ตอนที่ 250
บทที่ 251 ข้ายั่วยุเจ้า
October 21, 2026
“อึก!”
เซียวเฉวียนทนทุกข์ทรมานจากอาการปวดเข่าอย่างรุนแรง เถ๋าจี๋เตะมาหนึ่งครั้ง ขาซ้ายของเซียวเฉวียนไม่ทันระวังเขาจึงพุ่งกระโจนไปข้างหน้า!
เซียวเฉวียนคุกเข่าลงบนพื้นด้วยเข่าข้างเดียว!
เถ๋าจี๋จับมือข้างหนึ่งของเซียวเฉวียนทันที ทำให้เซียวเฉวียนไม่สามารถขยับได้! ไอ้สารเลวน้อย เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะสู้กับข้า!
ร่องรอยความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเว่ยชิง เซียวเฉวียนหนอเซียวเฉวียน เจ้าหยิ่งยโสอันใดกัน?
ขุนนางระดับสามผู้เดียวจับเจ้าได้!
ในบรรดาขุนนางมากมายหน่วยงานเดียวกับเว่ยชิง เถ๋าจี๋เป็นผู้ที่รู้ใจเขาที่สุด
เซียวเฉวียนไม่คาดคิดว่าเถ๋าจี๋จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
ปัญญาชนในต้าเว่ยฝึกวิทยายุทธ์ตั้งแต่เล็ก แม้รูปร่างจะไม่สูงใหญ่เท่าผู้อารักขา แต่ความแข็งแกร่งย่อมมีไม่น้อย!
เถ๋าจี๋สะบัดแขนเสื้ออย่างค่อยเป็นค่อยไป เซียวเฉวียนเหลือบมองรากเหง้าการฝึกตนที่แผ่กระจายบนแขนของเขา!
ลายมังกรที่ปรากฏเหมือนกิ่งก้านยืดเหยียดบนแขนของเถ๋าจี๋!
สามารถเห็นได้จากรากเหง้าการฝึกตนว่าเถ๋าจี๋เป็นคนมีความสามารถกวีที่โดดเด่น!
แต่เถ๋าจี๋นั้นไร้ความกล้า ทันทีที่ได้ยินบทกวีที่น่าตกใจของเซียวเฉวียน เขาก็เปลี่ยนกฎทันที เขาไม่กล้าแข่งขันกับเซียวเฉวียนในด้านบทกวี เขาจึงไม่อาจควบคุมผู้อารักขาได้ไปด้วย
มีช่วงเวลาดีๆ มากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็เป็นเพียงคนขลาด
เถ๋าจี๋ไม่เหมือนเซียวเฉวียนที่ต้องเดินทางอย่างนองเลือด เขาไม่เหมือนเซียวเฉวียนลึกลงไปกระดูกมีเพียงเลือด
เซียวเฉวียนคิดว่าหากมีการต่อสู้กันจริงๆ ไป๋ฉี่อาจไม่สามารถปกป้องเขาได้
ท้ายที่สุดเมื่อต่อสู้กับบทกวี บทกวีที่เขียนจะใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น หากต้องสู้อีกก็จำเป็นต้องแต่งใหม่ เมื่อต้องแต่งใหม่เซียวเฉวียนอาจไม่สามารถเขียนบทกวีที่น่าทึ่งได้ในทันที!
เซียวเฉวียนที่ถูกกดขี่พยายามลุกขึ้นยืน คาดไม่ถึงว่าเถ๋าจี๋จะแข็งแกร่งมาก! แขนของเซียวเฉวียนร้าวจนลั่นดังเอี๊ยด อีกนิดแขนเขาจะหักแล้ว!
หลี่มู่กังวลมากจนกำลังจะพูด หากคิดจะขอร้องเถ๋าจี๋ก็ลืมไปได้เลย จู่ๆ เซียวเฉวียนก็เงยหน้าขึ้น “ไม่ต้องกังวล! ข้ารับมือได้!”
