ตอนที่ 224
บทที่ 225 ทะเลคุนหลุน
October 21, 2026
“ศิษย์พี่เซียว เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ดุด่าเจ้า แต่แค่รู้สึกว่าชีวิตเจ้าต่ำต้อยนัก”
“เจ้ามักพูดเสมอว่าเจ้ามาจากตระกูลที่ยากจน อยากเปลี่ยนชะตากรรม” เท้าของเว่ยชิงเหยียบย้ำไปบนหิมะจนเกิดเสียง ‘ซวบ ๆ’ แสดงให้เห็นว่าเท้าของเขาเต็มไปด้วยพลังมหาศาล “บัดนี้เจ้าจะเปลี่ยนสิ่งใดได้เล่า?”
“เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นบัณฑิตจอหงวน กลับเป็นแค่ขุนนางน้อยในกองราชองครักษ์”
“กว่าเจ้าจะกราบไหว้เหวินคุนเป็นอาจารย์มันไม่ง่ายเลย ไม่ถึงห้าปีกลับถูกเขาเฉดหัวทิ้งเสียอย่างนั้น”
เว่ยชิงไม่ยอม “บางครั้งข้าก็คิดนะว่าทำไมเหวินฮั่นและเหวินคุนถึงชื่นชมเจ้านัก ทักยังรับเจ้าเป็นลูกศิษย์?”
เซียวเฉวียนกลอกตา ถามเขาทำอะไร เขาก็อยากรู้เหมือนกัน！
“ได้ปรดกำจักมันออกไป” เซียวเฉวียนเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าเป็นลูกศิษย์ของเขาได้สบายมาก”
นัยน์ตาของเว่ยชิงเปล่งประกาย！
มีอย่างที่ไหนกัน！
เซียวเฉวียนหมอบลงพื้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ควรกระดิกหางด้วยถึงจะใช่เลย
เขายังจะกล้าเถียง?
“เจ้าหุบปาก！ ตอนนี้เหวินคุนทิ้งเจ้าแล้ว！เจ้าไม่ใช่ลูกศิษย์ของเขาอีก！”
เหวินฮั่นชื่นชมเซียวเฉวียน เว่ยชิงก็พอยอมรับได้！แต่ทำไม！ปีศาจกวีเหวินคุนที่ไม่ปรากฎตัวเป็นสิบปีถึงได้ปรากฎตัวออกมารับเซียวเฉวียนได้ล่ะ！
เซียวเฉวียนมีสิทธิ์อะไร?
หรือว่าพรสวรรค์ด้านกลอนของเขา?
คนที่แต่งกลอนได้บนโลกใบนี้มามากมาย บัณฑิตจอหงวนในอดีจของต้าเว่ยก็มีไม่น้อย เซียวเฉวียนคือคนที่เท่าไหร่กัน?”
“ปีศาจกวีคือคนที่ข้าให้ความเคารพที่สุด！เขาเป็นคนเดียวที่ครอบครองกลอนในใต้หล้าได้ สามารถควบคุมเดินน้ำลมไฟ！สั่งการทหารนับพันได้!”
“หลายปีมานี้ที่ข้าพยายามขนาดนี้ก็เพื่อดูแลเอาใจใส่ปีศาจกวี” นัยน์ตาของเว่ยชิงโหดเหี้ยมยิ่งขึ้น ท่าทางอ่อนโยนที่เขามักใช้พูดกับเซียวเฉวียนเมื่อครั้งอดีตหายไปปลิดทิ้งแล้ว
“ยังคิดว่อยู่เลยว่าที่เจ้ามาสู้ตาต่อตาฟันต่อฟันกับข้าเป็นเพราะข้าฆ่าพ่อของเจ้า”
“ที่แท้เจ้าก็อิจฉาริษยานี่เอง”
เซียวเฉวียนทนฟังมานาน สุดท้ายคำพูดของเว่ยชิงไม่กี่ยวข้องกับความแค้นที่ฆ่าพ่อเขาแต่อย่างใด
เซียวเฉวียนพยายามหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญ ได้เปิดเผยความหยิ่งในตนของเว่ยชิงออกมา แถมยังใส่ไฟไปฉากหนึ่ง จนเว่ยชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกระชากคอเสื้อของเซียวเฉวียน “ความแค้นที่เจ้าฆ่าพ่อข้าไม่มีวันจบแค่นี้แน่！คงไม่ต้องให้ขาพูดหรอกนะ！คนที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าคือเจ้าเอาของที่ข้าอยากได้ไป！”
เว่ยชิงไม่สนใจชื่อเสียงเกียรติยศ แต่กลับอยากเป็นลูกศิษย์ของเหวินคุนมาตั้งแต่เด็ก ๆ
