ตอนที่ 202
บทที่ 203 ใช้กากถั่วหมิ่นหยาม
October 21, 2026
เมื่อครู่เซียวเฉวียนกำลังหลอกเขาหรือ？
แถมยังหลอกเขาซะจริงจังปานนั้น!
แล้วยังแสร้งทำตัวต่ำต้อยปานนั้น!
แถมยังอ้วกเลือดออกมาคำเบ้อเร่อ!
แล้วยังสดสีแดงฉาน!
โย่วควนยังคิดว่าตัวเองแสดงละครขับร้องได้ยอดเยี่ยมแล้วนะ!
แต่ละครที่เซียวเฉวียนเล่นเองกำกับเอง ตัวเขายังอับอายที่สู้ไม่ได้!
จบกัน จบกัน เขาถึงกับขายเว่ยชิงออกไปแล้วด้วยซ้ำ!
เซียวเฉวียนเล่นละครเก่งก็ช่างเถอะแล้วเพราะเหตุใดไป๋ฉี่จึงเล่นเก่งปานนี้ล่ะ?
ไป๋ฉี่มึนไป “นายท่าน? ท่าน...สรุปแล้วติดพิษจริงหรือไม่ติดกันแน่เนี่ย!”
โย่วควนลูกนัยน์ตาเบิกกว้างสะท้าน นี่เซียวเฉวียนหลอกกระทั่งไป๋ฉี่เลยเหรอเนี่ย!
ไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะได้ลูกเสียหรือไร! หากว่าเซียวเฉวียนไม่เสแสร้งเข่นนี้ จะหลอกโย่วควนได้หรือไร?
เซียวเฉวียนเช็ดเลือดตรงมุมปาก เขาติดพิษจริงๆ!
เขาหยิบเอายาแก้พิษออกจากหน้าอกด้วยมือสั่นเทา ก่อนจะกลืนลงไปในคำเดียว!
ยาแก้พิษนี้ คือยาที่เซียวเฉวียนขโมยออกมาจากห้องของโย่วควน
โย่วควนเองก็เป็นคนสัตย์ซื่อ วันๆ ตอนค่ำคืนก็หยิบเอาขวดยาพิษไว้ ลังเลๆ พึมพำกับตัวเองไม่ยอมวางยาพิษเซียวเฉวียน
เซียวเฉวียนคอยสังเกตเขามาตลอด เซียวเฉวียนเองไม่ใช่คนโง่ แน่นอนว่าต้องขโมยยาแก้พิษมา!
เพียงแต่เซียวเฉวียนคิดไม่ถึง แม่งเอ๊ย ถึงกับเป็นเว่ยชิง! ยังคิดว่าเป็นไอ้แก่น่าตายเว่ยเจี้ยนกั๋ว!
เสียแรงที่เซียวเฉวียนยังเชื่อว่าเว่ยชิงจะไม่ก่อเรื่อง!
เว่ยชิงกับเซียวเฉวียนเคยสนทนากันออกรสชาติ แถมยังดื่มเหล้าด้วยกันมาไม่น้อย ใครจะไปรู้ว่าเป็นบุคคลคิดไม่ซื่อกัน!
แน่นอนว่า แค้นสังหารบิดานั้นไม่อาจอยู่ร่วมฟ้า การที่เว่ยชิงชิงชังตัวเขาก็พอจะเข้าใจได้
แต่เพราะเหตุใดการตายของอี้อู๋หลี่ ฉินปาฟางและเหวินฮั่น เซียวเฉวียนก็ไม่ได้เอามันไปผูกโยงกับเว่ยชิงสักหน่อย!
คนโบราณช่างซื่อสัตย์กตัญญูอย่างโง่ๆ สมองนั้นมีแต่ขี้เลื่อยเป็นประจำเลย!
แม่งเอ้ย! เคราะห์ดีนะที่ยาพิษเพียงแค่ทำลายปอด อ้วกโลหิตออกมาก็เป็นพอ กินยาแก้พิษแล้วก็ไม่เป็นอะไรแล้ว
“โย่วควน เพื่อจะปกป้องเจ้า เจ้ากับคนในครอบครัวเจ้าหายตัวไปสักพักเถอะนะ”
เซียวเฉวียนตัดสินใจแล้วว่าจะเลี้ยงคณะละครทั้งคณะเอาไว้ในจวนฉิน
หนึ่งก็คือ เพื่อให้โย่วควนหลบอันตรายพ้น
สองก็คือ จวนฉินนั้นมีหูตามากมาย ในบรรดานั้นไม่รู้ว่าวางคนสอดส่องอยู่มากน้อยเพียงใด จวนฉินนั้นปลอดภัย ข่าวของพวกโย่วควนจะไม่หลุดรอดออกไป
เซียวเฉวียนเลิกหัวคิ้วขึ้น ไป๋ฉี่ที่เมื่อครู่ชิงชังโย่วควนนั้นพลันลงมือหนัก ใช้ฝ่ามือเดียวตีโย่วควนจนสลบไป!
