บทที่ 1856 ล่อให้ตกหลุมพราง

การคิดจะต่อต้านเซียวเฉวียนต่อหน้าฮ่องเต้นั้น เปรียบเสมือนการต่อต้านฮ่องเต้โดยตรง

ฮ่องเต้นั้นคือโอรสแห่งสวรรค์ ใต้หล้านี้ล้วนเป็นดินแดนของฮ่องเต้

หากคิดจะต่อต้านฮ่องเต้ก็หมายความว่า ชีวิตที่สุขสบายนั้นช่างน่าเบื่อหน่าย ยศถาบรรดาศักดิ์และความร่ำรวยนั้นช่างมากมายเหลือเกิน

หรือไม่ก็หมายความว่า เบื่อชีวิต!

ขุนนางมากมายเคยสร้างความไม่พอใจให้กับฮ่องเต้เพราะเซียวเฉวียน ขุนนางที่ฉลาดย่อมไม่ทำตัวงี่เง่า ไปหาเรื่องใส่ตัว

พวกหวังซวนไม่คาดคิดเลยว่า แผนการที่พวกเขาวางไว้หลายวันจะจบลงแบบนี้

พวกเขารู้สึกโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่เพียงแต่ทำอะไรเซียวเฉวียนไม่ได้ ยังสร้างความไม่พอใจให้กับฮ่องเต้อีก

จางจิ่นและจ้าวหลานเป็นพวกของเซียวเฉวียน เรื่องนี้อาจจะถึงหูเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนอาจจะจดจำพวกเขาไว้

หากจัดการเซียวเฉวียนได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า แต่ผลลัพธ์คือ ทำอะไรเซียวเฉวียนไม่ได้ กลับสร้างศัตรูกับเซียวเฉวียน ครั้งนี้ขาดทุนย่อยยับ

ต่อจากนี้ไป คงต้องระวังให้มากขึ้น

เกาะนกกระสา

เซียวเฉวียนกำลังสอนจูที่อ่านหนังสือและเขียนคำศัพท์ เจี้ยนจงนั่งอยู่ข้างๆ ฟังเซียวเฉวียนสอนไปพลาง รอเซียวเฉวียนเลิกสอนไปพลาง

เดิมทีเขาตั้งใจจะชวนเซียวเฉวียนไปที่ชายฝั่งทะเล เพื่อดูว่าจะพอหาเบาะแสอะไรได้บ้าง

แต่เซียวเฉวียนไม่มีเวลา เขาจึงไม่กล้ารบกวน ได้แต่รอต่อไป

เซียวเฉวียนมองเจี้ยนจงอย่างเฉยเมย ถามด้วยความคิดว่า “มีเรื่องด่วนหรือ?”

เจี้ยนจงตอบกลับด้วยความคิดว่า "อยากชวนท่านไปที่ชายฝั่งทะเล"

เดิมเป็นเรื่องนี้

เรื่องนี้ ถือว่าด่วนก็ได้ ไม่ด่วนก็ได้

เซียวเฉวียนเห็นว่าใกล้จะเลิกสอนแล้ว จึงตั้งใจจะสอนให้จบก่อนแล้วค่อยออกไป

เขาพูดว่า “รออีกสักหน่อย เดี๋ยวก็เลิกสอนแล้ว”

เจี้ยนจงตอบกลับด้วยความคิดว่า “ได้”

รอประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเซียวเฉวียนก็สอนเนื้อหาจนจบ สั่งสอนจูที่จนเสร็จ

เจี้ยนจงก็อดทนรอต่อไปไม่ได้ พูดว่า “ไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจเขาแล้ว เขาจะตั้งใจเรียนเอง”

ดูจากท่าทางตั้งใจเรียนของจูที่ตอนเรียน เจี้ยนจงรู้ว่าเด็กคนนี้ใฝ่เรียนรู้และฉลาด

คนใฝ่เรียนรู้และฉลาด มักจะมีความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตัวเอง ไม่ค่อยสร้างปัญหาให้ครู

เห็นเจี้ยนจงร้อนรน เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาว่า “ไปกันเถอะ”

ทั้งสองคนก็หายวับไปในพริบตา

พวกเขาบินวนไปรอบๆ ชายฝั่งทะเล บนผิวน้ำมีเพียงนกที่จับปลา ไม่มีอะไรอื่น

หลังจากเซียวเฉวียนยึดเรือทั้งหมดที่ชายฝั่งทะเล ชาวเมืองเกาะนกกระสาก็ไม่ออกทะเลจับปลาอีกต่อไป

ดังนั้น บนผิวน้ำจึงไม่มีเรือเลย

หากต้องการใช้เรือออกจากเกาะนกกระสา เร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาประมาณสองวัน ถึงแม้ว่าอาจารย์และศิษย์นักปราชญ์จะหนีไปตอนกลางคืน เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงก็สามารถค้นพบพวกเขาได้เมื่อตรวจตราชายฝั่งทะเลตอนกลางวัน

เว้นแต่พวกเขาจะใช้กลอุบายปิดบังร่องรอย

แต่เซียวเฉวียนคิดว่า นักปราชญ์สามารถหลบซ่อนในเกาะนกกระสาได้หลายวัน โดยไม่มีใครเห็นเลย

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น การใช้กลอุบายระหว่างทางก็เป็นไปไม่ได้

ท้ายที่สุด การใช้กลอุบายก็เป็นการสูญเสียพลังภายในเช่นกัน

ดังนั้น หากเซียวเฉวียนเดาไม่ผิด พวกเขาจะไม่ออกจากเกาะนกกระสา นักปราชญ์และศิษย์จะไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

เมื่อคิดเช่นนี้ เซียวเฉวียนก็เกิดแผนขึ้นมา

เขาและเจี้ยนจงจะออกจากเกาะนกกระสาแบบเปิดเผย เพื่อให้นักปราชญ์เชื่อใจ อาจจะสามารถล่อพวกมันออกมาได้

จากนั้นพวกเขาจะแอบกลับมาเงียบๆ อาจจะจับนักปราชญ์และศิษย์นักปราชญ์ได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจี้ยนจงรู้สึกว่านี่เป็นวิธีที่ดี

แต่จะทำอย่างไรให้นักปราชญ์ไม่สงสัย และข่าวนี้สามารถไปถึงหูของนักปราชญ์ได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนยิ้มอย่างเบาๆ พูดว่า “ไม่ง่ายเหรอ?”