บทที่ 1864 แสงสีแดงและสีขาว

เซียวเฉวียนจ้องมอง แต่ร่างนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ใครกันที่มีความเร็วขนาดนี้?

เร็วจนเซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าตัวเองเกิดภาพหลอน

ในความคิดของเซียวเฉวียน สิ่งที่เร็วที่สุดคือการหายตัว

ถ้าพูดถึงคนที่ใช้เวทมนตร์หายตัว ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ นอกจากคนจากภูเขาคุนหลุน ก็มีแค่เซียวเฉวียนคนเดียว

คนจากภูเขาคุนหลุน ลงจากภูเขา ไม่น่าจะมาที่ดินแดนห่างไกลแห่งนี้

เซียวเฉวียนมองเจี้ยนจงด้วยความสงสัย ถามว่า “บรรพบุรุษ เมื่อกี้ท่านเห็นอะไรหรือไม่?”

เจี้ยนจงพูดอย่างเย็นชาว่า “เห็นเงาดำไปแวบนึง”

แต่เจี้ยนจงก็ดูไม่ออกว่าเป็นใคร

แต่เงาดำนั้น ทำให้ไก่ป่าที่พวกเขาเล็งไว้หนีไปหมด

นี่คือเหยื่อที่พวกเขาใช้เวลาครึ่งค่อนวันบนภูเขาอาจจะหาเจอ

ในป่ารกร้างแห่งนี้ ทันใดนั้นก็มีเงาดำ เซียวเฉวียนก็ยังจะสนใจไก่ป่า

เขาปลอบโยนเจี้ยนจงว่า "ในป่ารกร้างมีเหยื่อมากมาย เราหาใหม่ก็ได้"

แต่เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นว่าเงาดำเมื่อกี้คือใคร

เจี้ยนจงไม่สนใจ พูดว่า “ช่างมันเถอะ ใครก็ช่างมัน ขอแค่ไม่ยุ่งกับเราก็พอ”

ถ้ากล้ามาหาเรื่อง ก็เท่ากับเอาหัวมาพาดบนเขียง รอตายได้เลย!

แม้จะพูดแบบนั้น แต่เซียวเฉวียนก็รู้สึกว่าคนคนนี้มาไม่ดี

เขาใช้พลังจิตสื่อสารกับผนึกจูเสินว่า “บรรพชน ท่านทราบหรือไม่ว่าคนเมื่อกี้คือใคร?”

ผนึกจูเสินตอบอย่างแผ่วเบาว่า “ไม่รู้”

ในแง่ของพลังการรับรู้ ผนึกจูเสินไม่ได้เหนือกว่าเจี้ยนจงมากนัก

เจี้ยนจงดูไม่ออก เซียวเฉวียนที่มีความไวสูงก็ดูไม่ออก ผนึกจูเสินก็ดูไม่ออกเช่นกัน

แม้แต่ผนึกจูเสินยังไม่รู้ เซียวเฉวียนก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเงาดำนั้น

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าใครกันที่สามารถผ่านสายตาของเซียวเฉวียนและเจี้ยนจงไปได้ โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้

เดิมทีเซียวเฉวียนคิดว่าศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือนักปราชญ์

แต่ตอนนี้ จากความเร็วที่แสง ผ่านเมื่อกี้ เซียวเฉวียนรู้สึกว่าคนคนนั้นอาจจะเก่งกว่านักปราชญ์

เซียวเฉวียนแค่อยากรู้ว่าทำไมถึงมีคนปรากฏตัวที่นี่?

แต่หลังจากคิดไปคิดมา เซียวเฉวียนก็ไม่มีคำตอบ เขาจึงตัดสินใจละทิ้งมันไป

ตามปกติแล้ว เจอศัตรูก็สู้ เจอปัญหาก็แก้ คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

ยังไงก็ตาม ไปหาเหยื่อตัวต่อไปกับเจี้ยนจงดีกว่า

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปลึกขึ้นในป่า

ของป่าลึก ย่อมมีเหยื่อมากขึ้น

หลังจากค้นหาอยู่สักพัก ทั้งสองก็เห็นกระต่ายตัวหนึ่งนั่งอยู่บนกิ่งไม้

กระต่ายตกใจมาก มันรู้สึกถึงคนบางคนกำลังเข้าใกล้ มันจึงรีบวิ่งหนี

เหยื่อที่เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงหมายตาไว้ จะหนีไปได้อย่างไร

เจี้ยนจงใช้พลังหายตัวไปข้างหน้า จับกระต่ายไว้ได้ทัน

ทันใดนั้น ร่างเงาคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเซียวเฉวียนและเจี้ยนจง

คราวนี้ แม้จะมองไม่เห็นคนที่มา แต่เซียวเฉวียนมั่นใจว่าบุคคลนี้มาเพื่อเขาและเจี้ยนจง

เซียวเฉวียนตะโกนเสียงเย็นว่า “ใคร!”

“อย่ามาทำเป็นลึกลับ!”

ถ้ามีผีก็ออกมาให้เห็นตัว

แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ส่งเสียงใดๆ ป่าสงบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไม่มีใครมาที่นี่เลย

เซียวเฉวียนมองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวดระวัง ออร่าที่น่าเกรงขามของเขาแผ่ขยายออกไปโดยไม่ตั้งใจ

เจี้ยนจงรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกในอากาศและจดจ่ออยู่กับเสียงรอบตัว

ทั้งสองคนไม่รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติใดๆ แต่พวกเขากลับเห็นเงาร่างนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง หัวเราะอย่างเยาะหยันว่า “ฮ่าฮ่า!”

เสียงหัวเราะนี้ หากคนทั่วไปได้ยิน ย่อมต้องเย็นวาบไปทั้งสันหลัง กลัวจนตัวสั่น