ้นกำลังภายในของเขาเพื่อทำให้เสียงส่งไปได้ไกลและชัดเจนยิ่งขึ้น

หลังจากอ่านบทกวีแล้ว เซียวเฉวียนก็ตะโกนอย่างเย็นชาว่า "สังหาร!"

ทันทีที่สิ้นเสียง ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็กลายเป็นลมแรงรุนแรง และเมฆดำก็กดลงมา ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดอยู่แล้วมืดลงยิ่งขึ้น

มันทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการกดขี่อย่างรุนแรง ราวกับว่าพวกเขาอยู่ในหลุมดำที่ไม่มีก้นบึ้งไร้ร่องรอยของแสง และไม่สามารถมองเห็นแม้แต่นิ้วของพวกเขาได้

ในกรณีนี้ วิธีเดียวที่จะตัดสินสถานการณ์คือการได้ยิน

แต่ลมทะเลที่พัดแรง และน้ำทะเลที่แรงจัดลดความไวในการได้ยินของศิษย์และอาจารย์อย่างนักปราชญ์ได้สำเร็จ

ไม่เพียงเท่านั้น ลมทะเลยังทำให้อาจารย์และศิษย์รู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังพังทลาย แพไม้ไผ่ พลิ้วไหวไปตามน้ำทะเล ทำให้อาจารย์และศิษย์รู้สึกเหมือนจะตกลงไปในทะเลเมื่อใดก็ได้

เนื่องจากความกังวลใจ ศิษย์อาจารย์จึงดึงเสื้อผ้าของกันและกันโดยสัญชาตญาณเพื่อพยายามทำให้ตัวเองยืนหยัดมั่นคงยิ่งขึ้น

ในเวลานี้ อาจารย์และลูกศิษย์เป็นเหมือนแหนที่ลอยอยู่ในทะเลอันไม่มีที่สิ้นสุด ปราศจากรากฐานใดๆ และไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

คราวนี้สภาพแวดล้อมแย่กว่าการทิ้งระเบิดในทะเลของเซียวเฉวียนและเจี้ยนจงอย่างเห็นได้ชัดและมันก็ไม่ได้แย่ที่สุด สภาพแวดล้อมจะเลวร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป

ในขณะนี้ เพียงดื่มชาครึ่งถ้วย ลมทะเลก็พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ และน้ำทะเลก็พัดแรงยิ่งขึ้น

แพไม้ไผ่และศิษย์อาจารย์ทั้งสอง มีพลังอันทรงพลังที่ไม่สามารถยับยั้งได้