ตอนที่ 277
บทที่ 277 อาวุธคู่ใจ
October 21, 2026
พู่กันจินหลุนเฉียนคุน!
เปิดแล้ว!
ตัวด้ามพู่กันเดิมที่เป็นสีดำ พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนในทันที ในยามนี้มันกลับมาเป็นสีแดงพร่างพราวแบบเดิมแล้ว!
พู่กันดี!
หลังจากที่ฟื้นสภาพกลับมาเป็นรูปลักษณ์เดิมแล้วนั้น เซียวเฉวียนก็จำมันได้ในทันที!
พู่กันลายมังกรสีชาดเช่นนี้!
ในยุคปัจจุบันนั้น พู่กันโบราณเช่นนี้สามารถขายออกไปได้ในราคาสองแสนหนึ่งหมื่นหยวนเลยทีเดียว!
พระเจ้า!
บ้าไปแล้ว!
หลี่มู้ยังมินึกเสียดายได้!
เซียวเฉวียนพินิจมองดูลวดลายมังกร ลายเมฆปรารถนาอย่างละเอียดแล้วนั้น พวกมันทั้งงดงามและมีความประณีตมากนัก!
หากอยู่ในยุคฮว๋าเซี่ยละก็ พวกมันคงได้เป็นของใช้เชื้อพระวงศ์อย่างแน่นอน!
เซียวเฉวียนชอบพู่กันด้ามนี้เสียจนมิอยากจะวางมือ ทว่า พู่กันด้ามนี้กลับกระหายเลือดพอ ๆ กันกับศาสตราวุธเลยทีเดียว นับว่าไม่ธรรมดา!
หากแต่ตัวด้ามของพู่กันที่เป็นสีชาดนั้น กลับทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก ในยามที่เขาเอื้อมมือเข้าไปจับมันนั้น ความรู้สึกราวกับมีไฟฟ้าสถิตที่มือเพียงครู่เดียว หากแต่มันกลับทำให้เซียวเฉวียนตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก!
"เยี่ยมเลย! เยี่ยมเลย! เยี่ยมเลย!"
มันยอมรับเขาเป็นนายแล้ว!
เขามีอาวุธแล้ว!
ข้า เซียวเฉวียนมีอาวุธแล้ว!
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ยอมรับข้าเป็นนายแล้ว เจ้าไม่มีทางผิดหวังแน่นอน!" เซียวเฉวียนมีความสุขมากเสียจนหัวเราะออกมาอยู่นาน พระเจ้า ในเมื่อเขามีศาสตราวุธอยู่ในมือเช่นนี้ เขายังต้องกลัวเว่ยชิงด้วยหรือ?
ทว่า......
พู่กันนี้มันใช้ยังไงเล่า?
อ่านบทกวีหรือ?
เช่นนั้นก็อ่านบทกวีดั้งเดิมของโจโฉแล้วกัน
เซียวเฉวียนที่ควงพู่กันด้ามนี้เล่นไปมาอยู่นั้น หากมันมีอายุมากถึงเพียงนี้ ทว่า มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายความขลังมากมาย เข้ากันได้ดีกับบทกวีชื่อดังพันปีของโจโฉเรื่องกุยซุยโซ่วยิ่งนัก!
อีกทั้ง ยามที่เปล่งเสียงอ่านบทกวีกุยซุยโซ่วออกมา ย่อมต้องใช้พลังงานเสียงและต้องอ่านออกเสียงดังอีกด้วย ฉะนั้นแล้ว ยามที่อ่านบทกวีบทนี้ออกมานั้น ย่อมปราศจากความรู้สึกหม่นหมองหรือโศกเศร้าใดๆ หากแต่เผยให้เห็นถึงความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ของโจโฉ และอุปนิสัยใจคอที่ตรงไปตรงมาไม่ว่าจะทั้งภายในและภายนอกแทน!
ช่วยให้โลกได้เห็นความทะเยอทะยานและความภาคภูมิใจของโจโฉ ที่มิยินยอมที่จะแก่ชราลง มิเชื่อในโชคชะตาของตน กลับพยายามที่จะดิ้นรนมีชีวิตต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และไม่เคยหยุดไล่ล่าตามหาอุดมคติของตนเอง!
