บทที่ 1965 พบกับคนเสียสติ

เซียวเฉวียนรู้สึกว่าการนั่งบนหลังของกิเลนนั้นไม่สบายเท่ากับการนั่งบนหลังของเซี่ยวเฟิง แม้ว่าเซี่ยวเฟิงจะเร็วกว่า แต่เซี่ยวเฟิงก็บินได้มั่งคงกว่ากิเลน

อย่างว่า กิเลนบินออกในลักษณะโค้งใหญ่อีกครั้ง การโค้งกะทันหันนั้นน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าการนั่งรถไฟเหาะเสียอีก ถ้าเซียวเฉวียนไม่ตอบสนองเร็วพอ คว้าหูทั้งสองข้างของมัน เขาเกือบจะถูกสลัดออกไปแล้ว

เซียวเฉวียนไม่ได้ว่าอะไรมัน แต่ใช้โอกาสนี้ดึงหูของกิเลนด้วยกำลังเล็กน้อย เพื่อให้กิเลนไตร่ตรองถึงสิ่งที่ผิดปกติ

กิเลนไม่ทำให้เซียวเฉวียนผิดหวัง เมื่อรู้ว่าการบินของมันเช่นนี้ ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกไม่สบาย ดังนั้นมันจึงเริ่มรักษาความเร็วให้คงที่

เซียวเฉวียนสามารถรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

มันเป็นสัตว์จิตวิญญาณจริงๆ และเซียวเฉวียนก็พอใจมาก

พอได้เห็นว่าทิวทัศน์ทั้งสองด้านก็หายไปต่อหน้าต่อตา นั่นหมายความว่าพวกเขากำลังเข้าใกล้เมืองหลวงมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่เพียงแต่กิเลนมีความสุข เซียวเฉวียนก็มีความสุขเช่นกัน

ทุกคนและสัตว์ร้ายมีความสุข เพราะพวกเขากำลังจะกลับไปที่จวนเซียว

ที่ฝั่งรัฐมู่อวิ๋น ย่าเหยียนและคนอื่นๆ ค้นหาที่อยู่ของเซียวเฉวียนอย่างละเอียด อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งสามแยกกันค้นหา และจนถึงเย็น ย่าเหยียนก็ยังไม่พบอะไรเลย

เมื่อเธอกำลังจะกลับไปที่ถนนชางเฉิงเพื่อหาที่พัก เธอก็เหลือบไปเห็นกองโคลนที่อยู่ไม่ไกล

เธอหันกลับไปมองใกล้ๆ เห็นว่าดินเพิ่งขุดขึ้นมาใหม่

สถานที่แห่งนี้อยู่ลึกเข้าไปในภูเขาและป่าเก่าแก่ ไม่มีหมู่บ้านอยู่ข้างหน้า ไม่มีร้านค้าอยู่ด้านหลัง ใครจะมาที่นี่เพื่อขุดโคลน?

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ทันใดนั้นย่าเหยียนก็เกิดความคิดขึ้นมาในหัว เป็นไปได้ไหมที่เซียวเฉวียนเคยมาที่นี่ในก่อนหน้านี้?

มีสัตว์สงครามสองตัวอยู่ข้างๆ เขา และไม่มีปัญหาสำหรับเซียวเฉวียนที่จะขุดถ้ำให้เขาซ่อนตัว

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ย่าเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น การทำงานหนักทั้งหมดได้ผล และในที่สุดเธอก็พบที่อยู่ของเซียวเฉวียน!

ดังนั้นย่าเหยียนจึงเดินไปข้างหน้าเบาๆ พอมองดู เมื่อครู่นี้สายตาของเธอถูกกองโคลนปิดกั้นไว้จริงๆ มีปากถ้ำอยู่ข้างๆ กองโคลนจริงๆ และรูนั้นค่อนข้างใหญ่ พอที่จะให้เซี่ยวเฟิงเข้าออกได้

จากนี้ ย่าเหยียนยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าสัตว์สงครามทั้งสองตัวอยู่ที่นี่แล้ว และนี่คือที่พักพิงที่พวกเขาเตรียมไว้สำหรับเซียวเฉวียน

อย่างไรก็ตาม หากพูดตามตรรกะแล้ว ทางเข้าถ้ำควรได้รับการปกป้องโดยสัตว์สงครามสองตัว ทำไมจึงไม่มีสัตว์สงครามสองตัวนั่น?

ย่าเหยียนกลั้นหายใจ ย่อตัว หยิบหินขึ้นมาแล้วโยนมันลงในหลุม

ด้วยเสียง "ตง" ก้อนหินก็ตกลงสู่พื้น และย่าเหยียนก็จ้องมองไปที่การเคลื่อนไหวที่ทางเข้าถ้ำโดยไม่กระพริบตา

ผ่านไปสักพัก และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ที่ทางเข้าถ้ำ

ย่าเหยียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลก มันเป็นไปไม่ได้ พูดตามหลักเหตุผล ด้วยความรับรู้ของสัตว์สงครามทั้งสองและเซียวเฉวียน พวกเขาน่าจะสังเกตเห็นและตอบสนองเมื่อหินโยนเข้าไปที่ทางเข้าถ้ำ

หรือว่าพวกเขาจงใจนิ่งสงบ สร้างฉากไม่มีใครรอให้ย่าเหยียนเดินหน้าต่อไปที่ทางเข้าถ้ำแล้วฆ่าเธอด้วยความคาดไม่ถึง?

หรือบางทีเซียวเฉวียนต้องการใช้กลยุทธ์เมืองว่าง เพื่อทำให้ย่าเหยียนคิดว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน แล้วจากไปตามความคิดริเริ่มของเธอเอง?

ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว และมีการค้นพบครั้งใหญ่ ย่าเหยียนจะปล่อยมันไปง่ายๆ ได้อย่างไร?

ดังนั้นย่าเหยียนจึงหยิบหินขึ้นมาอีกสองสามก้อนแล้วโยนเข้าไปในถ้ำ ในเวลาเดียวกัน เธอก็ก้าวไปข้างหน้าและเข้าใกล้ทางเข้าถ้ำ เธอพ่นลมทางจมูกอย่างเย็นชา "เซียวเฉวียน! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในนั้น ออกมาเสียเถอะ!“

หากไม่ออกมา อย่าโทษย่าเหยียนที่ทำให้ถ้ำราบเรียบด้วยฝ่ามือเดียว ฝังเซียวเฉวียนทั้งเป็นในทันที!

จุดประสงค์ของเธอคือเพียงเพื่อฆ่าเซียวเฉวียน ส่วนว่าเซียวเฉวียนจะตายอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับสถานการณ์

ย่าเหยียนจะไม่เป็นเหมือนหมิงเจ๋อโง่เขลา เพราะเซียวเฉวียนทำร้ายเขามากมาย จึงต้องการทำให้ชีวิตของเซียวเฉวียนเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย เพียงต้องการจับเซียวเฉวียนทั้งเป็นและพาเขากลับไปทรมาน เขาไม่เคยคิดที่จะฆ่าเซียวเฉวียนก่อนโดยตรง

โง่ยิ่งกว่าโง่เสียอีก

เขาไม่สามารถฆ่าใครได้โดยไม่พยักหน้า ถ้าเขาทำเรื่องง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ แล้วเขาจะจับเซียวเฉวียนทั้งเป็นได้อย่างไร