บทที่ 230 ชีวิตใหม่หลังภัยพิบัติ

ลางบอกกำเนิดเป็นที่อ้างอิงสำหรับคนโบราณในการคาดเดาโชคชะตาของบุคคลจากปรากฏการณ์ธรรมชาติ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจักรพรรดิถือประสูติ มักมีปรากฏการณ์แปลกๆ บนท้องฟ้าอยู่เสมอ เช่น แสงจ้าที่ส่องประกาย หมอกวนรอบๆ และฟ้าร้องที่สั่นสะเทือน

ในราชวงศ์ต้าเว่ย มีแม้กระทั่งลางถือกำเนิด

ฟ้าร้องธรรมดาจะดังตูมและยาวนานพร้อมมีเสียงสะท้อน

ตอนนี้ฟ้าร้องครั้งนี้ดังอย่างดุเดือดน่าตกใจเหมือนปรากฏขึ้นแล้วหยุดอย่างกะทันหัน ยิ่งเหมือนเป็นลางสัญญาณบอกกำเนิด

ที่วังหลังไม่มีโอรสโอรสามังกรถือกำเนิด องค์จักรพรรดิยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า "บางที คนทั่วไปอาจให้กำเนิดทารกที่มีความสามารถเพื่อมาฟื้นฟูราชวงศ์ต้าเว่ย"

"ขอรับ" ขันทีหม่ากงกงได้แต่พยักหน้า แต่น่าเสียดายที่ฟ้าร้องนี้ไม่ใช่ลางของการกำเนิดโอรสโอรสามังกร

”ฝ่าบาท งานเลี้ยงในวังกำลังจะเริ่มต้นแล้ว ไปเปลี่ยนฉลององค์กันก่อนเถอะ”

"อื่ม ตกลง!"

องค์จักรพรรดิยามมีงานมงคลจิตใจก็เบิกบาน ดีใจเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพระองค์จะได้พบกับเซียวเฉวียนแล้ว พระองค์ยิ่งรู้สึกมีพลังมากยิ่งขึ้น

แต่ไม่คาดคิด เซียวเฉวียนไม่มาปรากฏตัวที่งานเลี้ยงในวังในวันส่งท้ายปีเก่า

พระองค์มองไปที่อี้กุยในงานเลี้ยงด้วยสายตาที่น่าสงสัย อี้กุยส่ายหัว เขาก็ยังไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนอยู่ที่ไหน

ไม่เพียงแต่เซียวเฉวียนไม่มาเท่านั้น ฉินเฟิงและฉินหนานก็ไม่ปรากฏตัวเช่นกัน

แม่ฉินเสมือนนั่งบนเข็มหมุดและหาข้ออ้างสำหรับคนสามคนนี้ โชคดีที่จักรพรรดิก็ไม่ตำหนิอะไรพวกเขา

ในระหว่างงานเลี้ยง เว่ยชิงยิ้มเบาๆ และเว่ยเจียนกั๋วยกแก้วให้เว่ยชิงจากระยะไกลเพื่อเฉลิมฉลองการไม่อยู่ของ เซียวเฉวียน

แต่ว่า เว่ยชิงไม่สนใจเว่ยเชียนชิวตาเฒ่าสุนัขจิ้งจอก และหันหน้าไปดื่มอวยพรให้กับองค์จักรพรรดิแทน

องค์จักรพรรดิยังคงนิ่งสงบและยกแก้วเหล้าขึ้นเพื่อตอบสนองความเคารพของเว่ยชิง

องค์จักรพรรดิหันศีรษะแล้วพูดว่า "สั่งคนให้ไปดูว่าเซียวเฉวียนอยู่ที่ไหน"

เซียวเฉวียนไม่ชอบโอกาสแบบนี้ เป็นเรื่องปกติที่จะต้องหาข้ออ้างในการไม่อยู่ แต่พี่น้องของตระกูลฉินไม่เคยพลาดงานเลี้ยงในวัง ยิ่งเห็นเสด็จพี่สาวดูลุกนั่งไม่เป็นสุข ราวกับว่ามีเหตุอะไรเกิดขึ้น

ขันทีหม่ากงกงตอบรับคำสั่ง หันหัวสั่งให้คนออกจากพระราชวังไปสืบดูสถานการณ์

เว่ยชิงยกเปลือกตาขึ้นเบาๆ คิดว่าเซียวเฉวียนคนพิการคงแข็งตัวตายไปแล้ว ถึงแม้จะเจอ เขาก็อาจเป็นแค่ศพแช่แข็งเท่านั้น

ในตรอกห่างไกลแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เซียวเฉวียนไม่ได้ขยับตัวมาเป็นเวลานานแล้ว

ฉินหนานร้องไห้เสียงดัง "ทำไงดี? พี่เขยตายไปแล้วใช่ไหม?"

"ไม่ต้องตกใจ! ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก! ตายแล้วก็ลากไปฝังก็จบไม่ใช่เหรอ? พวกเราตระกูลฉินยังกลัวคนอื่นมาฟ้องเหรอ!"

พูดจบ ฉินเฟิงก็กลอกตาอย่างเย็นชา เห็นเหล่าโจรตัวน้อยที่รวมหดตัวกันอยู่ที่มุมห้องด้วยความตกใจ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้!

ตระกูลฉินเป็นสถานยักษ์ใหญ่ น่ากลัวยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่ราชสำนักใดๆ

ฉินเฟิงตะโกน "มองดูมาตั้งนาน! พวกเจ้าเห็นอะไรบ้าง?"

”ไม่เห็น! ไม่เห็นอะไรเลย!”

โจรตัวน้อยฉี่ราดไปทั่วพื้นและปัดมือแล้วปัดมืออีก ฉินเฟิงรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย "ถ้างั้นยังไม่รีบออกไปอีก!"

“เฮ้! ครับ! ครับ! ครับ! พวกเรารีบไปกันเร็ว!”

ดูเหมือนโจรตัวน้อยจะได้รับการนิรโทษกรรม รีบวิ่งออกไปทันทีที่ขยับขา!

แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้รับหนึ่งพันตำลึงที่เหลือ แต่ตอนนี้เอาชีวิตรอดสำคัญกว่า!

ผู้คนของตระกูลฉินก็ไม่ใช่ธรรมดาจริงๆ! เจ้าหน้าที่ของราชสำนักว่าจะฆ่าก็ฆ่าเลย!

โจรตัวน้อยสี่ห้าคนเผ่นหายตัวไปในความมืด ฉินหนานเฝ้าอยู่ข้างเซียวเฉวียนอย่างเงียบๆ พี่เขยของเขายังคงนอนคว่ำหน้าอยู่

เซียวเฉวียนยังไม่ได้ตาย ยังมีลมแผ่วเบาอยู่ในลมหายใจของเขา

ไปไม่ทันงานเลี้ยงในพระราชวัง ฉินหนานก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะไปงานเลี้ยงแล้ว "พี่ใหญ่ ได้โปรดตามหมอมาหน่อยเถอะ"

คนส่วนใหญ่ในโลกเกิดมาพร้อมกับรากเหง้าแห่งการฝึกตนโดยกำเนิด

คนอย่างพี่เขยที่ไม่มีรากเหง้านี้ มีน้อยถึงน้อยมาก ถ้าคิดจะให้มันงอกใหม่ ก็ต้องทนความเจ็บปวด ตอนนี้ต้องการหมอคนหนึ่ง!

”มีปัญญา ให้เขาไปหาหมอเอาเอง”