ตอนที่ 235
บทที่ 236 น้ำใจพี่น้อง
October 21, 2026
เซียวเฉวียนกล่าวว่าต้องเข้าการเข้าร่วมงานประลองเลือกคู่ เหล่าผู้มีอำนาจสูงศักดิ์พลันรู้สึกคาดไม่ถึงขึ้นมา!
เดิมทีพวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องตลกที่คนแต่งขึ้นมาเสียอีก!
ดังนั้นแล้ว เหล่าคุณชายตระกูลดังทั้งหลายจึงสืบหาข่าวกันมา ไม่สืบข่าวยังพอว่า แต่พอสืบข่าวมากลับคาดไม่ถึงไปเลย!
เจ้าขยะไรประโยชน์ที่พวกเขาพูดถึง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้ฝีมือดีปานนี้ขึ้นมาได้!
อีกทั้งเซียวเฉวียนเป็นฝ่ายพูดออกมาเองว่าเขาจะเข้าร่วมงานคัดเลือกราชบุตรเขยขององค์หญิง!
เหล่าผู้สูงศักดิ์มีอำนาจทั้งหลายครั้นทราบว่านี่เป็นเรื่องจริง ก็เกือบจะหัวเราะจนท้องปวดไปหมด!
ผู้ที่เข้าประลองเลือกคู่นั้นล้วนแต่เป็นชายหนุ่มมากสามารถหล่อเหลา พูดถึงหน้าตาและชาติตระกูลล้วนมีครบครัน!
เซียวเฉวียนผู้ที่แต่งธรรมดาแล้ว ยังจะกล้าให้องค์หญิงเป็นอนุอีกหรือ?
แล้วองค์หญิงจะไปยอมเป็นอนุได้เช่นไร?
ได้ยินมาว่าเซียวเฉวียนยังตั้งเวทีประลองขึ้นมาอย่างจริงจัง เห็นบอกว่าต้องการฝึกฝีมือร่างกาย แถมยังจะหยิบดาบจิงหุนเจ็ดเล่มออกมาบนเวทีประลองด้วย
กฎของเวทีประลองก็คือ ใครอยากขึ้นก็ขึ้นได้ สุดท้ายแล้วผู้ที่ชนะก็ต้องสู้กับเซียวเฉวียนยกหนึ่ง หากว่าชนะเขาได้ ก็จะได้รับดาบจิงหุนไป!
แถมยังจะได้กินหมูสามชั้นผัดผักกาดของหอปี้เซิ่งอีกชามด้วย!
หมูสามชั้นผัดผักกาด เป็นอาหารชนิดที่สองที่ทางหอปี้เซิ่งนำออกขายนอกจากบะหมี่ผักดอง! อาหารประเภทนี้ เหล่าขุนนางสูงศักดิ์ไม่เคยได้ยินมาก่อน! แล้วใครมันจะขึ้นเวทีประลองไปเพื่อกับข้าวจานเดียวกัน?
ดูท่า เซียวเฉวียนจงใจแกล้งทำเป็นเรื่องตลกแล้ว!
คนผู้หนึ่งที่อาศัยลู่ทางไม่สุจริตประจบฝ่าบาท ได้ยกระดับเป็นขุนนางชั้นห้า ยังจะกล้ากระโดดโลดเต้นต่อหน้าบรรดาลูกหลานตระกูลชั้นสูงอีกหรือ!
เหล่าผู้มีอำนาจสูงศักดิ์แต่ะตระกูลพากันหัวเราะไม่สมประดี ทุกคนต่างไม่ได้ถือเอาเซียวเฉวียนเป็นจริงเป็นจังอะไร! เหวินคุนทอดทิ้งลูกศิษย์รายนี้ เซียวเฉวียนยังมีหน้าไปเรียกร้องอะไรได้!
ตำแหน่งขุนนางชั้นห้าของเซียวเฉวียนนี้ ในความเห็นของบรรดาผู้คน เขาใช้วิธีการไม่สุจริตได้มา นี่คือสิ่งที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน
คนตระกูลฉินนอกจากฉินหนาน ไม่มีใครยินดีสักนิด
ในส่วนที่ว่าเซียวเฉวียนอาศัยความรู้และประสบการณ์เช่นใดตัดสินว่ากำแพงวังนั้นมีพิษ จนกระทั่งกระทบต่อเรื่องการตั้งครรภ์ของพระสนมได้ พวกเขาก็ไม่รู้กันเลยสักนิด
เซียวเฉวียนไม่ยี่หร่ะ เพราะว่าเป้าหมายของเขาตอนนี้คือเว่ยชิง!
