บทที่ 1912 ดินแดนในอุดมคติ

เสวียนจิ้งหันศีรษะของเขาอย่างหนัก จ้องมองออกไป และพบว่าใบหน้าของเซียวเฉวียนดูแย่มาก

ยังคงมีเลือดอยู่ที่มุมปากของเขา

ดูเหมือนว่าเขาได้รับบาดเจ็บ

และคนเดียวที่สามารถทำร้ายเซียวเฉวียนได้คือย่าเหยียน!

ด้วยวิธีนี้ เสวียนจิ้งจึงพลิกสิ่งที่จิตนาการของเมื่อครู่นี้ และปรากฎว่าความแข็งแกร่งของย่าเหยียนนั้นเหนือกว่าเซียวเฉวียนจริงๆ

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

ช่างวิเศษจริงๆ!

มันสอดคล้องกับประโยคนั้นจริงๆ ของอย่างหนึ่งย่อมพิชิตอีกอย่างหนึ่งได้

ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาไม่ใช้ได้รับบาดเจ็บจากย่าเหยียนหรือ?

คราวนี้ วันดีๆ ของเซียวเฉวียนก็มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว!

ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี!

เซี่ยวเฟิงและกิเลนวิ่งอย่างสุดกำลัง พวกเขาอาจพยายามหลีกเลี่ยงการไล่ตามของย่าเหยียนสินะ?

แม้ว่าเสวียนจิ้งจะไม่เคยเห็นความเร็วของย่าเหยียนด้วยตาของเขาเอง แต่เธอก็สามารถช่วยเขาและนักปราชญ์จากเกาะนกกระสาภายใต้จมูกของเซียวเฉวียนและเจี้ยนจงได้ หากความเร็วของเธอไม่สูงกว่าของเซียวเฉวียน อย่างน้อยมันก็สามารถเสมอภาคได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาจำได้ว่าย่าเหยียนบอกว่าเธอยังคงรอดพ้นจากการตามล่าของพู่กันเฉียนคุนได้

โดยรวมแล้วด้วยความเร็วของเธอ มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่เธอจะตามทัน

อาการบาดเจ็บของเซียวเฉวียน ทำให้เสวียนจิ้งเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวย่าเหยียน!

ตราบใดที่เซียวเฉวียนถูกจับได้ เซียวเฉวียนก็จะตายเท่านั้น เมื่อถึงเวลานั้น องค์หญิงต้าถงจะเป็นของเขา!

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

เมื่อเขาคิดว่าการมีองค์หญิงต้าถงเป็นไปได้และใกล้เข้ามาแล้ว เสวียนจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข โดยสูญเสียความตื่นตระหนกที่เขาเพิ่งฟื้นสติไปโดยสิ้นเชิง

ถ้าดวงจันทร์ไม่ส่องแสง แล้วดวงดาวจะส่องแสงได้แค่ไหนเชียว?

เซียวเฉวียน เจ้านายแห่งสัตว์สงครามได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นสัตว์สงครามทั้งสองจึงไม่คู่ควรกับย่าเหยียนอย่างแน่นอน

คราวนี้เซียวเฉวียนจะต้องตายอย่างแน่นอน

เขาสามารถรอดได้ก็ต่อเมื่อย่าเหยียนมาหาเขาเท่านั้น

เมื่อคิดเช่นนี้ เขารู้สึกว่าเขาเป็นเพียงคนที่ไปเที่ยวกับเซียวเฉวียนและรอให้ย่าเหยียนพาเขากลับมา เขาไม่กังวลว่าชีวิตของเขาจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของเซียวเฉวียน

แต่เพื่อให้ย่าเหยียนไล่ตามมาโดยเร็วที่สุด เสวียนจิ้งรู้สึกว่าจำเป็นต้องทิ้งร่องรอยไว้บนทาง

ดังนั้น มือของเสวียนจิ้งที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขาจึงดึงผ้าชิ้นหนึ่งออกจากชั้นในของเสื้อผ้าอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงวางแถบผ้าไว้บนต้นไม้อย่างเรียบร้อยขณะที่เขาผ่าน

เซียวเฉวียนมองเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของเขา ซึ่งกระซิบข้างหูของเซี่ยวเฟิงว่า "ช้าลงหน่อยแล้วหยิบผ้าไปเงียบๆ"

เซี่ยวเฟิงเข้าใจ ชะลอตัวลงเล็กน้อย หลบเลี่ยงการจ้องมองของเสวียนจิ้ง มันก็ใช้อุ้งเท้าคว้าผ้าผืนหนึ่ง ม้วนเป็นลูกบอล แล้วช่วงที่ผ่านรังนก มันก็วางไว้ในรังนกโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้

ในเวลาประมาณสิบกว่านาที สัตว์สงครามทั้งสองก็พาเซียวเฉวียนและเสวียนจิ้งไปที่ส่วนที่ลึกที่สุดของหน้าผา

มีคนอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ

บ้านยังคงหนาแน่นมาก โดยมีครอบครัวอาศัยอยู่ทุกๆ สองสามเมตร

เซียวเฉวียนประมาณการคร่าวๆ และพบว่ามีครัวเรือนไม่ถึงร้อยครัวเรือน แต่มีเจ็ดสิบหรือแปดสิบครัวเรือน

หมู่บ้านดังกล่าวถือเป็นหมู่บ้านใหญ่ในสมัยโบราณ

บ้านที่นี่มีโครงสร้างเหมือนกันและเป็นบ้านไม้ทั้งหมด

บนถนนในชนบท ชาวบ้านเดินไปมา ชาวบ้านเหล่านี้มีใบหน้าที่กระตือรือร้นและรอยยิ้มบนใบหน้า