บทที่ 1862 ค้นพบโดยไม่คาดฝัน

เจี้ยนจงรู้จักเซียวเฉวียนมานานขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเซียวเฉวียนมีความคิดเช่นนี้?

แต่เขาเอาชนะเซียวเฉวียนไม่ได้จริงๆ

และในฐานะที่เขาเป็นบรรพชน เขาไม่สามารถไปแย่งน่องไก่กับชายหนุ่มรุ่นหลังที่มีอายุน้อยกว่าเป็นพันปีได้ แบบนั้นมันน่าอายเกินไป

ดังนั้นเจี้ยนจงจึงดึงกลับมาอย่างร่วมมือ และยื่นมือไปทางปีกไก่

เป็นการย่างที่มีกลิ่นหอมมาก แม้ว่าจะไม่ใช่น่องไก่ แต่เจี้ยนจงก็รู้สึกชอบมันเหมือนกัน!

ทั้งสองกำลังกินไก่ย่างและเป็ดย่างอย่างมีความสุด ส่วนทางด้านของนักปราชญ์และลูกศิษย์ต้องซ่อนตัวอยู่บนหน้าผา หาผลไม้ป่ากินเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ

ร่างกายของพวกเขาหายดีแล้ว แต่พวกเขายังไม่กล้าที่จะออกไปล่าสัตว์

กินผลไม้ป่ามาติดต่อกันมานานหลายวันแล้ว นักปราชญ์และลูกศิษย์รู้สึกว่าตนเองจะกลายเป็นผักอยู่แล้ว

ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความหิวทุกวัน รู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว

สิ่งที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ แม้แต่ผลไม้ป่าที่พวกเขาแบ่งเอาไว้ ดูเหมือนว่ามันจะอยู่ได้อีกไม่นาน

เมื่อลองมองออกไป สิ่งที่เห็นก็มีแต่เถาวัลย์และท้องทะเล

ซึ่งเถาวัลย์นั้นนำมากินเป็นอาหารไม่ได้

หากยังคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป อาจารย์และศิษย์จำเป็นจะต้องเดินออกไป

แต่หากเดินออกไปก็กลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเซียวเฉวียน

เสี่ยวเซียนชิวนั้นร้ายกาจมาก หากไม่ระวังให้ดี ถูกนางตรวจสอบจนรู้ที่อยู่ของพวกเขา แบบนั้นที่ชีวิตอดทนมาสองสามคนของพวกเขาก็จะไร้ประโยชน์

คิดไปคิดมา แววตาของนักปราชญ์ก็มุ่งความสนใจไปที่ทะเล

ในทะเลมีปลา

หากแอบลงไปจับปลาในทะเลมาย่างกินได้ แบบนั้นก็ยังพอมีโอกาสรอด

เห็นแววตาที่ลุกโชนของนักปราชญ์ ลางสังหรณ์อันเลวร้ายก็ปรากฏขึ้นมาในใจของเสวียนจิ้ง

นักปราชญ์คงไม่ได้คิดจะใช้ให้เขาลงไปจับปลาในทะเลหรอกใช่ไหม?

แม้ตัวเขาเองก็อยากกินเนื้อเหมือนกัน แต่การจับปลาในทะเลมันก็อันตรายเกินไป

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องว่าจะถูกคนอื่นตรวจพบหรือไม่ การที่จะลงไปจากหน้าผาที่สูงชันถึงเพียงนี้ ตอนลงอาจจะไม่ใช่เรื่องยาก แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเสวียนจิ้งในเวลานี้ การที่จะต้องนำของติดมือขึ้นมา เกรงว่ากว่าจะปีนกลับขึ้นมาได้คงไม่ใช่เรื่องง่าย

ในบางครั้งผู้ชายเองก็มีสัมผัสที่หกเช่นเดียวกัน

ความคิดนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นมาในหัวของเสวียนจิ้ง นักปราชญ์ก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “เสวียนจิ้ง ให้เจ้าลงไปจับปลาในทะเลดีหรือไม่?”

ดีหรือไม่?

ฟังดูเหมือนเป็นคำถามที่ถามความเห็นของเสวียนจิ้ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันคือคำสั่งที่เสวียนจิ้งต้องปฏิบัติตาม

เนื่องจากเสวียนจิ้งเป็นลูกศิษย์ ในฐานะลูกศิษย์จะกล้าปฏิเสธอาจารย์ได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น นักปราชญ์เองก็ว่ายน้ำไม่เป็น เขาอยากกินปลา สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่ฝากความหวังไว้กับลูกศิษย์อย่างเสวียนจิ้งเท่านั้น

เสวียนจิ้งตอบกลับไปว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์สามารถลงไปได้ไม่มีปัญหา แต่ศิษย์เกรงว่าอาจจะกลับขึ้นมาไม่ได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักปราชญ์ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวออกมาว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าจะทำเชือกให้เจ้าหนึ่งเส้น หากเจ้ารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถกลับขึ้นมาได้ เจ้าก็ดึงเชือกนั้นเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมา อาจารย์จะคอยรับเจ้าอยู่ด้านบน”

ข้าได้คิดหาวิธีการไว้ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว เจ้าแค่ลงไปจับปลาอย่างสบายใจก็พอ!

นักปราชญ์คิดรอบคอบถึงเพียงนี้ เสวียนจิ้งยังจะพูดอะไรได้?

เสวียนจิ้งทำได้เพียงตั้งท่าและกระโดดลงไปในทะเล

แต่ก่อนที่จะลงไปในทะเล เขามองไปรอบๆ พบว่ารอบๆ นั้นไม่มีใครอยู่เลย แต่กลับมีเรือลำหนึ่งจอดอยู่ที่ชายหาด

ดูจากสภาพแล้ว ชาวบ้านบนเกาะนกกระสาน่าจะกลับมาทำการประมงเหมือนปกติ

อ่า ถือว่าเป็นข่าวดี

มีเรือ หลังจากนี้หากพวกเขาต้องการออกจากเกาะนกกระสาแห่งนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก

นักปราชญ์ต้องรีบนำข่าวนี้ไปแจ้งให้นักปราชญ์ได้รับรู้

เมื่อคิดเช่นนั้นเขาก็กระโดดลงไปในทะเลทันที

ต้องบอกเลยว่า ท้องทะเลที่กว้างใหญ่นั้นมีปลาชุกชุม

ผ่านไปเพียงไม่นาน เสวียนจิ้งสามารถจับปลาขนาดใหญ่ได้ถึงสองตัว

มีปลาใหญ่สองตัวนี้ มันเพียงพอสำหรับเขาและนักปราชญ์ที่จะกินอิ่มในมื้อนี้

ดังนั้นเขาจึงขึ้นมาบนชายหาด บินขึ้นไปบนหน้าผาพร้อมกับปลาสองตัว

บินมาได้ครึ่งทาง เสวียนจิ้งรู้สึกว่าเรี่ยวแรงของตนเองยังไม่เพียงพอ เขาจึงคว้าเชือกที่นักปราชญ์ทำเอาไว้ให้