บทที่ 2014 ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน

เจี้ยนจงปรากฏตัว ฉากนี้สงสัยคงสนุกมากเลย!

เห็นได้ชัดว่าความปรารถนาของผู้คนที่มาดูความสนุกมากกว่าความปรารถนาที่จะหลีกเลี่ยงปัญหา ทันทีที่เจี้ยนจงปรากฏตัว เท้าของทุกคนดูเหมือนติดกาวไว้และพวกเขาไม่สามารถยกขาขึ้นมาได้

ดวงตาของเจี้ยนจงจ้องมองไปที่ตัวย่าเหยียน เขาเลิกคิ้วและพูดด้วยท่าทีวางตัวว่า"ไม่ทราบว่าเจ้าสำนักเหยียนมาที่นี่ หมายความว่าอะไร"

มีผู้คนมากมาย แต่เจี้ยนจงเจาะจงเรียกชื่อของย่าเหยียนเพียงผู้เดียว คนที่มีจิตใจชัดเจนแค่ฟังก็รู้ว่า เก้าสิบเก้าเปอร์เซนต์ต้องเป็นหญิงชราที่อยู่ตรงหน้าเขาที่สร้างปัญหาแน่นอน

สายตาของทุกคนหันไปมองที่ย่าเหยียน ราวกับว่าพวกเขากำลังจะขุดหลุมในตัวเธอ

แต่ถ้าเป็นเธอจริงๆ เพราะเธอคือคนที่สามารถทำลายผ้าไหมสีแดงได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้ ความแข็งแกร่งนั้นไม่สามารถไปดูถูกได้ และไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเขาสามารถไปยั่วยุได้

ดังนั้น พวกพลเรือนก็ถอยห่างออกไปไม่กี่เมตร และดูอยู่ในระยะไกลๆและนี่เป็นพฤติกรรมที่มีเหตุผลที่สุด

เผื่อทั้งสองคนจะต่อสู้กัน พวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บจากพลังของทั้งสองได้

เจี้ยนจงลงมือ และผลลัพธ์ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ!

หากไม่ใส่ใจเพียงครู่เดียว คุณอาจจะถูกพัดพาไปด้วยพลังที่เหลืออยู่ของเขาในเวลาไม่กี่นาที และยังสามารถล้มลงกับพื้นอย่างแรงได้

พวกเขาทุกคนมีร่างกายของมนุษย์ ดังนั้นจึงไม่สามารถทนต่อการล้มเช่นนั้นได้อยู่

ย่าเหยียนมีท่าทางโกรธแต่ไม่แสดงออกมา ผมและเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายของเธอปลิวไปตามสายลม และเห็นได้ชัดว่าเธอพร้อมที่จะต่อสู้ทุกเมื่อ

เดิมทีเธอกำลังคิดอยู่ว่าจะหันหลังกลับและจากไป โดยไม่คาดคิดว่าเจี้ยนจงจะตามมา และยังเรียกชื่อเธออีก ดังนั้นเธอจึงต้องอยู่และเผชิญหน้ากับเจี้ยนจงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

เธอเยาะเย้ยและพูดด้วยน้ำเสียงแหบห้าว“โลกใบนี้ใหญ่มาก ข้าอยากไปไหนก็ไปที่ไหนตามที่ข้าต้องการ ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?”

ในแง่ของสถานะเธอสามารถพูดได้ว่าเป็นผู้อาวุโสของเจี้ยนจง ในแง่ของความแข็งแกร่งเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ ไม่รู้จริงๆว่าใครให้ความกล้าหาญเขามาพูดแบบนี้กับย่าเหยียน

ประเด็ดคือเขายังกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าย่าเหยียนเพียงลำพังอีก

ถ้าหากเขาไม่ได้ปรากฏตัว ย่าเหยียนก็จะลืมเรื่องนี้และจะไม่ไปหาปัญหากับเขา

แต่ในตอนนี้ เห็นได้ชัดเจนว่าเขาต้องการหาปัญหากับเธอ

แน่นอนว่าย่าเหยียนจะไม่ไว้หน้าเขาแน่

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นพวกเดียวกันกับเซียวเฉวียนอีก

ที่ไม่ฆ่าเขาทันทีนั้น เป็นเพราะย่าเหยียนควบคุมตัวเองไว้

เพราะอย่างไรแล้วเธอยังคงต้องการซ่อนความแข็งแกร่งและตัวตนของเธอต่อไป และตอนนี้ผู้คนจำนวนมากกำลังจับตาดูอยู่

ตราบใดที่เธอลงมือ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะการสังหารหมู่ ไม่เช่นนั้น สิ่งที่เธอซ่อนนั้นก็จะไม่สามารถซ่อนไว้ได้อีกต่อไป

ซึ่งหมายความว่า ย่าเหยียนก็ได้ชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียในขณะที่พูดแล้ว

เธอไม่สามารถต่อสู้กับเจี้ยนจงได้ ต่อหน้าทุกคนที่จ้องมองอยู่ได้

ตราบใดที่ลงมือแล้ว เธอจะชนะก็ไม่ใช่ ไม่ชนะก็ไม่ใช่

หากเธอไม่ชนะ เธอก็จะต้องรับความสูญเสียจากเจี้ยนจง

หากเธอชนะ ผู้คนก็จะต้องประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของเธอ เพราะอย่างไรแล้ว ในสายตาของพวกเขาเจี้ยนจงคือที่หนึ่งในโลกไม่มีใครเทียบได้

แล้วพวกพลเรือนก็จะสงสัยเกี่ยวกับฐานะของเธอ

คนที่สามารถเอาชนะเจี้ยนจงได้ จะเป็นคนธรรมดาหรือ?

เจี้ยนจงเป็นบรรพชนของคนแห่งเขาคุนหลุน และยังสามารถพูดได้ว่าเป็นบรรพชนของต้าเว่ย เขาเป็นผู้ที่ความแข็งแกร่งที่สุด!

ดังนั้น หลังจากการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ย่าเหยียนจึงคิดว่าไม่ควรลงมือจะดีกว่า

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า เจี้ยนจงรู้จุดอ่อนของเธอ เขาถึงจะมาที่หอปี๋เซิ่งเพียงลำพังเพื่อมาเผชิญหน้ากับย่าเหยียน

พูดให้ถูกก็คือเซียวเฉวียนสั่งให้เขามา

อี้กุยไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องหาคนอื่นมาเป็นผู้ดูแลงานเปิดร้านในวันพรุ่งนี้

แม้ว่าเป็นผู้ดูแล แต่เป็นเพียงแค่ออกมาโชว์หน้าเพียงเท่านั้น เรื่องอย่างอื่น อี้กุยได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว

พูดตามตรง เจี้ยนจงรู้สึกอึ้งเมื่อได้ยินเซียวเฉวียนบอกว่าจะให้เขาไปเป็นผู้ดูแลในพิธีเปิดร้าน