บทที่ 1935 หนีเอาชีวิตรอดอีกครั้ง

ขณะนี้ พวกเขามาถึงบนหน้าผาสูงแล้ว

เซียวเฉวียนมองขึ้นไปด้านบน ก็รู้สาเหตุที่เซี่ยวเฟิงต้องหยุดลง

ความจริงแล้วเมื่อมองขึ้นไปจากมุมนี้ จะเห็นว่ามีบุคคลหนึ่งยืนอยู่บนริมหน้าผาสูง

คนนั้นก็คืออาเล่อ

ดูเหมือนว่า ผู้ที่เริ่มสังเกตเห็นกิเลนและตามมาถึงที่นี่ก็คือเขา

การมองจากตรงนี้ไม่สามารถเห็นสีหน้าของอาเล่อได้ชัดเจน

แต่เขายืนอยู่บนริมหน้าผาสูงและไม่ยอมลงไป เซียวเฉวียนเดาว่าเขาน่าจะกำลังรอย่าเหยียน

ด้วยความเร็วของย่าเหยียน หากนางเริ่มหายตัวจากโรงเตี๊ยมในเมืองหลวงมายังที่นี่ ตอนนี้นางก็น่าจะใกล้ถึงที่นี่แล้ว

แต่เมื่อมองขึ้นไปจากมุมนี้ ไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์บนหน้าผาสูงได้ เซียวเฉวียนจึงไม่รู้ว่าย่าเหยียนมาถึงแล้วหรือไม่ และยิ่งไม่กล้าขึ้นไปดูให้ชัดเจน

ไม่รอคำสั่งของเซียวเฉวียน เซี่ยวเฟิงก็เบี่ยงทิศทางด้วยตัวเอง และไปยังอีกด้านหนึ่ง

เพื่อให้ไหลจากทิศทางของอาเล่อที่อยู่บนหน้าผาสูง นับเป็นการเคลื่อนไหวที่ชาญฉลาด

ขณะนี้ ย่าเหยียนได้มาถึงบนหน้าผาสูงแล้ว นางทำความเข้าใจต่อสถานการณ์ที่ชัดเจนจากอาเล่อ เมื่อรู้ว่าอาเล่อเฝ้าอยู่ที่นี่มานานแล้ว ไม่เห็นเงาของเซี่ยวเฟิงและกิเลน นางจึงออกคำสั่งว่า “เจ้าเฝ้าที่นี่ก่อน”

นางจะลงไปที่ตีนผา หากในระหว่างนี้เซียวเฉวียนและพวกขึ้นมาจากตีนผา ก็คงไม่ถึงขั้นไม่รู้ตัวและคลาดสายตาไปจากเขา

ไม่สามารถให้เซียวเฉวียนเป็นปลาที่หลุดออกจากแหไปได้

เมื่อสั่งการเสร็จแล้ว ย่าเหยียนก็รู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย กระแสลมรอบตัวมีการไหลเวียนที่รวดเร็วมากขึ้น

ประสบการณ์หลายสิบปีบอกนางว่า ละแวกนี้น่าจะมีคนกำลังผ่านไป

คนแรกที่ย่าเหยียนนึกถึงก็คือเซียวเฉวียน

แน่นอน เซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถฟื้นตัวได้ไวขนาดนั้น ความว่องไวของเขาก็ไม่น่าจะฟื้นฟูได้เร็วขนาดนี้

ตอนนี้ ผู้ที่สามารถสร้างการเคลื่อนไหวแบบนี้ได้ น่าจะเป็นเซี่ยวเฟิงและกิเลน

แต่นี่เป็นเพียงการคาดเดาของย่าเหยียนเท่านั้น หากต้องการยืนยันข้อสันนิษฐาน ย่าเหยียนจึงเดินตรงไปด้านหน้าไม่กี่ก้าว และจ้องสายตาลงไปด้านล่าง เพื่อดูว่าสามารถมองเห็นเงาของสัตว์สงครามทั้งสองหรือไม่

สรุปว่า ย่าเหยียนเห็นเพียงแค่ต้นไม้ที่โยกเยกอยู่ด้านล่าง ไม่มีการพบเห็นสัตว์สงครามสองตัวโดยสิ้นเชิง

อาเล่อก็มองตามลงไปตามย่าเหยียน และไม่พบเห็นสิ่งใด เขาจึงพูดพึมพำในใจว่า “ผู้นำเหยียนคงจะหูฟาดไปสินะ”

ย่าเหยียนพูดขึ้นว่า “อาเล่อ เมื่อครู่เจ้ารู้สึกถึงความผิดปกติหรือไม่?”

จากระดับไหวพริบของอาเล่อ หากว่าพวกเซี่ยวเฟิงเล็ดลอดผ่านสายตาเขาไป อาเล่อสามารถสังเกตเห็นความผิดปกติได้

กิเลนเป็นสิ่งที่อาเล่อสังเกตพบได้ อีกทั้งยังถูกอาเล่อติดตามมาตลอดจนถึงบริเวณนี้

พูดตามจริงแล้ว อาเล่อสังเกตได้ถึงความผิดปกติเพียงชั่วพริบตาเดียว ราวกับลมแรงที่พัดอยู่ใกล้ๆ จากนั้นหางลมก็พัดมาที่ข้างหูอาเล่อ

แต่อาเล่อคิดว่า นี่อาจเป็นเพียงแค่ลมพัดจริงๆ ก็ได้

อย่างไรเสีย ถ้าหากกิเลนและเซี่ยวเฟิงผ่านตรงนี้ อาเล่อต้องสังเกตเห็นแน่นอน เพราะเขาเป็นผู้ติดตามกิเลนมา

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ สาเหตุที่กิเลนปล่อยให้เขาตามตัวได้ นั่นเป็นเพียงความประมาทของกิเลนเท่านั้น

ต่อมาเมื่อกิเลนรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังตามรอยมันอยู่ มันจึงสลัดอาเล่อออกได้อย่างง่ายดายไม่ใช่หรือ?

แต่อาเล่อกลับไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย เขาพูดด้วยความมั่นใจว่า “ท่านผู้นำเหยียน ข้าน้อยคิดว่าไม่น่าใช่พวกเซี่ยวเฟิง”

ย่าเหยียนเหลือบมองอาเล่อด้วยทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่ จากนั้นก็พูดว่า “เช่นนั้นเจ้ารออยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน”

เมื่อเทียบกับการมัวแต่คาดเดาไปมาอยู่ตรงนี้ ย่าเหยียนลงไปสำรวจที่ตีนผาสักรอบจะดีเสียกว่า

พูดจบ ย่าเหยียนก็หายตัวไปข้างกายอาเล่อ

เมื่อเซี่ยวเฟิงและกิเลนหายตัวไปจากด้านหน้าของอาเล่อแล้ว ก็มายังอีกด้านของหน้าผาสูง

เมื่อเห็นว่าบนหน้าผาสูงไม่มีคนอยู่แล้ว กิเลนก็ตั้งตัวเป็นแนวหน้าบินขึ้นไป