บทที่ 1838 เปลี่ยนแปลงทิศทาง

ดังสุภาษิตที่ว่า จงแล่นเรือด้วยความระมัดระวังถึงจะแล่นไปตลอดกาล (ระวังหน่อยก็ไม่เสียหาย)

โอกาสที่ดีเช่นนี้ไม่อาจปล่อยให้นักปราชญ์หลบหนีไปได้

หากเขาหลบหนีไปได้ในครั้งนี้ หลังจากการทรมานนี้ นักปราชญ์คงจะนอนจำศีล และทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอนก่อนจะออกมาอีกครั้ง

เมื่อถึงเวลา การจัดการกับนักปราชญ์จะยากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก

เซียวเฉวียนก็มีความกังวลเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเพียงตอบ "อืม" เบาๆ และแสดงตอบตกลงให้ชิงหลงลงไปตรวจสอบ ค้นหาตำแหน่งเฉพาะของนักปราชญ์และลูกศิษย์

เพื่ออำนวยความสะดวกในการติดต่อ เซียวเฉวียนตัดสินใจที่จะไม่ใช้การลงโทษด้วยวาจาในขณะนี้

ทันทีที่ทั้งสองหารือร่วมกันแล้ว ชิงหลงกำลังจะลงไป แต่เจี้ยนจงก็หยุดเขาไว้

เจี้ยนจงพัดพัดในมือเบาๆ แล้วพูดว่า "เจ้าไม่จำเป็นต้องลงไป ข้าเกรงว่าพวกเขาจะหนีไปได้ไม่ไกลนัก"

"เราจะขยายขอบเขตออกไปก็พอ"

ส่วนแพไม้ไผ่ของนักปราชญ์ ในทะเลที่มีสภาพแวดล้อมเลวร้ายขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงการพายแล่น ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากการจมน้ำถือเป็นทักษะที่เก่งกาจแล้ว

ดังนั้น จากมุมมองของเจี้ยนจง อาจารย์และลูกศิษย์อย่างนักปราชญ์จะเป็นอมตะอย่างดีที่สุด จากนั้นใช้ประโยชน์จากเวลาที่ลมและฝนหยุดเพื่อหลบหนีไปในระยะหนึ่ง

แต่พวกเขาก็หมดแรงไปนานแล้วโดยเซียวเฉวียนและเจี้ยนจงพวกเขาพยายามอย่างเต็มที่และสามารถวิ่งได้ดีที่สุดเพียงสิบเมตรเท่านั้น

ดังนั้นเซียวเฉวียนและอีกสามคนต้องทำคือยืนเคียงข้างกัน ขยายพื้นที่ออกไป จากนั้นระเบิดทะเลต่อไป ซึ่งเพียงพอสำหรับนักปราชญ์และลูกศิษย์ของเขา

หลังจากได้ยินการวิเคราะห์ของเจี้ยนจงแล้ว เซียวเฉวียนและชิงหลงต่างก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

แต่ชิงหลงเป็นคนที่ซื่อตรงมาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงยังคงกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้านักปราชญ์ฉวยโอกาสหลบหนีไป?

เขายังคงยืนกรานว่า "บรรพชน ข้าจะลงไปดู"

หลังจากนั้น ไม่ว่าเจี้ยนจงจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม ชิงหลงก็ดำดิ่งลงสู่ทะเล

ต้องบอกว่าเป้าหมายของเจี้ยนจงนั้นแม่นยำมาก เขาก็เข้าสู่ค่ายกลของนักปราชญ์ทันทีที่เขาพุ่งเข้าไป

อย่างไรก็ตาม ค่ายกลนี้เรียบง่ายมากและไม่ยากสำหรับชิงหลง

จากจุดนี้ สามารถจินตนาการได้ว่านักปราชญ์ได้จัดค่ายกลนี้ขึ้นเพื่อปกปิดที่อยู่ของเขาเท่านั้น

ความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งคือความแข็งแกร่งทางกายภาพของนักปราชญ์หมดลง และความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาไม่สามารถรองรับค่ายกลที่ซับซ้อนที่เขาสร้างขึ้นได้

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม มันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือชิงหลงค้นหาค่ายกลหลายครั้งและไม่พบร่องรอยของนักปราชญ์และลูกศิษย์ของเขา

นักปราชญ์เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์หนีไปได้

ชิงหลงอดไม่ได้ที่จะขยายขอบเขต และตามหาไปทางด้านหน้า

เพื่อให้ง่ายต่อการเดินทางในทะเล ชิงหลงจึงนำเรือลำเล็กออกมาวางบนทะเล จากนั้นเขาก็ยืนอยู่บนเรือนั้น

ในชั่วพริบตา ชิงหลงก็บุกเข้าไปในค่ายกลอีกอัน

ค่ายกลนี้เหมือนกับค่ายกลก่อนหน้า และชิงหลงก็ผ่านมันไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อนักปราชญ์สังเกตเห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงในค่ายกล เขาก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งและพูดว่า "มีคนตามทันแล้ว"

ทั้งเซียวเฉวียนและเจี้ยนจงไม่เข้าใจค่ายกล เมื่อพวกเขาเข้าไปในค่ายกล พวกเขาก็ทำได้เพียงระเบิดค่ายกล ไม่สามารถใช้วิธีปกติ ออกจากค่ายกล

ดังนั้น นักปราชญ์จึงคิดว่าชิงหลงก็คงจะมาที่นี่แล้วเช่นกัน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ขณะนี้มีคนสามคนกำลังมาจัดการกับนักปราชญ์และลูกศิษย์ของเขา

เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงได้บีบบังคับนักปราชญ์และลูกศิษย์จนแย่แล้ว และพวกเขาก็มาพร้อมกับชิงหลง ซึ่งทำให้นักปราชญ์รู้สึกกดดันอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ในตอนนี้เขามีสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวย เขาจะจัดการกับทั้งสามคนอย่างไร?

ช่างเป็นห่วงนักปราชญ์จริงๆ

นักปราชญ์ยังกังวลเช่นนี้ เสวียนจิ้งก็ยิ่งกังวลมากขึ้น เขามองดูนักปราชญ์ด้วยท่าทีกังวล “ท่านอาจารย์ เราควรทำอย่างไรดี?”

ด้วยความแข็งแกร่งของอาจารย์และลูกศิษย์ คงเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขา ที่จะจัดการกับเซียวเฉวียนและคนอื่นๆ

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เสวียนจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ พวกเขาไม่ควรมาที่เกาะนกกระสาจริงๆ

ครั้งนี้ขีมหลุมฝังตัวเองจริงๆ

ประเมินเซียวเฉวียนต่ำไปจริงๆ!