บทที่ 1932 ลูกดอกลับยากที่จะป้องกัน

สิ่งที่ทำให้เธอออกไป เกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียน หรือไม่ก็ยิ่งใหญ่กว่าการฆ่าเซียวเฉวียน

ไม่ว่าเรื่องอะไร เจี้ยนจงก็คิดว่าจำเป็นต้องบอกเซียวเฉวียน เผื่อย่าเหยียนค้นพบเบาะแสอะไรบางอย่าง กลับไปที่ซ่อนของเซียวเฉวียน

อู่เผิง บอกว่าย่าเหยียนออกไปนานแล้ว ถ้าเธอจะไปหาเซียวเฉวียน จริง ตอนนี้เธอคงอยู่ที่หน้าผาแล้ว

เรื่องนี้ไม่ควรชักช้าเจี้ยนจงใช้วิชาสื่อสารทางไกลบอกเซียวเฉวียน “เหล่าเซียว อู่เผิงบอกว่าย่าเหยียนออกจากโรงเตี๊ยมนานครึ่งวันแล้ว”

เธอมีแนวโน้มที่จะไปที่หน้าผา เธอต้องเตรียมพร้อมไว้เสมอ

เผื่อเธอไปจริงๆ เธอต้องหนีออกมาได้

ห้ามตกไปอยู่ในมือเธอ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวเฉวียน ก็รู้สึกสงสัย เข้าหลักแล้ว ย่าเหยียนไม่น่าจะกลับมา

ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ กิเลนถูกจับตามองตอนออกไป

เซียวเฉวียน ตอบว่า “โอเค เข้าใจแล้ว ติดต่อมาเมื่อมีอะไรเกิดขึ้น”

หลังจากพูดจบ เขาก็สิ้นสุดการสื่อสารวิชาส่งเสียงไกลกับเจี้ยนจง

ทันใดนั้น เซียวเฉวียน ตะโกนว่า “กิเลน”

กิเลนกำลังเผาเสวียนจิ้งอย่างช้าๆ เหลือเพียงกระดูกบางส่วนที่ยังไม่ไหม้ มันพ่นไฟ “ฟู้ว” ออกมาแล้วหันกลับมาอย่างตื่นเต้น ยืนข้างๆเซียวเฉวียน มองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย คิดว่าเซียวเฉวียน จะชมมัน

เซียวเฉวียน เข้าประเด็นโดยตรง “เจ้ากิเลนเคยเจออะไรแปลกๆ ตอนไปทะเลทรายไหม?”

ในฐานะสัตว์ร้ายที่มีจิตวิญญาณกิเลนควรจะระวังมาก และประสาทสัมผัสของมันก็ไวมาก

ถ้ามีคนติดตามมัน มันจะไม่รู้สึกตัว

แม้แต่คนที่แข็งแกร่งกว่ามัน มันก็ควรจะรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่ามีคนติดตามมัน

นี่คือความไวที่สัตว์ควรมี ซึ่งแตกต่างจากมนุษย์

กิเลนได้ยินดังนั้น จึงนึกย้อนไปสักพักแล้วพยักหน้า

เซียวเฉวียน ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

นี่เป็นครั้งแรก ที่เซียวเฉวียน ได้สื่อสารกับกิเลนอย่างแท้จริง

น่าเสียดายที่กิเลนพูดไม่ได้ เขียนไม่ได้ มันทำได้แค่ข่วนพื้นอย่างร้อนรน

เซียวเฉวียน เดาจากท่าทางของมัน “มีคนค้นพบร่องรอยของเจ้าและติดตามเจ้าหรือ?”

กิเลนคิดว่าเซียวเฉวียน เข้าใจภาษามือของมัน ดีใจมาก พยักหน้าอย่างรวดเร็ว บอกเซียวเฉวียน ว่าเขาพูดถูก

ในขณะเดียวกัน กิเลนรู้สึกว่าความสามารถในการแสดงออกของตัวเองนั้นดีมาก เพียงแค่ขีดๆ เขียนๆเซียวเฉวียน ก็เข้าใจ

มันรู้สึกฉลาดและเฉลียวฉลาด รอยยิ้มบนใบหน้าของมันก็ยิ่งกว้างขึ้น

แต่เซียวเฉวียน รู้สึกอยากทิ้งกิเลน มันช่างน่ารังเกียจ มีคนค้นพบร่องรอยของมัน สิ่งแรกที่มันควรทำคือรายงานให้เซียวเฉวียน ทราบ

แต่กลับไม่บอกเซียวเฉวียน ไม่ถาม มันก็ไม่พูด

ไม่ต้องคิดมาก กิเลนคงคิดว่ามันหนีผู้ติดตามได้ ทุกอย่างก็เรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก

สัตว์ก็คือสัตว์ คิดไม่ถึงว่ามีคนพบร่องรอยของมัน มันหายไปในบริเวณนี้ คนๆ นั้นก็จะคิดว่าเซียวเฉวียนซ่อนตัวอยู่แถวนั้น

พูดอีกอย่างก็คือ โลกของสัตว์นั้นเรียบง่ายเกินไป คิดไม่ถึงความซับซ้อนของมนุษย์

มนุษย์สามารถตามเถาวัลย์ไปจนเจอแตงโม

สามารถสืบหาความจริงจากเบาะแส

ยิ่งไปกว่านั้น จากการปรากฏตัวของกิเลน มนุษย์สามารถคาดเดาได้ว่าเซียวเฉวียนน่าจะอยู่ใกล้ๆ และอาจกลับมาค้นหาที่ก้นเหวอีก

เดิมทีเจี้ยนจงบอกเซียวเฉวียนว่าย่าเหยียนไปเมืองหลวงแล้ว เซียวเฉวียนจึงสามารถพักฟื้นที่นี่ได้อย่างสบายใจ

แต่ตอนนี้ แผนนี้พังทลายลง 99%