บทที่ 2093 ตบมือข้างเดียวไม่ดัง

และแน่นอนนี่เป็นเพียงความคิดฝั่งเซียวเฉวียนเท่านั้น

แต่สำหรับมังกรเขียวแล้ว เกราะป้องกันของป่าได้ทลายลงแล้ว หากเขาออกจากป่าในเวลานี้ เกิดมีคนบังเอิญผ่านมาหรือเกิดย่าเหยียนนึกขึ้นมาได้และมาเอาตำราโบราณไป เราจะสูญเสียไม่น้อย

เขาเข้าใจความหมายของเซียวเฉวียน คือให้เขาหาตำราโบราณต่อไปและเซียวเฉวียนเองก็จะหาที่อยู่ของกองทัพ

เขารู้ว่าเซียวเฉวียนมีวิธีหลบหนี แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่มีอะไรต้องหนี

หรือจะให้พูดอย่างตรงๆเลย ต่อให้เซียวเฉวียนจะเป็นคนหามันเจอก่อนมังกรเขียวแล้วแอบไว้เงียบๆ เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไร

ยังไงซะตอนนี้ความสามารถของเซียวเฉวียนก็อยู่เหนือเขาแล้ว หากเซียวเฉวียนจะเรียนรู้ทักษะเพิ่มเติมสักเล็กน้อย ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

มังกรเขียวมีลางสังหรณ์ว่าอนาคตคุนหลุนและต้าเว่ยอาจรวมเป็นหนึ่ง

มันจะเป็นความรู้สึกเดียวกับที่ซินเจียงล่มสลาย

เหมือนดังที่เซียวเฉวียนเคยว่าไว้ ไม่มีอะไรในโลกที่แยกกันอยู่นานได้ หากพวกเขาแยกกัน วันนึงมันก็จะมาบรรจบกัน

และจากสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว ต้าเว่ยนั้นแข็งแกร่งมาก และผู้ที่อ่อนแอก็จะถูกกลืนกินไปเป็นธรรมดา

นอกจากนี้มังกรเขียวยังไม่ได้ยึดติดอะไรกับตำแหน่งกษัตริย์ เขาไม่ใช่พวกบ้าอำนาจขนาดนั้น

หากสามารถช่วยผู้คนให้พ้นจากความทุกข์ทรมานจากสงครามได้ มังกรเขียวก็ยินดีจะยกคุนหลุนให้กษัตริย์ต้าเว่ย

และแน่นอนว่ามังกรเขียวไม่ได้คิดแบบนี้มาตั้งแต่แรก เพียงแค่เขาได้อยู่กับเซียวเฉวียนมากเข้าแล้วได้รับอิทธิพลมาจากเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนยุติธรรมและรักสันติ เขาเป็นแบบนั้นมาเสมอ

และกษัตริย์ต้าเว่ยเองก็เป้นคนมีเมตตา ขอเพียงประชาชนคุนหลุนมีชีวิตที่สงบสุข การจะไม่มียศไม่มีศักดิ์ในราชวงศ์ก็ไม่เป้นปัญหาอะไรสำหรับเขา

แม้แต่ตำแหน่งกษัตริย์มังกรเขียวยังสละได้ นับประสาอะไรกับแค่ตำราโบราณนั่น เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำถ้ามันจะต้องตกอยู่ในมือของเซียวเฉวียน

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนเป็นคนมีจิตใจบริสุทธิ์ ทุกสิ่งที่เขาทำก็เพื่อประเทศชาติและประชาชน ยิ่งเขาแข็งแกร่งและมีความสามารถมากขึ้นเท่าไหร่เขาก็จะสามารถสร้างประโยชน์แก่ผู้คนได้มากขึ้นเท่านั้น

และยิ่งไปกว่านั้น มังกรเขียวก็เชื่อใจเซียวเฉวียนว่าเขาจะไม่แอบเอาตำราโบราณไปเก็บไว้คนเดียว

เซียวเฉวียนต้องการสิ่งใดเขาก็จะพูดออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ไม่มีลักเล็กขโมยน้อยแน่นอน

ถึงจะแย่งชิง แต่เขาก็แย่งชิงมาด้วยความสามารถของเขาเอง เขามีความตรงไปตรงมา

ดังนั้น มังกรเขียวพูดอย่างใจเย็น “หากมีคนเพิ่มสักคน คงจะหาตำราโบราณได้ง่ายขึ้น ถ้าเซียวเฉวียนไม่ว่าอะไร พอจะอยู่ที่นี่ช่วยข้าได้หรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดของมังกรเขียว เซียวเฉวียนก็มองไปที่เขาด้วยตาเป็นประกาย “ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจที่ท่านมีให้ข้า ในเมื่อท่านเอ่ยปากมาแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องอะไรข้าก็เต็มใจจะช่วย”

เมื่อได้ยินดังนั้น มังกรเขียวก็จับมือของเขาแล้วพูดว่า “ขอบคุณท่านมาก”

เซียวเฉวียนตอบกลับ “ไม่ต้องเกรงใจ”

ในตอนนั้นไฟยังไม่ดับ และฝนก็ยังไม่ตกลงมา เซียวเฉวียนต้องรอให้ฝนห่าใหญ่ตกลงมาทำให้ไฟดับก่อน ถึงจะทำการค้นหาได้

ณ พระราชวังต้าเว่ยในนครเมือง

เรื่องไปไกลเกินความคาดหมายของหวังซวนมาก

กษัตริย์ไม่เพียงแต่เอนเอียง แต่ยังมีใต้เท้าจางพูดโน้มน้าวให้กษัตริย์ยิ่งเอนเอียงเข้าไปใหญ่ หวังซวนเองที่ตั้งใจจะตัดบทก็คงยากแล้ว

ช่างน่าโมโหจริงๆ!

เขากะจะถือโอกาสนี้พูดถึงเซียวเฉวียนต่อหน้ากษัตริย์และรัฐมนตรี แต่ก็เหมือนแผนจะล่มเสียแล้ว

เขามองไปที่ใต้เท้าจางด้วยความโมโห ตาแก่นี่ช่างเรื่องเยอะเสียจริง!

เมื่อก่อนคนที่ให้ร้ายเซียวเฉวียนเป็นเขา แต่ตอนนี้คนที่ปกป้องเซียวเฉวียนก็ยังเป็นเขาอีก ไม่รู้ว่าเขาไปโดนอะไรมาถึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้!

นั่นทำให้หวังซวนโมโหมาก

โอกาสหายากแบบนี้พันปีจะมีสักครั้ง พลาดไปแล้วช่างน่าเสียดายนัก