บทที่ 2091 ความอยากรู้อยากเห็นล้วน ๆ

ชิงหลงถามเซียวเฉวียนเพราะเขารู้ว่าเซียวเฉวียนรู้เรื่องต่างๆ มากมายที่เขาไม่รู้

ในใจของชิงหลง เซียวเฉวียนไม่ใช่แค่ผู้ที่มีความสามารถ แต่เป็นเหมือนสารานุกรมเคลื่อนที่

ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร ถามเซียวเฉวียนมักจะได้คำตอบ

สถานการณ์นี้พลิกผันจากตอนที่ชิงหลงรู้จักเซียวเฉวียนครั้งแรก

ในตอนนั้น ชิงหลงเป็นเหมือนสารานุกรมของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนมีคำถามอะไรก็สามารถหาคำตอบได้จากชิงหลง

แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ชิงหลงกลายเป็นฝ่ายที่หาคำตอบจากเซียวเฉวียนแทน

เซียวเฉวียนรู้เรื่องโบราณอย่างผนึกจูสินและย่าเหยียนได้อย่างละเอียด

แต่ชิงหลงไม่ได้สงสัยเซียวเฉวียนเพราะเขาคิดว่าเซียวเฉวียนรู้เรื่องต่างๆ มากมายจากเจี้ยนจง

เจี้ยนจงยอมรับเซียวเฉวียนเป็นเจ้าของ เจี้ยนจงมีอายุมากกว่าพันปี ย่อมรู้เรื่องโบราณมากมาย

ไม่เพียงเท่านั้น เจี้ยนจงน่าจะรู้เรื่องต่างๆ มากมายที่คนทั่วไปไม่รู้

ชิงหลงคิดว่าหลังจากเจี้ยนจงยอมรับเซียวเฉวียนเป็นเจ้าของ เขาจึงเริ่มหาคำตอบจากเซียวเฉวียน

เช่นเดียวกับเรื่องค่ายนี้ แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่รู้ แต่เขาสามารถถามเจี้ยนจงได้

เซียวเฉวียนและเจี้ยนจงไม่จำเป็นต้องเจอหน้ากันเพื่อพูดคุย ทั้งสองสามารถสื่อสารกันได้โดยใช้วิชาสื่อสารทางไกล หรือแม้แต่การสื่อสารด้วยความคิด

ด้วยความคิดนี้ ชิงหลงจึงถามคำถามนี้ออกไป เขาเชื่อว่าเซียวเฉวียนสามารถให้คำตอบเขาได้

แต่ก่อนที่เซียวเฉวียนจะพูดเซียวหมิงชิวก็พูดขึ้นก่อนว่า “อาชิงหลง หนูรู้คำตอบของคำถามนี้ค่ะ”

“อ๊ะ?” ชิงหลงทำเป็นแกล้งไม่แปลกใจ มองเซียวหมิงชิวแล้วพูดว่า “งั้นเธอพูดมาสิ”

จริงๆ แล้ว ชิงหลงไม่เชื่อว่าเซียวหมิงชิวจะรู้ เพราะเธอเป็นแค่เด็กอายุหนึ่งขวบกว่าๆ เป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะรู้เรื่องนี้

แต่เด็กก็ชอบพูดอยู่แล้ว ชิงหลงจึงให้โอกาสเธอ

ดวงตาของเซียวหมิงชิวเป็นประกาย เธอกล่าวว่า “ค่ายนี้สร้างโดยย่าเหยียนค่ะ”

อย่างไรก็ตาม ค่ายนี้สร้างมานานแล้ว แม้แต่ย่าเหยียนเองก็อาจจะลืมไปแล้ว

ที่จริงแล้ว ย่าเหยียนสร้างค่ายนี้เมื่อพันปีก่อน ตอนที่เธอหนีออกจากภูเขาคุนหลุน มาที่นี่ เผื่อว่าจะมีคนไล่ตามเธอ เธอจึงสร้างค่ายนี้ไว้เพื่อซ่อนตัว

ในเวลาเดียวกัน ย่าเหยียนยังนำตำราโบราณและสมบัติบางส่วนที่เธอขโมยมาจากภูเขาคุนหลุนมาซ่อนไว้ที่นี่ด้วย

เซียวหมิงชิวไม่รู้ว่าเก็บไว้ที่ไหน

หลังจากออกจากป่า ย่าเหยียนก็กลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากก่อตั้งสำนักหมิงเซียน เพื่อศึกษาตำราโบราณที่เธอเอามา

เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ ย่าเหยียนไม่ได้นำตำราโบราณออกจากที่นี่ แต่เธอศึกษาและเขียนใหม่ ลบร่องรอยของภูเขาคุนหลุนออกจากตำราโบราณ เปลี่ยนเป็นของสำนักหมิงเซียน

แน่นอนว่าเธอไม่ได้เขียนทับตำราโบราณ แต่เขียนใหม่บนแผ่นไม้ไผ่ แล้วนำกลับไปที่สำนักหมิงเซียน

ส่วนตำราโบราณที่เธอเอามาจากภูเขาคุนหลุนก็ยังคงซ่อนอยู่ในป่าแห่งนี้

เพื่อไม่ให้คนอื่นค้นพบตำราโบราณเหล่านี้ เธอยังวางกับดักไว้ในค่ายนี้

นี่คือสิ่งที่เซียวหมิงชิวรู้

เซียวหมิงชิวก็ไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เช่นเดียวกับเรื่องย่าเหยียน มันเป็นสิ่งที่อยู่ในความทรงจำของเธอ

หลังจากฟังเซียวหมิงชิวพูดจบ ชิงหลงก็มองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วหันไปหาเซียวเฉวียนด้วยความสงสัย พูดว่า “ท่านใต้เท้าเซียว สิ่งที่เซียวหมิงชิวพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่?”

เซียวเฉวียนยกคิ้วขึ้น พูดว่า “แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง”

พูดตามตรง เรื่องราวเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของย่าเหยีนและความแค้นระหว่างเธอกับภูเขาคุนหลุน ล้วนเป็นเรื่องที่เซียวหมิงชิวบอกกับเซียวเฉวียน

ตอนแรกเซียวเฉวียนก็แค่ฟังเฉยๆ ไม่ได้เชื่อคำพูดของเซียวหมิงชิวทั้งหมด