เซียวเฉวียนจ้องมองไปที่พู่กันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินส่ายหัวไปมา พร้อมด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม
“เต่าเทวดาอายุขัย ยั่งยืนยาวไกล มิยุติหยุดสะดุดสิ้น
มังกรฟ้อนเมฆเหินปีกบิน สุดท้ายชีวิน เปลี่ยนเปื่อยผงภัสม์ธุลี
มหาอาชาชรามี โรงระรื่นดี มโนคติยังวิ่งไกล!
วีรชนอหังการ์แม้วัย ย่ำสนธยาใจ โผนกล้าสง่านิรันดร์! "
แม้ว่าเต่าจักมีอายุยืนยาวฉันใด แต่พวกมันก็จะต้องตกตายไปในที่สุด
แม้ว่ามังกรจักทะยานโบยบินฝ่าเมฆหมอกขึ้นเหนือท้องนภาได้ สุดท้ายย่อมมีวันสิ้นชีวิน
ยอดอาชาแม้ชรา แต่ยังมีปณิธานหมายวิ่งไกลพันลี้!
ฉะนั้น ผู้เป็นยอดคนแม้ชรา แต่ความทะเยอทะยานและจิตใจที่แข็งกล้ายังมิเสื่อมคลาย!
บทกวีลักษณะนี้ มีทักษะการเขียนที่ทรงพลังและมีการเว้นช่วงจังหวะที่งดงาม หากเขียนด้วยน้ำหมึกละก็ ลายมือจักต้องแสดงให้เห็นถึงพลังอันยิ่งใหญ่ ทั้งทักษะการเขียนตัวอักษรที่สื่อถึงความแข็งแกร่ง มากพอที่จะสะท้อนให้เห็นถึงความทรงพลังของบทกวีบทนี้!
บทกวีของโจโฉ มักจะเต็มไปด้วยความทระนงองอาจเลือดร้อนมาโดยตลอด ทั้งยังสร้างความตกตะลึงให้ในอดีตและปัจจุบันมากมายแล้ว อีกทั้งทำให้หัวใจของวีรบุรุษหลายพันคนในประเทศจีนถึงกับต้องสั่นสะเทือนไปทั่วกันอีกด้วย!
ในยามนี้ ตัวพู่กันพลันสั่นสะท้านออกมา พร้อมกับพยายามที่จะเคลื่อนไหวเสียจนแทบจะหลุดออกจากมือของเซียวเฉวียนไปในทันที!
"อย่า อย่า อย่า!"
เซียวเฉวียนจับมันเอาไว้แน่น!
พู่กันจินหลุนเฉียนคุนพลันพุ่งทะยานขึ้นไปบนเพดาน "ปั้ง "
หลังคา!
พู่กันที่อยู่ในมือมันกลับหมุนไปมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าบรรยากาศโดยรอบเป็นน้ำหมึกที่มันจักต้องพ่นละเลงออกมา!
เมื่อเห็นท่าทีที่พู่กันหมุนเป็นวงกลมไปมา ราวกับกำลังชุ่มตัวที่เปียกปอนไปด้วยน้ำหมึกนั้น หลังจากที่ชุบน้ำหมึกเรียบร้อยแล้ว พลันละเลงบนหลังคาที่คล้ายจะเป็นกระดาษรองรับในทันที ก่อนที่มันจะพุ่งตัว! ทะลุผ่านหลังคาไป!
พร้อมกับเสียงดังสนั่นไปทั่วทุกที่!
"โครม!"
ดวงตาของเซียวเฉวียนพลันเบิกโพลงขึ้นมา แม้งเอ๊ย! ห้องระเบิดแล้ว!
พร้อมกับภาพตรงหน้าที่มืดดำไปในทันที!
ไม่ไกลจากกันมากนัก เหลาหลี่ที่กำลังเดินทางมาส่งอาหารค่ำนั้น พลันหันมาเจอภาพบ้านที่พังทลายลงมา!
เขาถึงกับเบิกตากว้าง!
พร้อมทั้งปากที่อ้ากว้างขึ้น!
โดยมีพู่กันด้ามสีแดงสดล่องลอยอยู่ในอากาศ!
“แม่เจ้า!” เหลาหลี่ปล่อยอาหารทิ้งลงบนพื้นก่อนจะวิ่งไปรายงานข่าวให้หลี่มู้ทราบในทันที เขารีบร้อนเสียจนมือไม้พันกันให้วุ่นวายไปหมด “ใต้เท้า! เขา เขา เขา แม่เจ้า มัน มันระเบิดแล้ว!”