บทที่ 248 โยนความผิดให้คนอื่น

ห่างออกไปเป็นพันลี้ทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี เหวินคุนกำลังฟังหญิงงามร้องเพลงและกินผักจี้ไฉ่ที่เขาโหยหา มีกลิ่นหอมในปากและอร่อยยามกิน

ทันทีที่บทกวีของเซียวเฉวียนเพิ่งออก ทะเลบทกวีคุนหลุนก็ปรากฏกระเพื่อมขึ้น

เหวินคุนท่องอย่างหนักแน่น "ใต้หม้อต้นถั่วเผา ถั่วร้องไห้ในหม้อ"

ใต้หม้อต้นถั่วเผา ถั่วร้องไห้ในหม้อ......

เหวินคุนท่องประโยคนี้ซ้ำๆ กัน ดูเหมือนจะทำความเข้าใจกับความหมายอันลึกซึ้งไม่มีที่สิ้นสุดในนั้น

วันนี้ทะเลบทกวีคุนหลุน ต้อนรับบทกวีสะเทือนเทวดาบทแรก

เหวินคุนกินเนื้อเป็นคำๆ และดื่มเหล้าเป็นกั๊กๆ เขาดีใจจนเงยหน้าหัวเราะต่อหน้าแขกเหรื่อคนอื่นๆ "เอาล่ะ!" ดี! ดี! นั่นไม่ใช่ลูกศิษย์ของข้าเหรอ!

สายตาเหวินคุนอย่างข้านี้ ดูไม่ผิดจริงๆ!

เสียงหัวเราะทำให้ตะเกียบในมือของทุกคนกระตุก พวกเขาก็สาปแช่งในใจว่า "คนอะไรบ่นอะไรอยู่นี่!" โรคประสาท!

เหวินคุนโบกมือ "วันนี้ทุกคนจงกินดื่มให้เต็มที่! อาหารมื้อนี้ ข้าเลี้ยงเอง!"

เพียงประโยคดังกล่าว สีหน้าดูแคลนของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที "ขอบคุณ! ขอบคุณ! ที่แท้เป็นคนใจบุญนี่เอง! เร็วๆ รีบไปสั่งของแพงๆ กันเถอะ!"

เหวินคุนตะคอกอย่างเย็นชา เสียงจากใจของมนุษย์ มีหรือเขาจะไม่รู้?

แค่ขี้เกียจไปคิดเล็กคิดน้อย!

เขาคว้าไก่ขึ้นมาตัวหนึ่ง กัดกินคำโตๆ สะใจ!

เหวินคุนมีความสะใจ แต่ลูกศิษย์ที่รักของเขาซึ่งถูกเขาทำเกือบตายไม่ค่อยจะสะใจเท่าไร คนนอกก็ยิ่งไม่สะใจเอาซะเลย!

ที่เมืองหลวง

ฝนฤดูใบไม้ผลิยังคงตกหยิมๆ ต่อไป ท้องฟ้าที่ครึ้มอยู่แล้วยิ่งดูมืดมัวลง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพระราชวัง ลมหนาวจู่ๆ ก็พัดโชยมา กำแพงพระราชวังที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถบังลมได้ จักรพรรดิที่กำลังตรวจสอบสาส์นราชการก็จามเสียงดัง "ฮัดเช่ย!"

ที่ยืนอยู่ด้านล่างคือหยางเล่อแห่งสำนักมนตรีพิธีการ ในฐานะหัวหน้าของเก้ารัฐมนตรี เขาจะต้องรายงานเหตุการณ์สำคัญอย่างการเปิดโรงเรียนชิงหยวนต่อฝ่าบาทล่วงหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงการหลงลืมใด ๆ

การจามขององค์จักรพรรดินี้ทำให้หยางเล่อคิ้วกระตุก

ดังคำพังเพยที่ว่า เมื่อจักรพรรดิกระทืบเท้า ผืนดินจะสะเทือนสามครั้ง

”โอ้ ฝ่าบาท ระวังอย่าให้เป็นหวัด”

ขันทีหม่ากงกงรีบถวายเสื้อคลุมขึ้นมา "พระวรกายจะเป็นอะไรไม่ได้"

"วันนี้ท้องฟ้าเปลี่ยนไป"

องค์จักรพรรดิมองออกไปข้างนอกแล้วพูดอย่างใจเย็น "มีอะไรเกิดขึ้นในเมืองหลวงหรือเปล่า?"

