บทที่ 2012 สิ่งที่มีค่าสุดท้าย

มันเป็นอาวุธวิเศษแห่งคุนหลุน

แต่เซียวเฉวียนกลับนำมาเป็นที่เก็บอาหาร?

ก่อนหน้านั้นเป็นที่เก็บมันเทศ ถึงอย่างไรมันก็ยังดิบ

แต่ของเหล่านี้ปรุงสุกแล้ว

เซียวเฉวียนทำเหมือนมันเป็นตู้เย็นเสียอย่างนั้น?

แม้ว่าภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิจะไม่เคยเห็นตู้เย็นมาก่อน แต่มันก็เคยได้ยินจากปากของเซียวเฉวียน อาหารที่ปรุงสุกแล้วจะถูกเก็บในนี้ ซึ่งมันรักษาคุณภาพได้นานกว่าวางไว้ข้างนอก ไม่บูดด้วย

พูดง่าย ๆ คือไม่ให้เสียของ

ของที่กินไม่หมดเก็บใส่ตู้เย็นได้ อยากกินเมื่อไหร่ก็เอาออกมาอุ่น

เซียวเฉวียนเคยพูดว่าภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิมีคุณสมบัติแบบนั้น

ครั้งนี้เซียวเฉวียนคิดว่ามันเป็นตู้เย็นจริง ๆ ขี่ช้างจับตั๊กแตนจริง ๆ

ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิฝ่าฝืนคำสั่งของเซียวเฉวียนเป็นครั้งแรก มันไม่รับอาหารที่เซียวเฉวียนโยนเข้ามา มันเอียงตัวหลบ ทำให้สัมภาระเหล่านั้นไม่ทะลุมันไป แต่ตกไปอยู่บนพื้นตามเดิม

การตอบสนองของรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิทำให้เซียวเฉวียนตื่นตกใจ เจ้านี่ไม่ฟังคำสั่งแล้วหรือ?

เซียวเฉวียนมองไปทางภาพรุ่งอรุณด้วยสายตาเปล่งประกาย “ภาพรุ่งอรุณ เหตุใดเจ้าถึงขัดคำสั่งของข้า?”

เซียวเฉวียนเป็นนายของมัน เป็นเจ้าชีวิตของมัน ทำไมมันถึงไม่ฟัง?

หรือว่าอยากขัดคำสั่ง?

ภาพรุ่งอรุณเคลื่อนตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังจะบอกกับเซียวเฉวียนว่ามันไม่ได้ขัดคำสั่ง แต่ไม่อยากรักษาอาหารที่ปรุงสุกแล้วแทนเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเหมือนจะเข้าใจความหมายของมัน จึงเอ่ยถามว่า “เจ้าไม่อยากเก็บสัมภาระเหล่านี้ใช่หรือไม่?”

ภาพรุ่งอรุณยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ยอมรับอยู่เงียบ ๆ

เซียวเฉวียนก็ยอมรับ จึงถามต่อ เพราะเหตุใด?”

ให้มันเก็บอาหารไม่ใช่ครั้งแรก

มันเทศและวัตถุดิบมันเก็บให้ได้ แต่สิ่งเดียวที่มันไม่รับคือสัมภาระเหล่านี้

สัมภาระเหล่านี้จะกินมันไหม?

ภาพรุ่งอรุณยืนอยู่ที่เดิม ครุ่นคิดว่าจะอธิบายกับเซียวเฉวียนอย่างไร

มันเทศมันยังดิบ ปริมาณเยอะและหนักมาก เซียวเฉวียนแค่อาศัยมันในการขนย้าย

ส่วนวัตถุดิบ ภาพรุ่งอรุณแบกให้ได้ ถึงอย่างไรเซียวเฉวียนก็ไม่ได้ใช้บ่อยมันไม่จำเป็นต้องเอาออกมา

แต่อาหารเหล่านี้มันไม่เหมือนกัน กินวันละสามมื้อ พูดได้ว่ามันต้องเอาออกมาอน่างน้อยสุดสามครั้ง

ถ้าจะให้พูดตรง ๆ ภาพรุ่งอรุณนั้นขี้เกียจ

แต่จะอธิบายกับเซียวเฉวียนยังไงนั้นมันไม่รู้

มันก็ยังลอยเคว้งอยู่ที่เดิม หวังให้เซียวเฉวียนเก็บคำสั่งนั้น

เซียวเฉวียนจึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ของที่อยู่ในสัมภาระเหล่านี้ ข้ากับเหมิงชิวกินไม่หมด ถ้าไม่เก็บที่เจ้ามันก็บูด”

อาหารที่บูดมันน่าเสียดาย เซียวเฉวียนยังคงคิดหาทางรักษามันไว้ ถึงได้ยุ่งยากเช่นนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ เซียวเฉวียนคงไม่เรียกภาพรุ่งอรุณออกมา

พอได้ยินเซียวเฉวียนพูดเช่นนี้ ภาพรุ่งอรุณจึงพลิกตัว กางภาพออกและดูดสัมภาระเหล่านั้นเข้าไป

ถือว่าเป็นการตอบรับว่าช่วยรักษาอาหารเหล่านี้ให้กับเซียวเฉวียน

เนื่องจากเป็นสิ่งที่ต้องทำ มันไม่สามารถขี้เกียจได้

เรื่องอาหารได้รับการแก้ไขแล้ว ต่อไปก็เรื่องที่อยู่

ลำพังแค่เซียวเฉวียนเองนอกตามต้นไม้และใต้ต้นไม้ได้ แต่พอมีเซียวหมิงชิวตามมาด้วย ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีที่กำบังฝนให้นาง

สร้างบ้านสักหลังดูจะเกินจริงไปหน่อย ถึงอย่างไรเซียวเฉวียนก็เป็นผู้บาดเจ็บ ใช้แรงไม่ได้ ต้องรักษาตัว

แต่เขาก็ปล่อยให้เด็กน้อยทำงานหนักขนาดนี้ไม่ได้