ตอนที่ 268
บทที่ 269 ฟันต่อฟัน
October 21, 2026
“ตีเขา!”
“ตีเขาเลย!”
“เขาเป็นคนไม่ดี!”
“จอหงวนเป็นคนเลว!”
“หนึ่งหนึ่งเป็นหนึ่ง!”
“หนึ่งสองเป็นสอง!”
ไข่เน่าใบแล้วใบเล่าถูกโยนออกมาจากมือของเด็กเหลือขอกลุ่มหนึ่ง มันโจมตีเซียวเฉวียนโดยตรง จนร่างเขาเต็มไปด้วยของเหลวจากไข่เหม็นคาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
เด็กเหล่านั้นทั้งขว้างและนับเลขในเวลาเดียวกัน โดยยังคงใช้เพลงเก้าเก้าที่เซียวเฉวียนเผยแพร่ต่อสาธารณะ
ไป๋ฉี่โกรธมากจนชักดาบออกมา เด็กๆ กลัวมากจึงวิ่งหนีไป ดวงตาเซียวเฉวียนจมลง “ไป๋ฉี่! ถอยออกมา!”
“แต่นายท่าน พวกเขา!”
“อย่าชักดาบใส่คนธรรมดา!” เซียวเฉวียนโกรธไป๋ฉี่เป็นครั้งแรก อันตราย! นี่อันตรายสุดๆ!
ผู้อารักขาชักดาบใส่พลเรือน หากใครเห็นเข้า เขาสามารถสังหารไป๋ฉี่ได้ทันที!
“ขอรับ...” ไป๋ฉี่ลดดาบจิงหุนลงด้วยความหงุดหงิด เขาเพียงอยากจะทำให้เด็กๆ จอมซนเหล่านี้หวาดกลัว “เด็กๆ เหล่านี้คงถูกใครบางคนยุยง”
ไม่เช่นนั้นจะมีไข่เน่ามากมายได้อย่างไร?
ไข่สำหรับคนธรรมดามีค่ามาก ไม่มีปัญญาหากินได้ทุกวัน จะทำสามารถปล่อยให้มีไข่เน่าที่เหลือจากการกินได้อย่างไร?
ยิ่งกว่านั้นทำไมไม่ใช่ผู้ใหญ่ที่ขว้างมัน แต่เป็นเด็ก?
เด็กสามารถแยกแยะความดีความชั่วได้หรือ อีกทั้งพวกเขารู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นี้คือเซียวเฉวียน?
ความหมายของการให้เด็กโยนไข่เน่าคือการบอกเซียวเฉวียน เพียงแค่เชื่อฟังและทนถูกทุบตี รู้ว่าไป๋ฉี่ของเจ้าแข็งแกร่งมาก เช่นนั้นหากเจ้ามีความกล้าก็ฆ่าเด็กพวกนี้เสียสิ
วิธีการนี้ช่างน่ารังเกียจ!
ไม่จำเป็นต้องพูดว่าเว่ยชิงทำได้! เว่ยชิงทุ่มเทมากจริงๆ หลังจากทำลายชื่อเสียงของเซียวเฉวียนแล้ว เขาถึงกับเสนอการขว้างไข่อีกด้วย!
ลูกหลานของผู้มีอำนาจทำทุกอย่างที่พวกเขาต้องการจริงหรือ?
“อ๊าก เหม็นมาก!”
ผู้คนที่ผ่านไปมาล้วนปิดปาก กลิ่นไข่เปรียบได้กับขยะหมื่นปี
แม้แต่เซียวเฉวียนก็แทบจะอาเจียนออกมา
ผม เสื้อผ้า มือ ทุกส่วน
“จุ๊ๆ นี่ใต้เท้าเซียวไม่ใช่หรือ?”
