ตอนที่ 214
บทที่ 215 ศีลธรรม
October 21, 2026
กองกำลังหยู่หลินกำลังจะเตือนแม่ฉิน ด้วยความเจ้าอารมณ์ของกวีปีศาจ องค์หญิงใหญ่ที่หยิ่งยโส มันจะส่งผลดีได้อย่างไร?
สักพักกว่าฮ่องเต้จะกลับมา พวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร มองดเหวินคุนทุบตีองค์หญิงใหญ่จนฟันแทบล่วงลงพื้น เกรงว่าแม้แต่หัวนางอาจจะรักษาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!
พวกเขาอ้าปากและส่งเสียงอุทานออกมา!
แม้แต่ประโยคเดียวพวกเขาก็พูดไม่ออก!
พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเหวินคุนถึงสั่งห้าม!
พวกเขามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ไม่สามารถพูดได้ แม้ขยับตัวก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!
โอกาสที่จะเข้าไปช่วยเป็นศูนย์!
เหวินคุนมีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะเอาชนะองค์หญิงใหญ่ แม้ว่ากองกำลังหยู่หลินต้องการจะช่วยนาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!
สิ่งที่พวกเขาทำได้คือการดูฉากตรงหน้าที่เชื้อพระวงษ์ถูกทุบตีกลางถนน!
ตั้งแต่แรกเกิดจนถึงวัยผู้ใหญ่และจนถึงแต่งงาน ตระกูลของสามีก็เป็นคนใหญ่คนโตอยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้ นางกลับต้องมาประสบกับความน่าอับอายนี้ นางเอาแต่ก้มหน้าลง
แม้ว่านางจะไม่ร้องไห้ แต่ใบหน้าที่แดงก่ำของนางก็บอกได้ว่านางเจ็บปวดอย่างรุนแรง
เหวินคุนรู้ว่าในหัวของนางนั้นว่างเปล่า เขาง้างฝ่ามือที่ราวกับไม้กระดานและพุ่งเป้าไปที่หัวของแม่ฉิน!
ตระกูลเซียวเต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!
หากไม่มีเซียวเทียนและกองทัพตระกูลเซียวที่เสียสละเพื่อแผ่นดินแล้วล่ะก็ ต้าเว่ยจะสงบสุขได้อย่างไร!
ความรุ่งเรืองของต้าเว่ยจะมีได้อย่างไร!
หากเซียวเทียนยังมีชีวิตอยู่ ป่านนี้ตระกูลเซียวคงไม่ตกต่ำ และคงมีเกียรติมากกว่าตระกูลฉิน!
คิดดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลฉิน!
แม้จะมีเชื้อพระวงศ์ แต่ก็อาศัยเลือดและเนื้อของคนอื่นเพื่อทำให้ตนเองสามารถเชิดหน้าชูตาในสังคมได้ ทำมาเป็นเยาะเย้ยตระกูลเซียว!
เหวินคุนเกลียดที่จะเห็นคนเหล่านี้เอาเปรียบ!
และยังคงลอยหน้าลอยตาไปมาได้!
กล้าดียังไงมาเรียกเขาว่าขอทาน!
ยิ่งเหวินคุนนึกถึงเรื่องนี้มากเท่าไร ก็ยิ่งโกรธ และลงไม้ลงมือหนักขึ้นกว่าเดิม!
บนหัวของแม่ฉินมีเพียงเสียงทุบตี เหล่าพี่น้องของฉินเฟิงทั้งสาม อยากที่จะช่วยแม่ของพวกเขา แต่พวกเขาไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้
ความทรงพลังที่มองไม่เห็นของฝ่ามือที่ง้างฟาดลงไปไม่หยุดยั้ง!
พวกเขาทำได้เพียงมองดูอย่างห่างๆ ไม่สามารถช่วยได้ ในขณะที่แม่ของพวกเขาถูกทุบตีจนจมูกของนางช้ำและดวงตาของนางบวมจนแทบจะลืมไม่ขึ้น!
คนคนนี้ไม่ใช่สุภาพบุรุษเลยสักนิด!
เขาทำร้ายผู้หญิงได้ลงคอ!
ฉินเฟิงตะโกนเสียงดัง: "เป็นบุรุษแบบไหนกัน ถึงทุบตีผู้หญิง?"
หืม จะมาไม้นี้งั้นรึ? สมแล้วที่เป็นครอบครัวเดียวกัน
เซียวเฉวียนเลิกคิ้ว มองดูอารมณ์ของอาจารย์ลุง คำตอบที่จะได้ นั้นเดาไม่ยาก!
แน่นอน เหวินคุนไม่แม้แต่จะหันมามอง และยังเหยียดหยามกลับ: "เป็นผู้หญิงแบบไหนกัน ปากร้ายถึงเพียงนี้ คงมีแต่ผู้หญิงอย่างเจ้า! ปากปีจอคงเหมาะสมกับคนอย่างเจ้า!"
“ปากปีจอเช่นนี้! ข้าจะเอาเลือดปากออกให้หมด!”
ฮึฮึ!
เซียวเฉวียนแอบหัวเราะอยู่ภายในใจ!
ไม่มีการโต้ตอบกลับใดๆ!
เป็นการแสดงที่ดี! ตระกูลฉินเปรียบดังหมาป่าขาว จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ผิด!
ขอทานเหวินคุนคนนี้เรียกแม่ฉินว่าปากปีจอ ซึ่งทำให้แม่ฉินโกรธยิ่งกว่าการทุบตีนางเสียอีก! นางเป็นองค์หญิงผู้สง่างาม แต่ทำไมนางถึงถูกเปรียบเทียบกับสุนัข?
นางโกรธมาก!
นางโกรธมากจนหัวใจ ตับ ม้าม ปอด และไต แทบจะระเบิดออกมา!
คนที่เย่อหยิ่งและจองหองเช่นเซียวเฉวียนว่านางเป็นคนเนรคุณ และยังเขียนบทกวีว่านางออกไปอีก!
ชายชราคนนี้บอกว่านางปากปีจอ!
มีคนอยู่ที่นี้เยอะมาก!
เหล่าขุนนางก็อยู่ที่นี่!
ทีนี้จะเอาหน้าขององค์หญิงผู้สูงศักดิ์ไปไว้ที่ไหน?
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าไม่นึกว่าเจ้ากับเซียวเฉวียนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนี้!”
นางเมื่อพูดถึงความสัมพันธ์ของตระกูลเซียว ขอทานเฒ่าคนนี้ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มันจะต้องมีอะไรเป็นแน่!
“เซียวเทียนเป็นพ่อของเขาไม่ใช่หรือ? ว่าแต่เจ้าเป็นใครกัน?”
คำพูดเหล่านี้เหมือนก้อนหินหล่นทับหัวใจของเซียวเฉวียนอย่างแรง!