ตอนที่ 290
บทที่ 290 ความรุ่งเรืองมาเยือน
October 21, 2026
“ปัง!”
“ปัง!”
“ปัง!”
การตบแต่ละครั้งรุนแรงเป็นอย่างมาก สามารถดูออกได้ทันทีว่าจูโชงไม่ใช่คนฉลาด เขาทำร้ายตัวเองได้รุนแรงและจริงใจ!
“ฮึ!” ฉินหนานยังไม่พอใจ กล่าวออกมาด้วยความโกรธ “เจ้าทำร้ายข้าจนมีสภาพเช่นนี้! แค่ตบหน้าตัวเองหกครั้งก็เพียงพอแล้วอย่างนั้นหรือ”
เขาบอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่า หากพี่เขยของเขาออกมา เขาจะถลกหนังของอีกฝ่าย!
“เจ้า......เจ้ายังต้องการอะไรอีก?”
จูโชงนำมือขึ้นมากุมใบหน้าของตนเอง เวลานี้เขาก็หยามเกียรติของตนเองมากพอแล้ว!
ใบหน้าของเขาขาวโพลนด้วยความตกใจ ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บสาหัสของเว่ยชิงจะทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก!
เวลานี้ ในสายตาของเขา เซียวเฉวียนคือยมบาลที่มาจากขุมนรกอย่างไม่ต้องสงสัย!
เหล่าผู้อารักขาเห็นเจ้านายของพวกเขาโกรธแต่ไม่กล้าเปิดเผยออกมา พวกเขาก็แอบรู้สึกมีความสุขไม่น้อย
ผู้อารักขาที่มาใหม่พวกนี้ ไม่ได้ดีไปกว่าคนของไป๋ฉี่ พวกเขาไม่มีจิตใจที่ภักดีเหมือนกับพวกผู้อารักขาคนเก่า
เจ้านายให้พวกเขาทำอะไร พวกเขาก็ทำอย่างนั้น แต่ในใจของพวกเขากลับบ่นเกี่ยวกับฐานะของเจ้านายที่มีอำนาจเหนือกว่าพวกเขา
เนื่องจากเจ้านายของพวกเขา ไม่ได้เหมือนเซียวเฉวียนที่ปฏิบัติกับไป๋ฉี่เป็นอย่างดี
หกฝ่ามือของจูโชงมันเทียบไม่ได้กับอะไรเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ตีจนตาย มันก็เป็นเพียงความเจ็บปวดภายนอกร่างกายเท่านั้น
เซียวเฉวียนต้องการให้เขาใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของเว่ยชิงไปตลอดกาล!
“จูโชง เจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านอ๋องแล้วกัน”
เซียวเฉวียนพูดออกมาอย่างสบายใจ คนอย่างเว่ยชิงที่รักศักดิ์ศรีของตนเองมากกว่าสิ่งใด ในตอนที่ฟื้นขึ้นมา หากเขาเห็นหน้าของจูโชง เขาจะปล่อยจูโชงไปอย่างนั้นหรือ?
คุณชายคนอื่นไม่เข้าใจ ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย นี่ถือเป็นการลงโทษอย่างนั้นหรือ?
“พี่เขย! แบบนี้เป็นการให้รางวัลกับเขามากกว่า!” ฉินหนานกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ!
แต่จูโชงกลับตกใจจนใบหน้าซีดขาว “ไม่! ไม่นะ! ไม่! ไม่เอาเช่นนี้! ข้าขอเปลี่ยน! ข้าขอเปลี่ยน! ข้า......”
“เอ๋?” เซียวเฉวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “เวลานี้เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์อยู่อีกงั้นหรือ?”
“ไม่ ไม่ ไม่ ข้า ข้า!” จูโชงตบหน้าอกอันเจ็บปวดของเขา “ข้าขอไม่อยู่เป็นเพื่อนท่านอ๋อง! ข้าขอเปลี่ยนการลงโทษ! ข้าขอเปลี่ยน! ต่อให้จะทุบตีข้าอย่างไรก็ยอม!”
ทุกคนต่างตกตะลึง นี่เซียวเฉวียนเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ?
“เข้าไปด้านในเสียเถอะ!”
เซียวเฉวียนยกร่างของจูโชงขึ้น ไม่ปล่อยให้จูโชงได้ปฏิเสธ เขาเดินเข้าไปแล้วโยนร่างของจูโชงเข้าไปด้านใน
จากนั้นก็พยุงร่างของฉินเฟิงออกมา
“หอปี๋เซิ่งจะถูกปิดเป็นเวลาสามวัน! คุณชายจูโชง เจ้าต้องอยู่เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์อันดีกับท่านอ๋อง!”
“ไปกันเถอะ!”
พูดจบ ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของเหล่าคุณชาย เซียวเฉวียนสั่งให้คนพาตัวเหล่าพี่น้องที่ได้รับบาดเจ็บเดินทางออกจากที่แห่งนี้ในทันที!
ฮ่องเต้บอกว่าจะให้ปีศาจกวีทำพิธีให้ห้องหนังสือชิงหยวนครั้งนี้ไม่ใช่หรือ!
เขาจะต้องน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก!
เจ้าพวกขยะเหล่านี้ เว่ยชิงจะเป็นคนจัดการพวกเขาด้วยตัวเอง! ฮ่าฮ่าฮ่า!
เซียวเฉวียนขี้เกียจเกินกว่าที่จะเอาความโกรธไปลงกับพวกคนโง่เขลาเหล่านี้!
“ปล่อยข้าออกไป! ปล่อยข้าออกไป!”
ในหอปี๋เซิ่ง จูโชงร้องไห้ออกมาอย่างน่าอนาถ แต่ไม่มีใครกล้าเปิดประตูให้กับเขา!
จูโชงมองไปที่เว่ยชิงที่กำลังจะตาย มันจบแล้ว มันจบแล้ว เขาที่ได้เห็นท่านอ๋องในสภาพเช่นนี้ ท่านอ๋องจะต้องเอาชีวิตของเขาไปอย่างแน่นอน!
ไม่สนใจอะไรแล้ว ข้าจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!
จูโชงกัดฟันแน่น วิ่งชนประตูอย่างสุดแรงเกิด ทำให้เขาหมดสติไป!
ศาลาคุนหวู่
อี้กุย มองภาพรุ่งอรุณในฤดูใบไม้ผลิของคุนหลุนที่อยู่ตรงหน้า เขาตกใจ “คุณหนูฉินเป็นคนส่งมาให้อย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ” อาเซียงพยักหน้าด้วยความเขินอายเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ
“ไม่ ไม่ ไม่! แม่นาง ภาพนี้มันช่างล้ำค่ายิ่งนัก! เจ้านำมันกลับไปเถิด! ข้าไม่สามารถรับมันไว้ได้!”
อี้กุยรู้จักคุ้นค่าของมันดี ภาพวาดภาพนี้เป็นของฮ่องเต้องค์ก่อน เขาจะรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ได้อย่างไร?
“คุณชาย คุณหนูอยากมอบมันให้กับท่านเป็นอย่างมาก”
“คุณหนูได้มอบพัดอันล้ำค่าให้กับข้าแล้ว ภาพวาดนี้ ข้าไม่อาจรับมันไว้ได้”