ยามเซียวเฉวียนอยู่ในสภาพน่าอับอายอย่างยิ่ง เว่ยชิงก็ปรากฏตัวขึ้น
เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันเทศกาลต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ การคุมขังของเขาจบลงแล้ว และวันนี้เขาต้องเข้าวังเพื่อช่วยเตรียมตัวสำหรับพิธี
เซียวเฉวียนกัดฟัน เขาพบว่าข้างกายเว่ยชิงมีหญิงงามคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย
นั่นคือองค์หญิงต้าถง
“ข้าน้อยคารวะท่านอ๋อง คารวะองค์หญิง”
เซียวเฉวียนทักทาย เว่ยชิงยิ้มอย่างภาคภูมิ ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะมีความสามารถเพียงใดก็ยังต้องก้มหัวแสดงความเคารพยามเห็นเขาไม่ใช่หรือ?
“เซียวเฉวียนถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าคงไม่กล้าออกมาข้างนอก” เว่ยชิงพูดอย่างเย็นชา “ยามนี้ชื่อเสียงของเจ้าเหม็นยิ่งกว่าไข่บนตัวเจ้าเสียอีก”
วันนี้เว่ยชิงมาที่นี่เพื่อพาองค์หญิงเข้าไปในวังและเตรียมตัวสำหรับพิธีเทศกาลต้อนรับฤดูใบไม้ผลิด้วยกันโดยเฉพาะ ไม่คาดคิดว่ายามผ่านถนนจูเชวี่ย เขาจะ ‘บังเอิญ’ พบเซียวเฉวียน ยืนอยู่บนถนนพร้อมกลิ่นเหม็นรุนแรงมากจนเขาได้กลิ่นแย่มาก ทั้งยังถูกชี้โดยสามัญชน เขาจึงต้อง ‘ให้ความสนใจ’ สักหน่อย
“องค์หญิง ท่านควรยืนอยู่ด้านนอกดีกว่า กลิ่นนี้ไม่ควรให้มันมากระทบท่าน”
เว่ยชิงรู้สึกภาคภูมิใจมากจนพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด “เกรงว่าองค์หญิงอาจไม่ทราบว่าใต้เท้าเซียวก็เข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ขององค์หญิงด้วยเช่นกัน”
เซียวเฉวียนที่เป็นเช่นนี้ องค์หญิงจะพิศวาสได้อย่างไร?
แม้ก่อนหน้านี้เซียวเฉวียนจะทำได้ดีในเวทีท่องบทกวี แต่องค์หญิงอาจรู้สึกรังเกียจมากกับความทรงจำที่เกิดขึ้นในวันนี้
น้ำเสียงขององค์หญิงเต็มไปด้วยความยินดีอย่างไม่อาจควบคุมได้โดยเพิกเฉยต่อสภาพน่าอับอายของเซียวเฉวียนโดยสิ้นเชิง “เจ้าเข้าร่วมหรือ?”
ก่อนหน้านี้เรื่องที่เซียวเฉวียนจะเข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ องค์หญิงคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกจากใครบางคน ดังนั้นนางจึงไม่ใส่ใจและรู้สึกหลงทางไปนานแล้ว
นางไม่สามารถใช้ความคิดริเริ่มที่จะถามเซียวเฉวียนได้ เพราะเซียวเฉวียนปฏิเสธนางครั้งแล้วครั้งเล่า
หากไม่ใช่เพราะเว่ยชิงในวันนี้ นางคงยังไม่รู้ว่าจะใช้เหตุผลอะไรในการเข้าหาเขา
เซียวเฉวียนถอยห่างจากองค์หญิงไปสองก้าว ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความเงียบ
เขาควรตอบคำถามนี้ว่าอย่างไรดี?
เขาเข้าร่วมเป็นแน่ แต่ไม่ใช่เพื่อนาง แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เว่ยชิงไปตัวองค์หญิง
เขาจะบอกองค์หญิงว่าข้าเข้าร่วม แต่เพียงเพื่อสนุกได้หรือ?
เซียวเฉวียนไม่อยากถูกกล่าวหาว่าล้อเล่นกับความรู้สึกขององค์หญิง และเขาไม่อยากทำลายชื่อเสียงของนางด้วย
“ใต้เท้าเซียว องค์หญิงถามเจ้าอยู่นะ เจ้าเป็นใบ้หรือ?” เว่ยชิงคำรามอย่างเย็นชา ในสายตาเขา ความสุขขององค์หญิงเป็นเพียงการเยาะเย้ยเซียวเฉวียน