ตอนที่ 222
บทที่ 223 นี่คือคำสั่ง
October 21, 2026
หลี่หย่งทุบหน้าอกของไป๋ฉี่ด้วยกำปั้นอันหนักหน่วง!
ไป๋ฉี่พ่นเลือดร้อนออกมาเต็มคำ
เซียวเฉวียนผู้โกรธแค้นอยากจะลุกขึ้นทันที แต่ขาของเขาอ่อนแอ เขาทำได้เพียงขยับร่างกายส่วนบนเท่านั้น!
ฉินเฟิงตะคอกอย่างเย็นชา “ขยะ! ยังอยากสู้กลับอีกหรือ?”
เซียวเฉวียนมองอย่างเย็นชา ใครบอกว่าเจ้าไม่สามารถฆ่าใครสักคนได้หากเจ้าเป็นอัมพาต?
“มานี่สิ แล้วข้าจะเล่าสิ่งที่องค์หญิงบอกข้าเมื่อครู่”
เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อย ฉินเฟิงคงค้นพบเรื่ององค์หญิงแล้วเพราะเขาโกรธมาก
ในสถานการณ์การต่อสู้ การเข้าใกล้ศัตรูถือเป็นเรื่องต้องห้าม
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่เจ้าเล่ห์เช่นเซียวเฉวียน
“เจ้าไม่อยากรู้หรือ? แต่มันเกี่ยวกับเจ้านะ”
เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อย ตราบใดที่ฉินเฟิงก้าวมาอีกสามก้าว แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว!
ความงามทำให้จิตใจมืดบอด ปรากฏการณ์นี้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ
ยิ่งไปกว่านั้นฉินเฟิงเป็นชายหนุ่มที่ชื่นชอบองค์หญิง? เขาอยากรู้จริงๆ ว่าองค์หญิงพูดอะไร
บางทีองค์หญิงอาจไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูแลเซียวเฉวียน แต่อยากเห็นเรื่องตลกของเซียวเฉวียนใช่ไหม?
บางทีครั้งล่าสุดที่องค์หญิงปฏิเสธฉินเฟิง มายามนี้นางรู้สึกเสียใจ ดังนั้นนางจึงบุกเข้ามาในเรือนของเซียวเฉวียนโดยไม่ได้ตั้งใจ
หัวใจฉินเฟิงอยู่ในความสับสนวุ่นวาย จิตใจเขาเต็มไปด้วยความคิดไร้สาระ
เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว ก้มลงพูดอย่างเคร่งขรึม “เล่ามา นางพูดว่าอะไร?”
หลี่หย่งตกใจ “นายท่าน! ถอยออกมา!”
ท่ามกลางประกายสายฟ้าจากคมดาบ เซียวเฉวียนไม่ให้โอกาสฉินเฟิงล่าถอย!
เขาคว้ามือขวาของฉินเฟิงไว้!
มีดบางเฉียบเคลื่อนที่เร็วปานสายฟ้า!
ทะลุผ่านฝ่ามือ!
ใบมีดคมทะลุกระดูกมือของฉินเฟิงได้อย่างสมบูรณ์ มันเจ็บปวดมาก แต่ก็ไม่ได้ทำลายฝ่ามือของเขา!
“อ๊ากกก!”
“หากเจ้าทำอะไรอีก ข้าจะทำให้มือของนายของเจ้าพิการ!”
เซียวเฉวียนเพิกเฉยต่อคำครวญครางของฉินเฟิง เขายิ้มอย่างเย็นชาในความสำเร็จ ในวันหน้าฉินเฟิงจะเป็นผู้ที่เข้าต่อสู้ เขาจะถือดาบด้วยมือที่พิการได้อย่างไร?
หลี่หย่งและคนอื่นๆ จะหยุดมือได้อย่างไร ผู้อารักขานั้นจะต่อสู้จนตัวตาย!
ไป๋ฉี่ถูกทุบตีหนักยิ่งขึ้น มีคนกลุ่มหนึ่งจับเขาลงและทุบตีเขาราวกับสุนัข!
ฉินเฟิงฉลาดมาก เขายังคงอดทนอยู่แบบนี้!
เช่นนั้นเซียวเฉวียนก็อยากเห็นว่าฉินเฟิงจะมีความสามารถขนาดไหน!
เซียวเฉวียนเม้มริมฝีปากอย่างเย็นชา ปลายมีดเลื่อนไปอีกครึ่งนิ้ว!
“อ๊ากกก!” ฉินเฟิงไม่เคยลงสนามรบเลยและตัวเขาเองก็ยังไม่แข็งแกร่งพอ
เขาทนความเจ็บปวดไม่ไหว ในที่สุดก็ตะโกน “หยุด! หยุด!”
เมื่อได้รับคำสั่งจากนายท่าน หลี่หย่งก็ปล่อยไป๋ฉี่อย่างไม่เต็มใจ ทั้งที่หากชกอีกเพียงสิบครั้งไป๋ฉี่ก็จะตายหรือพิการแล้ว!
ในเวลานี้ขุนพลคนหนึ่งวางดาบเตรียมวิ่งออกจากลานเรือนเพื่อแจ้งให้สมาชิกตระกูลฉินคนอื่นๆ รับทราบ
“หยุด”
เซียวเฉวียนกล่าวอย่างเย็นชา ถ้าชนะไม่ได้ก็วิ่งไปหาแม่ นี่เป็นสิ่งที่เด็กอนุบาลเท่านั้นที่ทำได้
“หากพ่อแม่ของเจ้ารู้ว่าเจ้าหลงกลผู้แพ้และได้รับบาดเจ็บ เจ้าคิดว่าพวกเขาจะผิดหวังในตัวเจ้าหรือไม่?”
เขามองลงไปที่ฉินเฟิงแล้วพูดอย่างเบาๆ
ในเวลานี้ฉินเฟิงกำลังนอนอยู่บนโต๊ะ ดวงตาเซียวเฉวียนเต็มไปด้วยเปลวไฟนับพัน แต่ไม่มีหมอกควันอย่างที่ผู้พิการควรมีจนทำให้ฉินเฟิงสะดุ้ง
“หากมีข่าวแพร่ออกไป ผู้มีอำนาจในเมืองหลวงจะหัวเราะเยาะข้าที่อยู่ในฐานะคนพิการ หรือจะหัวเราะเยาะเจ้าที่แย่กว่าคนนั่งรถเข็นเสียอีก?”
เซียวเฉวียนเก่งในการจัดการกับหัวใจของผู้คนมาโดยตลอด “ถ้าองค์หญิงที่เจ้ารักรู้เรื่องนี้ นางจะคิดกับเจ้าอย่างไร?”
“เจ้ายังจะไปประลองยุทธเลือกคู่ได้อีกอย่างไร?”
ทุกคำพูดเซียวเฉวียนกำลังบอกฉินเฟิงว่า น้องชาย ข้าจับเจ้าได้แล้ว หากเจ้าไม่ทำสิ่งที่ข้าต้องการ เจ้าต้องคิดถึงผลที่ตามมา
“เจ้าต้องการอะไร?” ฉินเฟิงกัดฟัน ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้เขาฉลาดขึ้น
“ง่ายมาก” เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อย “ข้าอยากมีชีวิตที่ดีในจวนฉิน”