บทที่ 1997 ปรากฏขึ้นในอากาศ

ซียวเฉวียนตัดสินใจที่จะเข้าวังในคืนนี้ เพราะงั้น เมื่ออี้กุยเดินกลับไปที่ประตูเขาก็พูดขึ้น “อี้กุย อาหารเย็นวันนี้ไม่ต้องมาส่งแล้ว”

ได้ยินแบบนั้น อี้กุยก็อดที่จะถามไม่ได้ว่า “ท่านปู่น้อยจะกลับมาที่นี่อยู่ไหม?”

อย่างไรก็ตามเจ้าหญิงไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนและไม่มีใครเคยพบร่องรอยของเจ้าหญิงเลย นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า ที่ซ่อนตัวของเจ้าหญิงนั้นเป็นความลับอย่างมาก

และเนื่องจากเจ้าหญิงก็ได้คาดเดาเรื่องของเซียวเฉวียนเอาไว้แล้วเหมือนกัน ด้านเซียวเฉวียนเองก็พร้อมที่จะไปสารภาพความจริงกับเจ้าหญิง อี้กุยรู้สึกว่า เซียวเฉวียนอาจจะพักกับเจ้าหญิงก็เป็นได้

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของอี้กุยก็คือ เซียวเฉวียนกลับพูดว่า “ต้องกลับมาอยู่แล้ว อาหารเช้าพรุ่งนี้ เจ้าก็ต้องมาส่งด้วย”

เกินความคาดหมายมากเกินไป ตอนนี้อี้กุยอึ้งไปแล้ว

เมื่อเห็นเขาตกตะลึงขนาดนี้ เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “อะไรกัน ข้าอยู่ที่นี่ก็มีปัญหาแล้วงั้นหรือ?”

คําพูดเหล่านี้อาจจะไม่สามารถพูดได้

อี้กุยกลับรีบพูดออกมาว่า “ท่านปู่อย่าพูดแบบนี้อีกเด็ดขาด”

เซียวเฉวียนจะมาสร้างปัญหาได้อย่างไร?

เขามาอาศัยอยู่ที่นี่ เป็นเรื่องที่อี้กุยต้องการ

กลัวว่าเซียวเฉวียนจะไม่เชื่อ อี้กุยก็ได้พูดซ้ำอีกครั้ง “ท่านปู่น้อย อี้กุยอยากให้ท่ายปู่มาอยู่ที่นี่จะตายไป”

อย่าพูดถึงการอยู่ที่นี่เพียงแค่ครึ่งเดือนเลย ถ้าเซียวเฉวียนจะอาศัยอยู่ที่นี่ไปตลอด อี้กุยก็ยินดีต้อนรับ!

เมื่อเห็นคนโบราณคร่ำครึจริงจังขนาดนี้ เซียวเฉวียนก็ไม่กล้าหยอกอะไรเขาอีก เขายิ้มแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว เจ้าไปทำงานของเจ้าเถอะ”

อี้กุยจึงได้หันหลังกลับไปอย่างสบายใจ

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนดั่งสายน้ำ

ในพริบตาผ่านไป ก็มาถึงเวลาพลบค่ำแล้ว ท้องฟ้ามืดสลัว เหลือเพียงแสงไฟสลัว ๆ เท่านั้นที่กระจายแสงสุดท้ายของวันนี้

ในเวลานี้ ทุกครอบครัวก็กำลังยุ่งอยู่กับงานบ้าน ไม่มีใครให้ความสนใจกับคนอื่นเลย

ถึงเวลาที่เซียวเฉวียนต้องเข้าวังแล้ว แม้แต่ข้าวเย็นก็ไม่สามารถกินได้

เขาตะโกน "กิเลน!"

ทันทีที่กิเลนได้ยิน มันก็มายืนอยู่ตรงหน้าเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ "ส่งข้าไปที่วัง "

ฟังจบ กิเลนก็หมอบลงและรอให้เซียวเฉวียนขึ้นไปนั่ง

จนกระทั่งเซียวเฉวียนสั่งว่า "เอาล่ะ ไปเถอะ"

มันก็บินขึ้นและมุ่งหน้าไปยังพระราชวังเหมือนสายฟ้าแลบ

มั่วสี่ก็ชอบที่จะอยู่ในตำหนักข้าง

เสวี่ยเยี่ยนได้เตรียมอาหารสำหรับเจ้าหญิงไว้เรียบร้อยแล้ว

เจ้าหญิงมองไปที่อาหารอันโอชะที่ส่งกลิ่นหอม เธอไม่มีความอยากอาหารเลย เธอมองเซียวหมิงชิวที่กำลังกินอาหารอยู่ด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน แต่ในหัวกลับคิดถึงแต่เรื่องเซียวเฉวียน

เธออยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเซียวเฉวียนกันแน่ มันอันตรายมากน้อยแค่ไหนกัน

เห็นเจ้าหญิงไม่กินอาหารเลย เสวี่ยเยี่ยนก็รู้ว่าเจ้าหญิงต้องห่วงเซียวเฉวียนแน่ เธอกล่าวว่า “คุณหนู อย่างน้อยก็ต้องกินซักหน่อย ท่านควรใส่ใจสุขภาพร่างกายของตัวเองก่อน”

เจ้าหญิงก็รู้สึกได้ถึงเจตนาดีของเสวี่ยเยี่ยน เธอจึงได้หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปาก วางตะเกียบลงแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เสวี่ยเยี่ยน เจ้าทำงานของเจ้าไปเถอะ ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”

มัวแต่ดูแลเรื่องอาหารให้ทั้งสอง แต่ตัวเสวี่ยเยี่ยนเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย

เพื่อให้เสวี่ยเยี่ยนไปกินอาหารอย่างสบายใจ เจ้าหญิงก็หยิบตะเกียบขึ้นมาและเริ่มกินข้าวในชามของตน

แต่การเคลื่อนไหวนั้นเป็นไปอย่างเชื่องช้า เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากกินมันเลย แค่แสดงให้เสวี่ยเยี่ยนเห็นก็เท่านั้น

เจ้าหญิงที่มีจิตใจเปิดกว้างและไม่มองโลกในแง่ร้ายเสมอมา ตอนนี้เมื่อได้รู้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่มาร่วมงานสำคัญในวันมะรืน เจ้าหญิงก็กังวลอย่างเห็นได้ชัด ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเซียวเฉวียนจริง ๆ ล่ะก็ เจ้าหญิงจะเป็นอย่างไร?

เสวี่ยเยี่ยนเห็นแบบนั้น ก็กังวลอย่างบอกไม่ถูก

มีเพียงเซียวหมิงชิวเท่านั้นที่ยังตั้งใจกินข้าวต่อไป สถานการณ์ในตอนนี้ ก็เหมือนกับประโยคนั้นจริง ๆ ที่ว่า เด็กไม่ไม่รู้รสชาติของความทุกข์ใด ๆ