แล้วยังมีนักฆ่ารายนั้นลูกน้องของเว่ยชิงที่สังหารต้าฮั่นและภรรยา!
เขาต้องการองค์หญิงที่เว่ยชิงชมชอบ!
เขาต้องการรัฐไป๋ลู่ของเว่ยชิง!
เซียวเฉวียนตั้งเวทีขึ้นมาอย่างตื่นเต้นยินดี เขาเตรียมดาบจิงหุนเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมของหมูผัดผักกาดฟุ้งไปหมด ทุกอย่างเตรียมเสร็จเรียบร้อย!
ในเมื่อเวลาเข้าประลองเลือกคู่ขององค์หญิงจำต้องขึ้นเวทีด้วยตนเองไม่อาจให้ผู้อารักขาขึ้นไปได้ เซียวเฉวียนจำเป็นต้องฝึกฝนออกมาในเวลาสามเดือน!
“โม่สี่ ไป ข้าจะพาเจ้าเข้าวัง”
หลังจากที่เซียวเฉวียนเลื่อนระดับ เขาก็พลาดงานเลี้ยงปีใหม่อีกครั้ง ก่อนหน้าจะเปิดเวทีประลอง แน่นอนว่าเข้าต้องเข้าไปพระราชทานโทษและขอบพระทัยหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ก่อน
ครั้งนี้ เซียวเฉวียนพาโม่สี่ที่แต่งตัวงดงามผิดวิสัย ให้นางแสร้งเป็นสาวรับใช้ของตน ติดตามเข้าวังไปอย่างว่าง่าย
“น้อมพบฝ่าบาท”
ขณะที่เซียวเฉวียนกำลังคุกเข่า กราบสามครั้งคำนับเก้าครั้ง
รอจนกระทั่งขาของเซียวเฉวียนแข็งเต็มที่แล้ว ฮ่องเต้กลับยังไม่ตื่นตกพระทัยใดๆ ทรงยกมือขึ้น “ขุนนางเซียวเฉวียนที่รักของข้า วันนี้เจ้าคือศิษย์รักของเหวินคุนแล้ว ไม่จำต้องคุกเข่าให้เจิ้นหรอกนะ”
ว่ากันตามตรง อาวุโสของเซียวเฉวียนนั้นเหนือกว่าฮ่องเต้ อยู่รุ่นเดียวกับอดีตฮ่องเต้
ยิ่งบวกกับว่าศิษย์พี่น้องเหวินคุนรายนี้สร้างคุณูปการแก่ต้าเว่ยไม่จบสิ้น การที่ให้ศิษย์ร่วมสำนักของพวกเขาอย่างเซียวเฉวียนงดเว้นคุกเข่า ก็เป็นเรื่องสมควร
หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น จะต้องปฏิเสธและทักท้วงอย่างมากแน่ ฝ่าบาท ขุนนางคือขุนนาง จะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? หลังจากนั้นก็แสดงจิตภักดีของตน
เซียวเฉวียนกลับสายตาเป็นประการ “จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ? ไม่จำต้องคุกเข่าแล้วหรือ?”
เขาพลันรีบลุกขึ้นมา คนโบราณกฎระเบียบมาก นี่คุกเข่าจนเอวหลังของเขาปวดเส้นเอ็นขาบิดไปหมดแล้ว การไม่ต้องคุกเข่านั้น ดียิ่งนัก! ดียิ่งนัก!
ขันทีหม่าหัวเราะพลางไอเสียงเบาครั้งหนึ่ง เซียวเฉวียนได้สติ “อ้อ ขอบพระทัยฝ่าบาท!”
“สิ่งนี้เป็นรางวัลให้เจ้า”
ฮ่องเต้ไม่ได้ถามว่าเหตุใดเซียวเฉวียนจึงเข้าวัง และไม่ได้ถามว่าเพราะอะไรระยะหลังไปก่อเรื่องก่อราวอะไรไว้ เขาสั่งให้ขันทีหม่าหยิบเอาถุงกระสอบใบใหญ่ส่งไปไว้หน้าเขา
กลิ่นหอมประหลาดขุมหนึ่งพุ่งเข้ามาในจมูก
เป็นกลิ่นเครื่องหอมที่คุ้นเคยนัก!
พริกไทยดำ!
โป๊ยกั๊ก!
ใบกระวาน!
พริก!
“นี่คือสิ่งที่เจิ้นสั่งให้เฉาสิงจือไปตามหาเครื่องหอมมาจากพ่อค้าชาวซินเจียง ก่อนหน้านี้ที่เจ้าเปิดหอสุราไม่ใช่ว่าขาดของพวกนี้หรือ?”