หลังจากได้รับข่าว ขันทีหม่ากงกงกำลังกังวลและลังเลว่าจะรายงานดีหรือไม่ เมื่อองค์จักรพรรดิ์ถาม เขาก็เอ่ยอย่างสบายๆ ว่า “เรื่องเล็กๆ แค่เด็กสองคนตีกันในตลาด”

เด็ก?

ตีกัน?

เด็กของบ้านไหนตีกันแล้วยังสามารถมารบกวนฝ่าบาทถามคำถามทั้งๆ ที่มีงานยุ่งเต็มมือขนาดนี้?

”ฝ่าบาท ในวันที่เปิดโรงเรียนชิงหยวน ข้าพระองค์ได้เตรียมเรื่องทั้งหมดแล้ว รวมถึงพิธีเปิด การลงทะเบียน การชำระค่าเล่าเรียน และอื่นๆ” หยางเล่อถวายระเบียบการขึ้นฉบับหนึ่ง "นี่คือขั้นตอนที่ร่างขึ้นตามระเบียบพิธีการ ฝ่าบาทโปรดพิจารณาดูเถิด”

องค์จักรพรรดิรับมาดู เห็นว่ามันมีข้อความหนาแน่นและซับซ้อนมาก

อย่างไรก็ตามพระองค์ก็ทรงอ่านมันอย่างอดทนจนจบ

หยางเล่อถูฝ่ามืออย่างประหม่า รออย่างเงียบๆ ให้องค์จักรพรรดิอ่านจบ ฝ่ามือมีเหงื่อออกโดยไม่รู้ตัว

”กระบวนการถูกต้องและสอดคล้องกับระเบียบพิธีการ องค์จักรพรรดิยิ้มเบาๆ “ขอบคุณท่านมาก”

อารมณ์หยางเล่อไม่ทันได้ผ่อนคลายลงครึ่งเดียว แต่กลับตึงขึ้นมาทันทีเพราะคำพูดของจักรพรรดิ "แต่ว่า ทำไมจึงไม่มีเซียวเฉวียนอยู่ในขั้นตอนกล่าวสุนทรพจน์?"

บุคคลที่กล่าวสุนทรพจน์ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสองขึ้นไปอย่างหยางเล่อ หรือมีสถานะเช่นอัครเสนาบดีและองค์หญิงต้าถง

เซียวเฉวียนเป็นแค่เจ้าหน้าที่ระดับห้า คุณสมบัติยังไม่เพียงพอ

หยางเล่อคำนับ "ตามระเบียบพิธีการ......"

“โรงเรียนชิงหยวนได้รับการจัดการโดยพี่น้องเหวินคุนและเหวินฮั่นมาโดยตลอด ตอนนี้ท่านทั้งสองไม่อยู่ เซียวเฉวียนเป็นทั้งศิษย์ของเหวินฮั่นและศิษย์ของเหวินคุน ควรให้เซียวเฉวียนขึ้นเวทีกล่าวสุนทรพจน์"

"แต่ว่า......"

หยางเล่อไม่เต็มใจอย่างมาก โรงเรียนชิงหยวนจะเปิดสู่สาธารณะ เป็นงานใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในเมืองหลวง เซียวเฉวียนมีดีอะไรมาออกหน้าออกตา

หยางเล่อกัดฟันรวบรวมความกล้า "ข้าพระองค์ได้ยินข่าวลือว่าอาจารย์เหวินคุนดูเหมือนจะ...... ไม่ต้องการลูกศิษย์คนนี้แล้ว"

ใบหน้าของหยางเล่อดูมีความพอใจบนความทุกข์ของคนอื่น

องค์จักรพรรดิวางพู่กันในมือลง พระองค์ไม่รู้ว่าตอนนี้แม้แต่หยางเล่อแห่งสำนักมนตรีพิธีการยังกล้าตัดสินใจเองแทนพระองค์ ใบหน้าของจักรพรรดิเย็นชาราวกับแผ่นน้ำแข็ง “ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเป็นศิษย์ของเหวินฮั่นอยู่ดี เป็นศิษย์ที่ผ่านพิธีการไหว้ครูมาอย่างถูกต้อง”

เมื่อตระหนักถึงความไม่พอพระทัยของฝ่าบาท หยางเล่อจึงคุกเข่าลงกับพื้นและกล่าวว่า "ข้าพระองค์มิสมควร ข้าพระองค์จะเพิ่มชื่อของเซียวเฉวียนเดี๋ยวนี้"

"ถอยไปเถอะ"