บทที่ 1866 นักปราชญ์ผู้โง่เขลา

ตอนออกเดินทาง เซียวเฉวียนยังอยู่ในเขตแดนของรัฐมู๋อวิ๋น แต่ตอนนี้พวกเขามาถึงรัฐหวู่โจวแล้ว

ลองคิดดูว่าความเร็วของอีกฝ่ายนั้นเร็วแค่ไหน

เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงต่างรู้สึกประหลาดใจกับความเร็วนี้ ความประหลาดใจนี้ยังไม่จางหายไป เมื่อพวกเขาเห็นอีกฝ่าย ก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น

ถ้าทั้งสองคนไม่สงบนิ่งพอ พวกเขาอาจจะร้องอุทานออกมา

คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้น เป็นเพียงหญิงชราคนหนึ่ง แต่กลับเก่งกาจขนาดนี้?

ในตอนนี้ ทั้งสองคนอยู่ด้านหลังของย่าเหยียนเห็นเพียงผมสีเงินเต็มศีรษะของย่าเหยียน ไม่เห็นใบหน้าของเธอ ดังนั้นทั้งสองคนจึงคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นคือหญิงชรา

เมื่อพวกเขาเดินไปข้างหน้าและมองดูใบหน้าของย่าเหยียน ทั้งสองคนก็รู้สึกสับสน

นี่มันเป็นหญิงชราหรือหญิงสาว?

เมื่อเห็นเซียวเฉวียนและเจี้ยนจง ดวงตาของย่าเหยียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ

“ขี้เหนียวจริง ๆ แค่เพื่อกระต่ายตัวหนึ่ง ถึงขนาดให้ปากกาจักรวาลไล่ล่าจากเกาะนกกระสามาถึงรัฐหวู่โจว”

เมื่อพูดจบ เธอก็โยนครึ่งตัวกระต่ายที่กินไม่หมดในมือไปทางเซียวเฉวียน “คืนให้พวกเจ้า!”

เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงจะเอาของที่คนอื่นกัดกินแล้วไปทำไม?

ทั้งสองคนหลบหลีก ครึ่งตัวกระต่ายกลิ้งลงพื้น

ย่าเหยียนอดไม่ได้ที่จะมองดูด้วยความเสียดาย ราวกับกำลังพูดกับเซียวเฉวียน แต่ก็เหมือนกำลังพึมพำกับตัวเอง “เนื้อหอม ๆ แบบนี้ น่าเสียดายจริง ๆ “

น่าเสียดายก็เธอเป็นคนโยนทิ้งเอง เสแสร้งทำเป็นเสียดาย

เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

พูดตามตรง เสียงของย่าเหยียนนั้นฟังดูน่ารำคาญ

เสียงนี้ ฟังดูแล้วอย่างน้อยก็ต้องอายุเจ็ดสิบแปดสิบ ต่ำและแหบแห้ง

ดังนั้น จากเสียงตัดสิน คนที่อยู่ตรงหน้าควรจะเป็นหญิงชรา

รูปร่างหน้าตาสามารถบำรุงรักษาได้ แต่ผมและเสียงนั้นบำรุงรักษาไม่ได้

เซียวเฉวียนพูดประชดประชันว่า “คุณย่า ท่านเป็นคนแก่แล้ว แย่งของกินกับเด็กหนุ่ม ไม่รู้สึกขำบ้างเหรอ?”

อีกอย่าง นี่มันเป็นปัญหาแค่เรื่องกระต่ายตัวหนึ่งจริง ๆ เหรอ?

มันเป็นปัญหาที่เธอยังคงแสร้งทำเป็นลึกลับอยู่ต่างหาก!

ยังมีหน้ามาเยาะเย้ยเซียวเฉวียนและเจี้ยนจง ไม่รู้ว่าเธอเอาหน้ามาจากไหน!

คุณยาย?

แม้ว่าย่าเหยียนจะยังคงต่อสู้กับพู่กันเฉียนคุนอยู่ แต่เมื่อได้ยินเซียวเฉวียนเรียกเธอแบบนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเซียวเฉวียนอย่างโกรธเคือง “เจ้าหนุ่ม พูดจามีสัมมาคารวะหน่อยได้ไหม?”

เธอแก่ตรงไหน?

เธอดูอายุแค่สามสิบกว่า ๆ ยังเด็กอยู่

เธอมีชื่อว่าย่าเหยียน ไม่ได้แก่จนคนอื่นสามารถเรียกว่าคุณย่าได้

คนพวกนี้ ไม่ชอบตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกเหรอ?

เธอไม่ได้ดูแก่เลย!

เธอไม่ใช่คุณยาย!

คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขาเรียกเธอว่าคุณย่า ก็ถือว่าเป็นการให้ความเคารพแล้ว

เขาไม่รู้ว่าเขาพูดตรงไหนที่ไม่เคารพ

เซียวเฉวียนถามย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ขอคุณย่าช่วยบอกให้กระจ่างด้วย”

คำว่า “คุณย่า”

ย่าเหยียนรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเซียวเฉวียนอย่างไม่พอใจ

ในขณะนั้น เสียงความคิดจากผนึกจูเสินก็ดังขึ้น “เธอคือย่าเหยียน”

อ้อ เป็นเธอเองนี่เอง!

เซียวเฉวียนทำท่าทาง ถามย้ำอีกครั้งด้วยท่าทางเฉยเมย “ข้าขอถามย้ำอีกครั้ง ท่านคือย่าเหยียนใช่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน ย่าเหยียนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ ชายหนุ่มคนนี้ช่างมีสายตาเฉียบคม รู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเธอคือใคร

เธอไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนนามสกุล

ย่าเหยียนทำหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแหบพร่า “ใช่!”

ย่าเหยียนเก่งขนาดนี้ เหตุใดเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับพ่อตาของเซียวเฉวียนในอดีตจึงเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจทำ?