บทที่ 1945 การพึ่งพาโดยสัญชาตญาณ

ย่าเหยียนรอคำอธิบายจากนักปราชญ์ว่าทำไมเขาถึงถามคำถามนี้แบบกะทันหัน แต่นางก็รอจนนานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรจากนักปราชญ์ เขาจมอยู่กับความคิดของเขา

หลังจากคิดอยู่นานย่าเหยียนก็เริ่มหมดความอดทน นางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “ทำไมถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”

นักปราชญ์อธิบายว่า “ข้ากลัวว่าจะมีคนในเมืองหลวงพบร่องรอยของท่าน และแจ้งข่าวให้เซียวเฉวียน ทําให้เขาระวังตัวมากขึ้น เซียวเฉวียนจึงหนีไปก่อนที่ท่านจะไปถึง”

ย่าเหยียนละเลยประเด็นนี้ไป

สิ่งที่นักปราชญ์พูดนั้นก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล

แม้ตอนที่เธอไปเมืองหลวง ถึงแม้ว่านางไม่ได้รบกวนจวนเซียวและห้องสมุดชิงหยวน แต่ก็ยังมีคนเห็นนางอยู่

แค่ในโรงเตี๊ยมใกล้ห้องสมุดชิงหยวนก็มีผู้คนพลุกพล่าน

ในตอนนั้น ย่าเหยียนคิดว่าการค้นหาเซียวเฉวียนในเมืองหลวงนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็น นางจึงไม่ได้ใส่ใจกับรายละเอียดเหล่านี้มากนัก นางไม่คิดว่าคนของเซียวเฉวียนจะจับตามองนางหลังจากนางไปเมืองหลวงได้ไม่นาน

จริงๆ แล้ว นางไม่รู้ว่านางไม่ได้ถูกจับตามองแค่โดยคนของเซียวเฉวียน แต่ยังถูกจับตามองโดยคนของฮ่องเต้ด้วย

เมืองหลวงนั้นอยู่ใต้บังคับบัญชาของฮ่องเต้ ย่อมมีสายลับของฮ่องเต้อยู่ทุกซอกทุกมุม เพียงแค่มีลมพัดหญ้าไหว ก็จะถูกสายลับของฮ่องเต้จับตามอง

ยิ่งไปกว่านั้น ย่าเหยียนนั้นหน้าตาแปลกตาและดึงดูดความสนใจ

อีกประการหนึ่งคือ นางไปที่จวนเซียวทันทีหลังจากเข้าเมืองหลวง สิ่งนี้ยิ่งทําให้ผู้คนสงสัย

เพียงมีบุคคลที่น่าสงสัย สายลับก็จะรายงานต่อฮ่องเต้

แต่จากที่สายลับรายงาน อ่องเต้รู้แค่ว่าย่าเหยียนแค่ไปลองถามเฉวียนซาน ไม่ได้ทําอะไรที่เกินเลยต่อจวนเซียว ฮ่องเต้จึงไม่อยากทำให้ปลาตื่นเขาสั่งให้สายลับคอยจับตามองความเคลื่อนไหวของเธอต่อไป

พูดถึงเรื่องนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ฮ่องเต้และสายลับต่างก็ไม่รู้ว่าคนที่พวกเขากำลังจับตามองนั้นคือเจ้าสำนักหมิงเซียน คิดว่านางเป็นแค่คนที่มาหาเรื่องเซียวเฉวียน

แม้จะคาดเดาไว้ว่านางมีพลังที่เหนือธรรมดา แต่ก็ไม่คาดคิดว่าพลังของนางจะเหนือกว่าเซียวเฉวียน สายลับที่ติดตามนางพยายามไม่ให้นางรู้ตัว ไม่กล้าเข้าใกล้ ได้แต่เฝ้ามองจากระยะไกล

ด้วยเหตุนี้ ย่าเหยียนจึงไม่รู้ตัวว่าถูกสายลับของฮ่องเต้จับตามอง

จนกระทั่งย่าเหยียนเข้าพักที่โรงเตี๊ยมใกล้กับห้องสมุดชิงหยวน ฮ่องเต้จึงสั่งให้สายลับหยุดติดตาม

ฮ่องเต้รู้ว่าโรงเตี๊ยมนั้นเป็นอาณาเขตของเจี้ยนจง เมื่อเจี้ยนจงเข้ารับมือกับย่าเหยียน คนของฮ่องเต้ก็ไม่จำเป็นต้องไปวุ่นวาย

ยังมีอะไรอีกที่เจี้ยนจงจัดการไม่ได้?

แม้จะรู้ดีว่าย่าเหยียนไปที่จวนเซียวก่อน แล้วไปที่โรงเตี๊ยมใกล้กับห้องสมุดชิงหยวน เห็นได้ชัดว่ามุ่งหน้าไปที่ห้องสมุดชิงหยวน

แต่มีเจี้ยนจงอยู่ฮ่องเต้ก็สบายใจ

ที่เขาสบายใจ เพราะเขาไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บ

ฮ่องเต้รู้ว่าเซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บ แถมยังถูกย่าเหยียนทำร้าย เขาคงสงบนิ่งไม่ได้

แต่พูดอีกอย่าง ในเมืองหลวงแม้มีคนติดตามย่าเหยียนโดยที่นางไม่รู้ตัว เรื่องนี้ก็สร้างความประหลาดใจให้กับนาง

ตอนนั้นนางประมาทเกินไป

หลังจากเหตุการณ์นี้ ย่าเหยียนก็เรียนรู้บทเรียน นางไม่ประมาทอีกต่อไป

ครั้งนี้เธอพลาด

แต่เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ย่าเหยียนไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ นางเปลี่ยนหัวข้อ “ศิษย์ของเจ้ามีโอกาสถูกฆ่า เจ้าไม่กังวลเหรอ?”

เมื่อพูดจบ ย่าเหยียนก็มองนักปราชญ์ ด้วยสายตาเฉยเมย รอคำตอบของเขา

นักปราชญ์จ้องมองนาง พูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “กังวลแล้วจะได้อะไร?”

ถ้าเสวียนจิ้งถูกฆ่า เขาก็ตายไปแล้ว กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์