บทที่ 2033 ติดตามข้าเป็นไง

หลังจากตะโกนเรียกหลายครั้ง เซียวเฉวียนไม่ตอบสนอง แต่เห็นได้จากการขมวดคิ้วของเขา เขาคงรู้สึกอึดอัดมากในเวลานี้

และด้วยพลังงานภายในของเซียวหมิงชิวถอยกลับ การแสดงออกของเซียวเฉวียนก็ชัดเจนมากขึ้น

แต่ที่น่ายินดีเล็กน้อยก็คือใบหน้าของเซียวเฉวียนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฝาด ไม่ขาวซีดเหมือนผู้ที่ถูกแช่แข็ง

แต่เมื่อเห็นเซียวเฉวียนเจ็บปวดเช่นนี้ เซียวหมิงชิวก็เสียสติ นาง "แว้" ร้องไห้เสียงดังออกมา

น้ำตาของเธอหยดลงบนร่างของเซียวเฉวียน ค่อยๆ กระจายโดยที่เธอไม่ทันสังเกต เปียกชุ่มบนเสื้อผ้าของเซียวเฉวียน แล้วซึมเข้าสู่ผิวหนังของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนซึ่งเกือบจะหมดสติจากความหนาวเย็นเริ่มฟื้นคืนสติ

เขาอยากที่จะเปิดปากปลอบเซียวหมิงชิว แต่ไม่ว่าจะพยายามพูดแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถบีบคำพูดออกมาได้

ความรู้สึกของการมีอะไรจะพูด แต่พูดไม่ได้นี้ช่างร้อนรนและอึดอัดใจจริงๆ

หลังจากเงียบไปสักพัก ในที่สุดเซียวเฉวียนก็เข้าใจความเจ็บปวดในใจของคนใบ้นั้น

ด้านนอกม่านกำบัง ย่าเหยียนสังเกตเห็นว่าเจตนาฆ่าอันรุนแรงกำลังเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอยกไม้เท้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ โบกไปมาต่อหน้าเธอ

ในเวลาเดียวกัน เธอก็ขยับมือออกไปอย่างเงียบๆ เพื่อสัมผัสแสงสีขาวของพู่กันเฉียนคุน

เมื่อมองดูแล้ว เธอพบว่าพู่กันเฉียนคุนกำลังจะโจมตีเธอ เจาะหน้าผากของเธอ ย่าเหยียนรีบใช้ไม้เท้าปิดหน้าผากของเธอ แล้วกวาดไปข้างหน้าโดยใช้แรงภายในดันพู่กันเฉียนคุนกลับไป!

จับโจรเอาหัวโจก

การล่าถอยของเซียวหมิงชิว ทำให้กิเลนและพู่กันเฉียนคุนเข้าใจความจริงนี้ทันที พวกเขาต้องร่วมแรงร่วมใจเพื่อจัดการกับย่าเหยียนก่อน

ตราบใดที่ย่าเหยียนไม่สามารถก่อปัญหาได้อีก อาเหมิงก็จะไม่สามารถสร้างปัญหาใดๆ ได้แล้ว

ดังนั้นกิเลนและพู่กันเฉียนคุนอีกด้ามจึงอยากที่จะขจัดอาเหมิงออก มาช่วยพู่กันเฉียนคุนแสงสีขาว

แต่หอกยาวในมือของอาเหมิงนั้นทำให้เขาได้เปรียบ เมื่อต้องรับมือกับกิเลนและพู่กันเฉียนคุน ดังนั้นจึงไม่ง่ายเลยที่จะสลัดอาเหมิงทิ้ง

แต่เมื่อเห็นว่าพู่กันเฉียนคุนแสงสีขาวอาจพ่ายแพ้ให้กับย่าเหยียน กิเลนและพู่กันเฉียนคุนแสงสีแดงก็รู้สึกวิตกกังวล

ทันใดนั้นกิเลนก็ตระหนักขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่อาเหมิงกำลังต้านการโจมตีด้วยแสงสีแดงของพู่กันเฉียนคุน กิเลนก็เหวี่ยงหางของมันราวกับมังกรศักดิ์สิทธิ์ กวาดหางไปทางด้านหลังของอาเหมิงอย่างรวดเร็ว ทั้งแม่นยำ และดุร้าย

หากเขาถูกโจมตี กิเลนสามารถกวาดล้างเขาออกไปสิบเมตรได้!

อาเหมิงที่กำลังดิ้นรนเพื่อต่อต้านแสงสีแดง ระวังการลอบโจมตีของกิเลน แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ความเร็วของกิเลนจะเร็วขนาดนี้ ในชั่วพริบตา มันก็เตรียมสิ่งที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ไว้สำหรับเขาอย่างเงียบๆ " ให้ความประหลาดใจ"

ท้ายที่สุด กิเลนได้รับบาดเจ็บจากการรุกของย่าเหยียน การรุกของมันไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นและการเคลื่อนไหวของมันก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยเหตุนี้กิเลนจึงได้รับโอกาสในการใช้ประโยชน์จากมัน หางของมันกวาดไปทางหลังของอาเหมิงอย่างแท้จริง ฟาดเขาจนลอยตัวออกไป

“อ๊าก!”

อาเหมิงกรีดร้องตามสัญชาตญาณ ไม่ว่าจะเพราะความเจ็บปวดหรือความประหลาดใจ

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงกรีดร้องก็หายไปในอากาศ

ช่างเป็นการเคลื่อนไหวที่ยอดเยี่ยม ข้าจะส่งเจ้าออกไป ไกลเกินพันลี้

หลังจากกำจัดคนหนึ่งได้สำเร็จ ตอนนี้เราสามารถทำงานร่วมกันเพื่อจัดการกับย่าเหยียนได้แล้ว!

ย่าเหยียนเยาะเย้ยและพูดว่า "นายท่านของพวกเจ้าจวนจะตาย มันสมเหตุสมผลไหมที่พวกเจ้ายังมาดิ้นรนต่อสู้กับข้าที่นี่?"

ความหมายคือ สู้กับข้า พวกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเลย อย่าเสียเวลาอีกเลย ร่ำลาดีๆ กับเจ้านายของพวกเจ้าเถอะ!

ในสายตาของย่าเหยียน เซียวเฉวียนจะต้องตายในครั้งนี้อย่างแน่นอน

สำหรับเซียวหมิงชิว เว้นแต่เธอจะซ่อนตัวอยู่ในม่านกำบังนั้นตลอดไป มิเช่นนั้นเธอก็จะต้องตายเช่นกัน

แน่นอนว่า แม้ว่าเธอจะซ่อนตัวอยู่ในม่านกำบังตลอดไป เธอก็จะไม่รอดพ้นจากความตาย

ไม่ช้าก็เร็วเธอก็จะถูกกักขังจนตาย