ทุกคำพูดและทุกประโยคเต็มไปด้วยการปฏิเสธที่จะยอมรับความพ่ายแพ้
แม้เซียวเฉวียนจะเป็นปัญญาชน แต่ในกระดูกของเขา เขามีความดื้อรั้นเช่นเดียวกับทาสคุนหลุนในใจ
หากเป็นคนทั่วไป คงจะร้องขอความเมตตาไปแล้ว เซียวเฉวียนกัดฟัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับไม่คิดยอมแพ้เลย!
ไป๋ฉี่กำหมัดแน่น จ้องมองเถ๋าจี๋ หากมีภัยร้ายเกิดขึ้นกับนายท่าน เขาจะสังหารขุนนางสุนัขตัวนี้แน่!
แต่เมื่อไม่มีคำสั่งจากนายท่านและหลี่มู่ก็มาที่นี่อีก ไป๋ฉี่ที่อยากบดขยี้เถ๋าจี๋ให้ตายจึงต้องบังคับตัวเองไม่ให้ขยับ
เซียวเฉวียนเป็นชายที่อยู่ในต้าเว่ยมานานมากแล้ว ทุกวัยได้กินทั้งปลาและเนื้อสัตว์มากมาย ทั้งยังมีอาหารเสริมให้พลังงานที่มีคุณภาพสูง และเขาออกกำลังกายทุกวัน แม้เถ๋าจี๋จะฝึกวิทยายุทธ์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย เซียวเฉวียนยังจะถูกเขาปราบปรามได้หรือ?
เซียวเฉวียนลุกขึ้นยืนในทันที เข่าของเขาขยับช้าๆ
ยืดตัวขึ้น!
เถ๋าจี๋กัดฟัน คว้ามือเซียวเฉวียนไว้แน่น น้ำหนักตัวทั้งหมดของเขากดลงบนเซียวเฉวียน พยายามหยุดเขาไม่ให้ลุกขึ้นยืน แต่กลับไม่เป็นผล
“เซียว...เฉวียน...เจ้ากล้าขัดขืนข้าหรือ จงคุกเข่าลง!”
เถ๋าจี๋พยายามอย่างหนัก ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นสีเหมือนตับหมู เพราะเขาพยายามอย่างหนักเพื่อกดแรงลงไป
“ข้า...ไม่คุกเข่า!” เซียวเฉวียนกัดฟันลุกขึ้นยืน!
ผู้คนต่างปรบมือ
“เซียวเฉวียน...เจ้าจะต่อต้าน!”
ยามนี้เถ๋าจี๋ไม่มีข้อได้เปรียบอีกต่อไปแล้ว เซียวเฉวียนสูงกว่าเขา เขาจับแขนของเซียวเฉวียนไว้แน่น ซึ่งดูจะยากสักหน่อย
“ออกไป!” เซียวเฉวียนคำรามด้วยความโกรธแล้วดึงแขนออกจากข้อมือที่ยึดแน่นของเถ๋าจี๋!
เถ๋าจี๋เซจนแทบจะยืนไม่ไหว ยังดีที่เขามีเว่ยชิงเข้ามาประคอง
นับตั้งแต่นั้นเซียวเฉวียนก็หลุดพ้นและมีอิสรภาพโดยสมบูรณ์!
ผู้คนปรบมืออย่างตื่นเต้นอีกครั้งราวกับพวกเขากำลังดูละครสัตว์
เถ๋าจี๋แข็งแกร่งเกินไป ในระหว่างขั้นตอนการดึงออก แขนของเซียวเฉวียนเริ่มแดงและบวม!
ที่แท้ชายจากตระกูลยากจนคนหนึ่งก็สามารถหยิ่งได้มากเพียงนี้!
ไม่เคยมีใครกล้าต่อต้านเถ๋าจี๋เช่นนี้มาก่อน!