บทที่ 2066 ที่แท้เป็นนาง

เรื่องถึงขั้นนี้ มันเป็นข้อสรุปดังนี้

หากพูดในด้านลบ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับกิเลนจริงๆ เซียวเฉวียนแม้จะกังวลก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

แม้ว่าเขาจะตื่นแล้ว แต่เขาก็ยังใช้พลังงานภายในไม่ได้

เกรงว่าพิษยังไม่หมดไป

หากไม่มีความสามารถในการใช้กำลังภายในของเขา เซียวเฉวียนจะไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเชือกได้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตอนนี้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากในการช่วยตัวเอง

หากกิเลนปลอดภัย การเรียกตัวของเซียวเฉวียนไม่เพียงเพิ่มความเสี่ยงที่จะเกิดปัญหาเท่านั้น แต่ยังจะทำให้เซียวเฉวียนและทั้งสามคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งขึ้นอีกด้วย

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงไม่มีกำลังเพียงพอที่จะสนใจว่าตอนนี้กิเลนเป็นอย่างไรบ้าง

ในขณะนี้ เซียวเฉวียนได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กน้อย เขารีบหลับตา และแสร้งทำเป็นหลับ

เสียงฝีเท้าเริ่มใกล้เข้ามามากขึ้น และเซียวเฉวียนรู้สึกว่าในห้องมีแสงสว่างมากขึ้น

แต่เซียวเฉวียนยังไม่สามารถลืมตาได้ เขาทำราวกับว่าเขายังไม่ตื่น และยังคงรับรู้ถึงสถานการณ์โดยรอบด้วยประสาทสัมผัสของเขา

จากเสียงฝีเท้า เซียวเฉวียนตัดสินว่ามีคนมาเพียงคนเดียว และคนนี้เป็นผู้หญิงเพราะทันทีที่เข้ามาก็มีกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ ลอยมาในอากาศ

บุรุษที่ท่องยุทธภพ จะไม่มีถุงหอมบนร่างกาย และโดยธรรมชาติแล้วจะไม่มีกลิ่นดอกไม้ใดๆ

เซียวเฉวียนมั่นใจมาก และมีพื้นฐานสำหรับเรื่องนี้

เช่นเดียวกับเจินฮ่าวที่ชอบเสื้อผ้าผู้หญิงมาก และเป็นชายที่รูปงาม เขาก็ไม่มีกลิ่นหอมดอกไม้เช่นนี้บนร่างกายของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เสียงของฝีเท้าของคนๆ นี้ ยังนุ่มนวลมาก

ไม่ใช่เพราะเธอจงใจทำให้ฝีเท้าของเธอเบาลง แต่เป็นเพราะเธอเดินด้วยความเบาสบายที่ผู้หญิงควรมี

นี่เป็นนิสัยชนิดหนึ่ง

ถ้าเป็นผู้ชาย เขาจะเดินตามปกติในดินแดนของเขาเอง และไม่ว่าฝีเท้าของเขาจะเบาแค่ไหน ก็คงจะไม่เบาเยี่ยงนี้

จากที่กล่าวมาทั้งหมด เซียวเฉวียนสรุปว่าผู้ที่มาจะต้องเป็นผู้หญิง

ตั้งแต่เธอเข้ามา อุณหภูมิในห้องก็สูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และแสงก็แรงขึ้นมาก จึงมีความเป็นไปได้สูงที่เธอถือคบเพลิงอยู่ในมือ

ตอนที่เซียวเฉวียนกำลังวิเคราะห์ข้อมูลนี้ คนที่มาในที่สุดก็พูดว่า "หยุดแสร้งได้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าฟื้นแล้ว"

ตามที่เซียวเฉวียนคาดการณ์ คนที่ลักพาตัวพวกเขานั้นเป็นผู้หญิง

แต่เซียวเฉวียนรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้เล็กน้อย เขาจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

ในเวลาเดียวกัน เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะตกใจ เธอรู้จริงๆ ว่าเซียวเฉวียนฟื้นแล้วเหรอ?

เธอสามารถฟังหัวใจของเซียวเฉวียนได้หรือ?

เซียวเฉวียนอธิษฐานในใจว่าคนที่มีความสามารถเช่นนี้จะต้องไม่ปรากฏตัวอีก

ในที่สุดเขาก็สามารถป้องกันไม่ให้เซียวหมิงชิวฟังการเต้นของหัวใจและได้รับอิสรภาพส่วนบุคคลเขาไม่ต้องการให้คนอื่นสอดรู้สอดเห็นการเต้นของหัวใจของเขา

มันน่าเบื่อมากที่ต้องใช้ชีวิตที่ทุกคนรู้ทุกอย่างและไม่มีอิสระส่วนตัว

แม้ว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนี้ แต่เธอก็ไม่ได้เห็นเซียวเฉวียนฟื้นขึ้นมาด้วยตาของเธอเองเซียวเฉวียนแค่แกล้งทำเป็นเป็นสลบ แล้วไงล่ะ?

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนไม่ลืมตา ผู้หญิงคนนั้นก็ชูคบเพลิงต่อหน้าเซียวเฉวียน มองดูเซียวเฉวียนอย่างจริงจัง และพึมพำว่า "มันเป็นไปไม่ได้ ตามเวลานี้ พวกเขาควรจะฟื้นขึ้นแล้วนี่นา"

ที่นี่ ในขณะนั้น ก็มีเสียงไอแห้งๆ ดังขึ้นในห้อง "แค่ก!"

เซียวเฉวียนจำได้ว่าเป็นเสียงของเซียวหมิงชิว

เขาพยายามส่งข้อความถึงเซียวหมิงชิวด้วยเสียงในใจ และรีบหยุดเธอไม่ให้ลืมตาและแกล้งทำเป็นหลับต่อไป

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะมีเวลาพูดออกไป เสียงของเซียวหมิงชิวก็ดังขึ้นในห้อง เธอพูดอย่างดุเดือดว่า "เจ้าเป็นใคร และทำไมเจ้าถึงมัดเราไว้ที่นี่"

พลังล้นเหลือ หากถูกเสียงของเจ้าเด็กน้อยคนนี้ทำให้ลำบากไปด้วย ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อเหตุการณ์ใดๆ ที่น่าตกใจ

ขณะที่เธอพูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า "เจ้าบอกข้าก่อน เจ้าเป็นใคร"