“ฟึ่บ!” เสียงหนึ่ง ลำคอของโย่วควนก็ถูกตีพับ แล้วคนจะไม่สลบได้เช่นไร?
เซียวเฉวียนตัวสั่น หากว่าไป๋ฉี่ใช้แรงมากกว่านี้สักหน่อย โย่วควนคงได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้ว “เบาหน่อย เบาหน่อย! นี่ต้นไม้เรียกทรัพย์นะ!”
“นายท่าน อีกหน่อยอาหารเครื่องดื่มของท่าน ให้ข้าเป็นคนทดลองชิมเถอะขอรับ”
เรื่องที่ไป๋ฉี่เสนอนี้ ถือได้ว่าเป็นปรกติอย่างยิ่ง
ในยามนี้เซียวเฉวียนเป็นลูกเขยของจวนฉิน เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน
อนาคตเส้นทางของเซียวเฉวียนก็จะยิ่งเผชิญอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ
และที่อันตรายถึงชีวิตก็คือ เว่ยชิงเข้าใจเซียวเฉวียนลึกล้ำ เขารู้ว่านายท่านความรู้ความสามารถล้ำลึก แต่ชอบเสแสร้งเป็นคนอ่อนแอไร้น้ำยาที่สุด
ซึ่งนี่หมายความว่า พรรคพวกของเว่ยชิงเองก็รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของเซียวเฉวียน
เพียงแต่ยามนี้ตำแหน่งราชการของนายท่านไม่สูง แถมยังเอ้อระเหยลอยชายเป็นที่สุด เหล่าคนมีความสามารถพวกนั้นย่อมไม่มองเซียวเฉวียนในสายตา
ซือชือกับอู่ชือพ่ายแพ้กับการแข่งกลอน ก็พูดได้เพียงว่าเซียวเฉวียนมีความสามารถแต่ก็ไม่ได้อะไรนัก เพียงแค่บัณฑิตผู้หนึ่งก็ควรมีความถนัดอะไรบ้างก็เท่านั้น
แต่ต่อให้รวมเว่ยชิงเข้าไปด้วย เขาก็ไม่รู้ว่านายท่านเป็นผู้ล้างสังหารจวนซ่ง เหลือเพียงคนตระกูลฉินที่รู้
หากว่าพวกเว่ยเจี้ยนกั๋วทราบว่านายท่านลงมืออำมหิต วางแผนเหนือล้ำผู้คน เกรงว่าต่อไปคงจะไม่ดูเบานายท่านอีก ระดับความอันตรายก็จะยิ่งเพิ่มทะยานมากขึ้น!
ไม่ว่าจะมองอย่างไร นายท่านก็อันตรายอย่างมาก!
ไป๋ฉี่กังวลนัก นายท่านใจกล้า ถึงกับกล้าดื่มชาพิษ! แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะโชคดีเช่นนี้เสมอไปที่จะมียาถอนพิษ
แล้วหากว่า ยาพิษของโย่วควนเป็นของปลอมล่ะ?
แล้วชีวิตของนายท่านจะไม่ดับดิ้นไปในวันนี้หรือ?
ไป๋ฉี่ห่วงและคิดกังวลยิ่ง เซียวเฉวียนกลับรู้สึกว่าสมเหตุผลนัก ขุนนางจิ้บจ้อยชั้นเจ็ดเช่นเขา ในสายตาของเหล่าผู้มีอำนาจสูงศักดิ์ก็แค่มดแมลง เขาควรจะระมัดระวังตัวสักหน่อย
แต่ว่าเขาเชื่อว่าโย่วควนคงจะไม่อยากให้เขาตายจริงๆ ยาแก้พิษนั่นเป็นของจริงแน่นอน
น้ำตาบนหน้าไป๋ฉี่ยังไม่ทันแห้ง เขาไม่เหลือคราบของเทพแห่งสงครามสักนิด เซียวเฉวียนจึงตบบ่าของเขา “วางใจเถอะ! ตอนนี้ข้าได้เลื่อนตำแหน่งมีเงินทอง แถมยังมีลูกชายด้วย คงจะไม่ตายง่ายๆ หรอก!”