ตอนที่ 2044
บทที่ 2103 นักโทษคุนหลุน
October 21, 2026
ไม่มัวพูดพร่ำ นางสะบัดดาบจิงหุนไปด้านหน้า เพื่อต่อสู้กับย่าเหยียน
ย่าเหยียนพูดจาเยาะเย้ยถากถาง “ไม่รู้จักประมาณตนเองเลย!”
นางมาได้เวลาพอดี จะได้สะสางบัญชีเก่าใหม่พร้อมกันทีเดียว!
เพราะว่าเซียวหมิงชิวฆ่าลูกน้องหลายคนที่นางชุบเลี้ยงมาด้วยความยากลำบาก บัญชีนี้ ย่าเหยียนก็สมควรสะสางเช่นกัน!
เมื่อเห็นว่าดาบจิงหุนของเซียวหมิงชิวกำลังแทงมาที่ด้านหน้าตัวเอง ย่าเหยียนจึงสะบัดไม้เท้าสกัดกั้นไว้ ทำเสียงเยาะเย้ยและพูดว่า “หากเจ้าทำให้เซียวเฉวียนยอมมอบตำราโบราณมาให้ดีๆ ข้าอาจคิดทบทวนที่จะไว้ชีวิตพวกเจ้า”
ฟังดูสิ คำพูดนี้อวดดีมากทีเดียว!
เซียวหมิงชิวมองย่าเหยียนด้วยความโหดเหี้ยม และพูดว่า “เลิกฝันไปได้เลย!”
ชาตินี้จงเลิกคิดว่าจะได้ตำราโบราณไป!
เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ชิงหลงแอบตกใจอยู่ไม่น้อย แท้จริงแล้วย่าเหยียนเป็นคนซ่อนตำราโบราณไว้ที่นี่จริงๆ
หากเป็นเช่นนั้น ย่าเหยียนเป็นชาวคุนหลุนเมื่อพันปีก่อน เรื่องนี้ก็เป็นความจริงสินะ
เรื่องทั้งหมดที่เซียวเฉวียนและเซียวหมิงชิวพูดไว้ ล้วนเป็นความจริงทั้งหมด
ไม่ใช่ว่าชิงหลงไม่เชื่อคำพูดของเซียวเฉวียนและเซียวหมิงชิว แต่เขาคิดมาตลอดว่าเรื่องนี้เกินจริงมากไปหน่อย เขาจึงแอบสงสัยอยู่ในใจ แท้จริงแล้วคนที่ทำให้เผ่าพันธุ์คุนหลุนประสบปัญหามากมาย ก็คือชาวคุนหลุนด้วยกัน
เหตุผลที่นางกระทำเช่นนี้ช่างเหลวไหลไร้สาระเกินไป!
เขายอมเชื่อว่าคนนอกเผ่าพันธุ์เป็นคนทำ แต่ไม่ยอมเชื่อว่าย่าเหยียนเป็นคนทำ
ตอนนี้ได้ยินย่าเหยียนทวงคืนตำราโบราณจากปากตัวเอง ชิงหลงได้รับการยืนยันความจริงในทุกสิ่งแล้ว
ผู้หญิงคนนี้กล้าทำเรื่องที่ไร้จิตสำนึก เสียสติไปแล้วจริงๆ!
ชิงหลงมองย่าเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขาโบกพัดที่อยู่ในมือ บินไปยืนคู่กับเซียวหมิงชิว เพื่อร่วมกันจัดการย่าเหยียน
เมื่อเห็นดังนั้น ย่าเหยียนพูดเยาะเย้ยว่า “ชิงหลง ข้าขอเตือนให้เจ้าอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านจะดีเสียกว่า”
เหอะ!
เรื่องชาวบ้าน?
นี่คือเรื่องชาวบ้านงั้นหรือ?
เจ้าคือนักโทษพันปีของเผ่าพันธุ์คุนหลุนนะ!
ข้าชิงหลงมีฐานะเป็นองค์ชายแห่งคุนหลุน ศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้า ข้าไม่สมควรล้างแค้นงั้นหรือ?
หากข้าเฉยเมยต่อเรื่องแบบนี้ นับว่าผิดหลักธรรมชาติแห่งสวรรค์มากทีเดียว!
ชิงหลงทำเสียงเยาะเย้ย และพูดว่า “เลิกพูดมากได้แล้ว! ตายเสียเถอะ!”
ท่าทีของเขาชัดเจนมาก เรื่องนี้ข้าขอมีส่วนร่วมด้วย!
ย่าเหยียนหรี่ตาลงกึ่งหนึ่ง นางสกัดกั้นการโจมตีของทั้งสองคน พร้อมพูดด้วยความเย็นชาว่า “เจ้าดื้อรั้นเช่นนี้ อย่าโทษข้าก็แล้วกัน!”
นางใช้มือข้างเดียวสะบัดไม้เท้าจู่โจมเซียวหมิงชิว และจัดการกับชิงหลงด้วยมือเปล่า
นางเป็นผู้ให้คำแนะนำเรื่องการต่อสู้กับเซียวหมิงชิว เพื่อให้การต่อสู้กับนางง่ายมากขึ้น ย่าเหยียนจงใจทำให้นางเสียสมาธิ จึงทำเสียงเยาะเย้ยพูดว่า “หึ เจ้านี่นะ มีความสามารถแค่นี้ก็คิดจะมาต่อกลอนกับข้า ไปดูอาการของเซียวเฉวียนจะไม่ดีกว่าหรือ”
“หากพลาดโอกาสที่จะช่วยชีวิต อาการอาจหนักหนาเกินกว่าจะรักษาได้”
พูดจบ ย่าเหยียนยังส่งเสียงเยาะเย้ยอย่างภาคภูมิใจออกมา “ฮ่าๆๆ!”
เซียวหมิงชิวเป็นเพียงเด็กน้อย จึงได้รับผลกระทบทางวาจาอย่างง่ายดาย เมื่อย่าเหยียนพูดเช่นนั้น นางจึงรีบหาจังหวะเลี่ยงไปดูอาการของเซียวเฉวียน
แม้เซียวเฉวียนเจ็บจนลุกขึ้นไม่ไหว แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของย่าเหยียน เขาจึงเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มด้วยความเจ็บปวดให้กับเซียวหมิงชิว และพูดว่า “หมิงชิวไม่ต้องเป็นห่วง พ่อไม่เป็นอะไร ข้าไม่ตายหรอก เจ้าตั้งใจสู้กับนางเถอะ”
“อย่าเชื่อคำพูดของนางเด็ดขาด อย่าว่อกแว่ก”
ในระหว่างการต่อสู้ สมาธิคือสิ่งสำคัญที่สุด!
ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังพูดคุยกัน ย่าเหยียนเล็งโอกาสสำคัญ ไม้เท้าพุ่งมาทางเซียวหมิงชิวด้วยความแรง นางคิดจะใช้โอกาสนี้ทำร้ายนาง
โชคดีที่ชิงหลงเตือนได้ทันเวลา “หมิงชิวระวัง!”
ในขณะเดียวกัน ทางด้านของชิงหลงก็โจมตีย่าเหยียนอย่างเต็มกำลังความสามารถ ใช้โอกาสนี้ทำให้นางเสียสมาธิ เพื่อให้นางผ่อนแรงที่ใช้โจมตีเซียวหมิงชิวให้น้อยลง