บทที่ 1836 ทฤษฎีผีเสื้อกระพือปีก

คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่ไม่สงบจริงๆ!

ราษฎรเพิ่งประสบกับความตื่นตระหนกจากเหตุเพลิงไหม้ ในที่สุดไฟก็ดับลง รู้สึกโล่งใจ ตอนนี้พวกเขาต้องกังวลเกาะนกกระสาจะน้ำท่วม

มันยากเสียจริง!

ราษฎรต่างเศร้าโศก คิ้วของพวกเขาแทบจะประสานกัน

ในเวลานี้ มีคนหนึ่งนึกขึ้นมาและพูดว่า "ฝนนี้ใต้เท้าเซียวเป็นผู้เรียกมา ใต้เท้าเซียวคงมีวิธีทำให้ฝนหยุดใช่ไหม?"

ประโยคนี้ทำให้ผู้คนตื่นจากฝันขึ้นจริงๆ

คนทั่วไปคิดว่านี่เป็นเรื่องจริง

ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มตามหาเซียวเฉวียนทุกที่

หลังจากตามหาหลายรอบ ผู้คนก็ไม่เห็นเซียวเฉวียน ดังนั้นพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกหา "ใต้เท้าเซียว! ใต้เท้าเซียว! ท่านอยู่ที่ใด?"

อันที่จริง ผู้คนก็มองเห็นสิ่งที่เซียวเฉวียนทำ การกระทำของพวกเขาคือ ล้วนเป็นประโยชน์ต่อราษฎร

ถ้าเซียวเฉวียนอยู่ที่นี่ เซียวเฉวียนคงจะไม่เพียงแค่เฝ้าดูไฟดับลง ปล่อยให้ฝนตกลงมาและลมพัดอย่างต่อเนื่องเช่นนี้

ดังนั้น ผู้คนจึงคิดว่าเซียวเฉวียนคงมีเรื่องเร่งด่วนอื่น และจากไปกลางทาง

แต่กลางดึกเช่นนี้ จะมีอะไรสำคัญไปกว่านี้อีก?

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ราษฎรก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปแนวเดียว "เซียวเฉวียนต้องไปไล่ล่านักปราชญ์และผู้สมรู้ร่วมคิดของเขาแล้ว"

ลำบากใต้เท้าเซียวจริงๆ

แต่หากลมและฝนยังไม่หยุดล่ะก็ เกาะนกกระสาทั้งหมดอาจถูกน้ำท่วม และความเสียหายจะค่อนข้างร้ายแรง

ดังนั้นในใจของราษฎรคิดว่า การจับตัวนักปราชญ์และผู้สมรู้ร่วมคิดของเขาเป็นสิ่งสำคัญ แต่การหยุดพายุก็สำคัญไม่แพ้กัน

พูดให้ถูกคือ การหยุดพายุสำคัญกว่าการจับนักปราชญ์

ตราบใดที่นักปราชญ์ยังอยู่ในเกาะนกกระสา เขาจะไม่สามารถหลบหนีไปได้ระยะหนึ่ง

ถ้าเขาออกจากเกาะนกกระสา เกาะนกกระสาจะดียิ่งขึ้นไปอีก

แต่หากควบคุมลมและฝนไม่ได้ พืชผลและบ้านเรือนขั้นพื้นฐานที่สุดของราษฎรก็จะถูกทำลาย

นี่เป็นเรื่องสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการดำรงชีวิตของผู้คน!

ดังนั้นผู้คนจึงหวังอย่างกระตือรือร้นว่าเซียวเฉวียนจะสามารถปรากฏตัวได้ทันเวลาเพื่อหยุดพายุ

ชิงหลงได้ยินเสียงเรียกของผู้คน เขารู้สึกว่าไฟได้ดับลงแล้ว และพายุที่เพิ่มมากขึ้นควรจะหยุดลง

ดังนั้น เขาจึงใช้เทคนิคการส่งข้อความทางจิตจากระยะทางหลายพันลี้เพื่อส่งข้อความถึงเซียวเฉวียน โดยขอให้เซียวเฉวียนกลับมา ช่วยควบคุมสถานการณ์โดยรวม

แต่เขาพยายามหลายครั้งและพบว่าเขาไม่สามารถติดต่อกับเซียวเฉวียนได้

นี่มันแปลกจริงๆ เซียวเฉวียนไปไหน?

ขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ชิงหลงก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงการระเบิดอันแผ่วเบาที่มาจากทิศทางของชายทะเลเป็นครั้งคราว

บางทีเซียวเฉวียนก็อยู่ที่นั่น

ไม่สามารถติดต่อกับเซียวเฉวียนได้ ชิงหลงทำได้เพียงไปที่ชายทะเลเพื่อลองเสี่ยงโชคเท่านั้น

ชิงหลงเคลื่อนย้ายไปที่ชายทะเล เมื่อเขาเห็นสภาพแวดล้อมบนชายทะเลเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

โอ้สวรรค์!

นี่คือทุ่งชูร่าแบบไหนกันนะ?

มันมืดมาก!

ด้วยเหตุนี้ ชิงหลงจึงยืดมือข้างหนึ่งออกไปเป็นพิเศษ พบว่าเขาไม่สามารถมองเห็นนิ้วทั้งห้าของเขาได้ชัดเจนด้วยซ้ำ

ไม่ใช่ว่ามองเห็นไม่ชัด แต่มองไม่เห็นเลยต่างหาก

""

ริมทะเลมืดมากและมีฝนตกหนักและคลื่นลมแรงก็ซัดชายฝั่งอย่างไร้ความปราณีทีละคลื่น

แค่ฟังเสียงคลื่นก็บอกได้เลยว่าน้ำไหลแรงแค่ไหน

แม้แต่อากาศที่นี่ ก็ยังเย็นยะเยือก โดยแฝงปราณเย็นหยินที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเจี้ยนจง

ไม่จำเป็นต้องคิด นี่ต้องเป็นฝีมือของเซียวเฉวียนและเจี้ยนจง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาสองคนต้องอยู่ที่นี่!

นั่นก็หมายความว่านักปราชญ์และเสวียนจิ้งก็อยู่ที่นี่ด้วย!

ชิงหลงติดตามเสียงนั้นและเคลื่อนย้ายไปยังใจกลางทะเล