บทที่ 2042 เรื่องที่ทำให้มีความสุข

บอกได้ว่าเซียวหมิงชิวนั้นพูดถูกเพียงแค่ครึ่งเดียว จริงอยู่ว่าเซียวเฉวียนอยากให้เซียวหมิงชิวลงมือกับนาง แต่ก็แค่ให้เซียวหมิงชิวทำลายม่านพลังของย่าเหยียนเท่านั้น ไม่ได้คิดที่จะให้เซียวหมิงชิวต่อสู้กับย่าเหยียนโดยตรง

ได้ยินเช่นนั้นความตื่นเต้นของเซียวหมิงชิวก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง แต่นางก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ได้เลย ท่านพ่อวางใจ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมิงชิวเอง”

พูดจบนางก็เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า ต่อให้เจ้ากางม่านพลังออกมามากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์!”

ยังไม่ทันพูดจบ เซียวหมิงชิวก็โบกมือเล็กๆ ของนาง ทำลายม่านพลังที่อยู่ตรงหน้าทันที

พูดตามตรง ในวินาทีนั้นย่าเหยียนเองก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน

ตุ๊กตาน้อยเพียงคนเดียว แต่กลับสามารถทำลายม่านพลังป้องกันของนางได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้เลยงั้นหรือ?

คนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้เป็นศัตรูของนาง ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้ายิ่งนัก

ย่าเหยียนมองมาที่เซียวหมิงชิวด้วยสายตาเย็นชาพร้อมกล่าวว่า “ทำลายได้แล้วยังไง?”

อย่างไรก็ตามนางได้พักผ่อนมาแล้วระยะหนึ่ง ถือว่าสภาพร่างกายของนางฟื้นตัวกลับมาพอสมควรแล้ว

หากต่อสู้กันขึ้นมาจริงๆ เซียวหมิงชิวก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

ย่าเหยียนท้าทายออกมา “หากเจ้ามีความกล้าก็อย่าเพิ่งหนีไปไหน มาสู้กับข้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย”

นี่ถือเป็นการยั่วยุอย่างนั้นหรือ?

ขอโทษทีที่เซียวหมิงชิวไม่ตกหลุมพรางของนาง รอยยิ้มแห่งความเย้ยหยันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเซียวหมิงชิว จากนั้นกล่าวออกไปว่า “ไม่ปิดบังเจ้า ข้าไม่มีความกล้าเช่นนั้นอยู่จริงๆ”

ความหมายของมันก็คือ ข้าคงอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับเจ้าไม่ได้!

พายุหิมะที่บ้าคลั่งและพู่กันเฉียนคุนก็เพียงพอที่จะฝังเจ้าได้แล้ว เจ้ายังคิดที่จะลากเซียวหมิงชิวเข้าไปด้วยอีกงั้นหรือ?

หากมีเซียวหมิงชิวเพิ่มเข้ามา นางจะทนได้สักแค่ไหน?

ย่าเหยียนประเมินความแข็งแกร่งของตนเองสูงเกินไปหรือเปล่า!

เมื่อเผชิญหน้ากับการเย้ยหยันของเซียวหมิงชิว สีหน้าของย่าเหยียนจมลงทันที นางจ้องไปที่เซียวหมิงชิวด้วยสายตาอันเหี้ยมโหด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่มีความกล้าเช่นนั้นอยู่ ดังนั้นเจ้าจงลืมมันไปเสียเถอะ จะมาพูดจาไร้สาระเพื่ออะไร?”

มันหนวกหูเสียจริง

ประโยคนี้ทำให้เซียวหมิงชิวหัวเราะออกมา เห็นได้ชัดว่าย่าเหยียนเป็นคนพูดออกมาก่อน เซียวหมิงชิวก็แค่ตอบรับคำพูดของนางเท่านั้น เหตุใดถึงกล่าวว่าคำพูดของนางเป็นคำพูดที่ไร้สาระ?

แถมยังบอกว่านางหนวกหูอีก?

ตามที่เซียวหมิงชิวพูดออกมา เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกโกรธและอับอายเพราะว่าสิ่งที่เซียวหมิงชิวพูดนั้นเป็นความจริง!

น่าขันยิ่งนัก!

มีชีวิตอยู่มามากกว่าพันปี แต่กลับถูกเซียวหมิงชิวที่เป็นเด็กอายุได้ขวบกว่าๆ ทำให้โกรธจนกลายมีสภาพเช่นนี้?

ตบะของย่าเหยียนมันตื้นเขินเกินไปหรือเปล่า?

พันกว่าปีที่ผ่านมานางไปทำอะไรอยู่? นางไม่ได้ฝึกฝนเลยอย่างนั้นหรือ?

ต่อให้ไม่ได้ทำการฝึกฝน แต่ด้วยวัยของเจ้าแล้ว เจ้าไม่ควรมีอารมณ์กับเด็กตัวแค่นี้!

เซียวหมิงชิวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ใจแคบยิ่งนัก”

ก็แค่อยากทำให้นางโกรธ หากทำให้นางโกรธจนตายได้เลยก็คงดี

ได้ยินคำพูดของเซียวหมิงชิว ย่าเหยียนโกรธจนพูดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากชี้มาที่เซียวหมิงชิวพร้อมพูดว่า “เจ้า!”

เจ้าอะไรของเจ้า?

เซียวหมิงชิวขี้เกียจที่จะสนใจคนอย่างนางแล้ว

เพื่อเปิดทางให้พายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เปิดโอกาสให้พวกมันได้โจมตีย่าเหยียน ไม่เป็นอุปสรรคต่อความสำเร็จของพวกมัน

เนื่องจากเซียวหมิงชิวและพวกมันมีเป้าหมายเดียวกัน มีเซียวหมิงชิวอยู่ อาจจะส่งผลกระทบต่อความรุนแรงของมัน

เวทีนี้ เซียวหมิงชิวเหลือไว้ให้พวกมันแล้วกัน!

นางบินกลับมาที่ข้างกายของเซียวเฉวียน “ท่านพ่อ หมิงชิวทำภารกิจเรียบร้อยแล้ว”

เซียวเฉวียนพยักหน้า “ทำได้ดีมาก!”

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นอยู่ในสายตาของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนรู้สึกว่านิสัยของเซียวหมิงชิวนั้นคล้ายกับตนเองมาก โดยเรื่องที่ทำให้คนอื่นโกรธจนแทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

หมดหน้าที่ของนางแล้ว นางจะต้องทำการรักษาให้กิเลนต่อ

ส่วนเซียวเฉวียนก็อยู่ที่นี่เพื่อควบคุมสถานการณ์ต่อไป

เวลานี้เสียงของไป๋ฉี่ดังขึ้นในหูของเซียวเฉวียน “ใต้เท้าเซียว! ใต้เท้าเซียว!”

ในที่สุดก็ได้ยินเสียงของไป๋ฉี่แล้ว