เขาปรารถนาที่จะควบคุมธรรมชาติและสั่งการทหารนับพันคน！
ยามที่เหวินคุนอยู่ในสนามรบ ฐานะของเขาสูงกว่าแม่ทัพ！
ช่วยไม่ได้ ถ้ายังไม่ถึงระดับปีศาจกวี อย่าว่าแต่ควบคุมธรรมชาติเลย ลำพังผู้อารักขาแค่สิบคนก็ยังควบคุมไม่ได้！
การเชื่อมจิตกับผู้อารักขาเป็นเรื่องที่เปลืองแรงสำหรับคนทั่วไป
แต่ปีศาจกวีเชื่อมจิตกับผู้อารักขานับหมื่นคนพร้อมกันได้！
นี่คือพลังแบบไหน！
เว่ยชิงหลงไหลในพลังนี้มาก！
ปรารถนาที่จะได้พลังนี้！
นี่จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมเว่ยชิงถึงต้องทำตัวดีต่อจักรพรรดิ เหวินคุนเกลียดพวกขุนศึกที่สุด ถ้าเว่ยชิงเหมือนกับซือชือ แล้วทำบางอย่างที่ไม่สมควรลับหลังจักรพรรดิ ก็อย่าหวังว่าเว่ยชิงจะกลายเป็นลูกศิษย์ของเหวินคุน
เว่ยชิงต่อกรกับผู้เป็นพ่อย่างไม่ลังเล ขอแค่เพียงติดต่อเหวินคุนโดยผ่านทางจักรพรรดิได้ก็พอ
ต่อให้ไม่ได้เป็นลูกศิษย์ของเหวนิคุน ก็ขอแค่ให้ได้รับคำชี้แนะจากเหวินคุนก็ยังดี ถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดแล้ว
แต่！
เซียวเฉวียนคนที่มาจากตระกูลยากจนคนนี้ได้รับในสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด
เขาพยายามมาตลอดหลายปี ！กลับไม่เห็นอะไรเลย?
เว่ยชิงอยู่ใกล้เพียงนั้น เซียวเฉวียนเพลิดเพลินกับไอร้อนที่พวยพุ่งใส่หน้า ความโกรธของคนอ่อนแอทำให้ค่ำคืนที่หนาวสั่นอบอุ่นขึ้นไม่น้อย
เซียวเฉวียนได้แต่คลี่ยิ้มอย่างจนปัญญา “ท่านอ๋อง ท่านจะทรงกริ้วด้วยเหตุใด? หาไม่ไม่ใช่เพราะท่านใส่ร้ายข้ามีปัญหากับหอปี๋เซิ่ง ข้าคงไม่มีโอกาสเจอเหวินคุน”
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากเซียวเฉวียนจะได้เจอความเก่งกาจของอาจารย์ในจวนว่าการชั้นในแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหวินคุรมีทักษะอะไร
หลังจากที่อาจารย์รับเขาเป็นลูกศิษย์ ก็อยู่ดื่มกินในจวนฉิน และฟังเรื่องซุบซิบนินทา ส่วยความสงสัยของเซียวเฉวียน เขาไม่ได้ตอบเลยสักคำถามเดียว
อาจารย์มักพูดเสมอ ให้พูดกันดี ๆ รอเซียวเฉวียนไต่ถึงระดับเดียวกับเหวินคุนแล้วจะเข้าใจ
เซียวเฉวียนไม่สนใจว่าอาจารย์จะเก่งแค่ไหน เขาสนใจแค่ว่าอาจารย์รู้จักกวีฮวาเซี่ยที่เขาท่องได้อย่างไร
โชคดีที่เว่ยชิงคุยจอแจไม่หยุด เขาจึงได้รู้ว่าตาแก่ผู้นี้เก่งกาจถึงเพียงนี้
ไม่น่าล่ะเว่ยชิงถึงไม่เห็นถึงความสามารถในการแต่งกวีของเซียวเฉวียน คิดแต่จะเป็นลูกศิษย์ของเหวินคุน
เหวินคุนถูกขนานนามว่าปีศาจกวี เพราะเขารู้กวีทุกอย่างบนโลกใบนี้ ทั้งยังกลั่นกรองพลังของกวีได้ เชื่อมสัมพันธ์กับสวรรค์ เชื่อมจิตกับผู้อารักขา ควบคุมธรรมชาติ
ในต้าเว่ย กวีเต็มไปด้วยพลังที่ชวนหลงใหลและน่าทึ่ง ระดับต่ำ กลางและสูงของการแข่งแต่งกลอนสามระดับนี้คือหนึ่งในสิ่งที่สะท้อนพลังของกวีได้ดี
กวีที่แต่งโดยปัญญาชนจะถูกหลอมเป็นรูปร่างที่ไร้รูปลักษณ์ ถูกเก็บอยู่ในสิ่งที่เรียนว่า “ทะเลคุนหลุน”
！