บทที่ 2018 ล้มลุกคลุกคลานหนีตาย

เซียวหมิงชิวคิดอยู่นานก็ตัดสินใจสร้างบาเรียรอบตัว เซียวเฉวียนจึงรู้สึกโล่งใจและจากไป

ช่างเป็นคนคิดรอบคอบจริงๆ

สมแล้วที่เป็นลูกสาวคนเล็กของเซียวเฉวียน

ตอนแรกเซียวเฉวียนยังคิดว่าเซียวหมิงชิวตื่นเต้นมากเกินไป ไม่จำเป็นต้องสร้างบาเรียให้เขา

แต่พอคิดได้ว่านางก็แค่เป็นห่วงเขา เซียวเฉวียนจึงไม่ห้ามเธอ ปล่อยให้เธอทำตามใจ

ระหว่างทาง เซียวหมิงชิวทำตามคำสั่งของเซียวเฉวียน แจ้งข่าวไปยังสำนักดาบ

ในเวลานั้น สำนักดาบกำลังต่อสู้กับย่าเหยียนอย่างดุเดือด จึงไม่ได้พูดอะไรมากกับเซียวหมิงชิว เพียงตอบกลับด้วยเสียงในใจว่า “อืม”

ตอนแรก เขายังไม่ได้ตั้งใจต่อสู้เต็มที่ เลยโดนย่าเหยียนตีด้วยไม้เท้า

โชคดีที่เขามีปฏิกิริยาที่รวดเร็ว ทันส่งพลังภายใน จึงไม่ทำให้ย่าเหยียนได้รับบาดเจ็บสาหัส

พูดตามตรง ยายแก่คนนี้เก่งจริงๆ

โชคดีที่ทั้งคู่มีความเร็วมาก ชาวเมืองจึงมองไม่เห็นว่าใครเก่งกว่ากัน

เห็นเพียงเงาดำสองคนแล่นไปมาเหมือนสายฟ้า

เร็วจนชาวเมืองมองตามแทบไม่ทัน

ที่สามารถต่อกรกับเจี้ยนจงได้นานขนาดนี้ ชาวเมืองจึงรู้ว่ายายแก่คนนี้ไม่ธรรมดา

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเริ่มกังวลแทนเจี้ยนจง

พวกเขาอยากรู้ว่าตอนนี้ใครมีพลังมากกว่ากัน น่าเสียดายที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่นานจนคอตั้งแต่ก็ยังมองไม่เห็นสถานการณ์ที่ชัดเจน

กลับกัน พวกเขากลับกลัวความเร็วของเจี้ยนจงและย่าเหยียน จนต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ดาบและมีดไร้ความปรานี พวกเขาก็กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ชาวเมืองตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม ความเร็วของทั้งคู่ก็ช้าลง ย่าเหยียนยืนอยู่บนหลังคาตึกใบชนะอย่างอวดดี ส่วนเจี้ยนจงก็เซไปเซมาจนต้องยืนทรงตัว

เมื่อเห็นเช่นนั้น ชาวเมืองก็ตกตะลึง

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ใช่แล้ว ยายแก่คนนี้มาจากไหน ทำไมถึงเก่งขนาดนี้!”

“ไม่เคยได้ยินชื่อคนเก่งแบบนี้มาก่อนเลย!”

“ใช่แล้ว ดูแล้วเจี้ยนจงไม่น่าจะสู้นางได้”

ตอนนี้ ชาวเมืองมั่นใจ 100% ว่าผ้าไหมแดงที่หายไปจากหอปี๋เซิ่งโดยไม่มีสาเหตุ เป็นฝีมือของยายแก่คนนี้

ตึกใบชนะกำลังจะเปิดแล้ว เธอกลับมาสร้างปัญหา แสดงว่าเธอมีเรื่องกับเซียวเฉวียน

ชาวเมืองทั้งเมืองเกือบ 90% รู้สึกดีกับเซียวเฉวียนมาก ในสายตาพวกเขา ใครก็ตามที่หาเรื่องเซียวเฉวียนก็เหมือนกับหาเรื่องพวกเขา

แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความสามารถในการแก้แค้นให้กับเซียวเฉวียน แต่พวกเขาสามารถเกลียดชังทุกคนที่หาเรื่องเซียวเฉวียนได้!

พวกเขาจำยายแก่คนนี้ไว้แล้ว!

ต่อไปนางจะเป็นตัวละครหลักในเรื่องนินทาของพวกเขา

ใช่ พวกเขาได้ยินเจี้ยนจงเรียกนางว่าผู้นำเหยียน แม้จะยังไม่รู้ว่านางเป็นผู้นำของสำนักไหน แต่ด้วยชื่อและรูปลักษณ์ของเธอ คงจะหาข้อมูลได้ง่าย

กล้ายุ่งเรื่องเซียวเฉวียนในเขตแดนของเขา นางช่างคิดว่าชื่อเสียงของตัวเองดีเกินไปจริงๆ!

ชาวเมืองต่างจ้องมองย่าเหยียนด้วยความโกรธแค้น ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ ย่าเหยียนคงเต็มไปด้วยรูพรุนในตอนนี้

ใช่แล้ว เจี้ยนจงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของย่าเหยียนจริงๆ

แต่หลังจากที่ได้พบกับย่าเหยียน เจี้ยนจงก็เริ่มฝึกฝนพลังของตัวเองอย่างจริงจังเมื่อเขากลับมาที่เมืองหลวง

ก่อนหน้านั้น เขาคิดว่าฝีมือของเขาเพียงพอที่จะจัดการกับทุกคนในโลก

มีเพียงเซียวเฉวียนคนเดียวที่เก่งกว่าเขา และพวกเขาก็อยู่ฝ่ายเดียวกัน

ดังนั้น จึงไม่มีใครทำร้ายเขาได้

ดังนั้น เขาจึงไม่เคยฝึกฝนพลังของตัวเองอย่างจริงจัง

จริงๆ แล้ว เขายังมีศักยภาพที่จะพัฒนาอีกมาก

ดังนั้นหลังจากที่ได้พบกับย่าเหยียน เขาก็เริ่มฝึกฝน

จนถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของย่าเหยียนแต่เขาก็สามารถต่อสู้กับนางได้สักพัก

เขาจะไม่พ่ายแพ้ต่อนางได้ง่ายๆ

ย่าเหยียนส่งเสียงฮึ่ม ถามว่า “เจ้ายังอยากสู้ต่อไหม?”

นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉพาะพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

นัยยะคือ วันนี้นางไม่อยากเอาชนะเขา

แต่มันมีเงื่อนไข เจ้าต้องขอโทษข้าต่อหน้าทุกคน เรื่องนี้ก็จบกัน