ตอนที่ 301
บทที่ 301 ดาบนับร้อยส่งเสียง
October 21, 2026
ไป๋ฉีไล่ตามไปเบื้องหน้า เซียวเฉวียนวิ่งตามอยู่ข้างหลัง
ผีหลอก！
มันอยู่อย่างสงบมาตลอด มีการตื่นตัวอย่างที่พู่กันควรมี ว่านอนสอนง่าย
ตอนนี้กลับเหมือนสุนัขวิ่งเพ่นพ่าน วิ่งไปวิ่งมาอยู่ในจวนฉิน！
โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน ไม่อย่างนั้นคงถูกโดนเด็กรับใช้เหล่านั้นพบเข้าแน่
หลังจากที่รากเหง้าการฝึกตนของเซียวเฉวียนพัฒนาขึ้น มือไม้ของไป๋ฉีก็ว่องไวมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแตะพู่กันไม่ได้!
ไป๋ฉีและเซียวเฉวียนวิ่งจนเหนื่อยหอบ อาจารย์ส่งอาวุธสงครามอะไรให้เขากันเนี่ย！ สมาธิสั้นยิ่งนัก！
ท่านปู่น้อย！ใต้เท้าหลี่มู่เรียกหาท่าน”
เซียวเฉวียนกำลังวิ่งอยู่ข้างหน้า เด็กรับใช้จึงตะโกนเรียกเขา
“ให้เขาไปนั่งรอในลานกว้าง ตอนนี้ข้าไม่ว่าง！” ใบหน้าของเซียวเฉวียนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อหันกลับมาตอบ จากนั้นก็วิ่งไล่ตามพู่กันต่อ
พู่กันวิ่งรอบจวนฉิน เซียวเฉวียนไล่ตามจนเหนื่อย สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงพื้น ให้ตายเถอะ ไม่ตามแล้ว！
ดูสิว่ามันจะวิ่งไปได้นานแค่ไหน！
ใบหน้าของไป๋ฉีก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเหมืนกัน เขามือไวก็จริง แต่พู่กันวิ่งเร็วกว่า
พอเขาช้า พู่กันก็ช้าตาม
ไม่ว่าพู่กันด้ามนี้จะวิ่งไปที่ไหน ก็มักจะล้อเลียนเซียวเฉวียนและไป๋ฉีอยู่เสมอ！
“ไอ้จองหอง！มานี่”
เวลานี้หลี่มู่ได้ตะโกนออกไปด้วยความโกรธ กระทั่งเห็นพู่กันจินหลุนเฉียนคุนสั่นเทิ้มไปทั้งด้าม เหมือนกลัวหลี่มู่อย่างไรอย่างนั้น สุดท้ายโรยตัวลงบนมือของหลี่มู่
“นี่มัน.....”
เซียวเฉวียนตะลึงงัน “ทำไมมันถึงเชื่อฟังเจ้า?”
หลี่มู่ยื่นพู่กันมา “ปีศาจกวีให้มันเชื่อฟังข้า”
พู่กันเชื่อฟังได้ด้วยหรือ?
“แล้วทำไมอาจารย์ถึงไม่ให้มันเชื่อฟังข้าล่ะ?” เซียวเฉวียนโกรธจนตัวสั่น ตาแก่นี้กำลังล้อเล่นกับเขา！
หลี่มู่กระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “เรียกมัน มันก็ไม่ยอม”
“ว่าไงนะ?” เซียวเฉวียนมองเหยียดแวบหนึ่ง พู่กันด้ามหนึ่งก็ดูถูกเช่นกัน
เซียวเฉวียนเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ในฐานะที่ข้าเป็นนักแต่งกวีที่น่าทึ่ง มันจะไม่เชื่อฟังได้อย่างไร?”
“ใต้เท้าเซียว” หลี่มู่ยิ้ม “มันยอมข้า เพราะข้าคือเจ้าของกระบี่ไท่อา”
กระบี่ไท่อาและกระบี่ฉุนจุนของตระกูลเซียวเป็นกระบี่ที่มาจากคุนหลุน
พู่กันจินหลุนเฉียนคุนก็มาจากคุนหลุน
ดังนั้นมันจึงเชื่อฟังหลี่มู่
จะว่าไปแล้วพู่กันจินหลุนเฉียนคุนก็ดูจะไม่ชอบดาบจิงหุนในมือของไป๋ฉีสักเท่าไหร่ ต่อหน้ากระบี่ไท่อา ดาบจิงหุนก็เป็นเด็กรุ่นหลัง
ดังนั้นพู่กันจินหลุนเฉียนคุนจึงดูถูกเซียวเฉวียน
“เหอะ！ เซียวเฉวียนโกรธจนพูดไม่ออก！
จริง ๆ เลย！
เรื่องที่เขาโดนดูถูกตั้งแต่มาถึงต้าเว่ยช่างเถอะ！
บัดนี้แม้แต่พู่กันด้ามเล็ก ๆ ก็ยังดูถูกเขา！
“ใต้เท้าเซียวอย่าเพิ่งโกรธขอรับ พู่กันเป็นสิ่งของ แต่แค่มีชีวิตก็เท่านั้น ต่อให้มันเก่งแค่ไหน ก็ยังต้องพึ่งเจ้านายอยู่ดี”
หลี่มู่ยื่นพู่กันมา เซียวเฉวียนรับไว้ จากนั้นก็มองพู่กันด้ามนี้พร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัด “ข้าจะทำให้เจ้ายอมข้าในสักวัน！”
“ขอบคุณใต้เท้าหลี่ ไม่อย่างนั้นวันนี้ข้าก็ไม่รู้จะจับมันได้อย่างไร”
หนีได้หนึ่งครั้ง ก็ต้องหนีเป็นครั้งที่สอง เซียวเฉวียนตะโกนหนึ่งเสียง “ไป๋ฉี ไปบอกท่านแม่ข้าที่จวนเซียวว่าข้าต้องกรกระบี่ฉุนจุน!”
“ข้าไม่เชื่อ！ข้าจะควบคุมมันไม่ได้！”
“ขอรับ！” ไป๋ฉีน้อมรับคำสั่ง
“ใต้เท้าหลี่ แวะมาดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ มีธุระอะไรหรือ?”
เซียวเฉวียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ปีศาจกวีเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
นัยน์ตาของหลี่มู่เคร่งขรึมลง
“ว่าไงนะ?” เซียวเฉวียนตะลึงงัน “อาจารย์ไปเจียงหนานแล้วไม่ใช่หรือ?”
หลี่มู่ส่ายหน้า ไม่สิ ปีศาจกวีไม่น่าจะอยู่เจียงหนานนะ
ไม่มีใครสังเกตว่าปีศาจกวีตายแล้ว แต่หลี่มู่กลับสังเกตเห็น