ตอนที่ 303
บทที่ 303 กักขังอย่างแน่นหนา
October 21, 2026
“ท่านอ๋อง กระหม่อมจะกล้าสร้างเรื่องได้อย่างไร” จูโชงรู้สึกผิดในใจ รีบโบกมือ เพื่อบอกว่าตัวเองได้ยินมาเช่นนี้
เว่ยชิงเป็นคนระวังตัวเอง แม้ว่าจะยังหนุ่ม แต่กลับดูสุขุมกว่าลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์
เว่ยชิงรู้ว่าจูโชงไม่กล้าโกหกตน แต่ก็คงจะฟังจูโชงข้างเดียวไม่ได้
“ขันที”เว่ยชิงเรียกขันทีเข้ามาหนึ่งคน แจกแจงงานอย่างมุ่งมั่น “ไปสืบที่ตลาดดูสิว่าเป็นอย่างที่คุณชยจูพูดไหม”
“พะยะค่ะ”
“แล้วไปหาชาวนาเฒ่าคนนั้น ข้าอยากแน่ใจว่าเห็นเซียวเฟิงจริง ๆ”
“พะยะค่ะ”
“สุดท้าย” เว่ยชิงกลอกตาไปมา ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังจูโชงแวบหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเย็นเข้าปอดและเอ่ยว่า “ส่งคนที่มีความสามารถสักสองสามคนไปจับตาดูเซียวเฉวียนให้ข้า”
เว่ยชิงทำแบบนี้ก็เพื่อปิดช่องโหว่
จูโชงกลืนน้ำลาย ‘อึก ๆ’ ยิ้มแห้งก่อนพูดว่า “ท่านอ๋องรูปงาม ทำการอันใดย่อมน่าเชื่อถือ”
เว่ยชิงไม่ชอบการประจบประแจง เขาเอ่ยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า ทำให้ข้าและฝ่าบาทเสียเปล่า ระวังหัวเจ้าไว้ให้ดี”
จูโชงกลัวจนตัวสั่นงันงก ฉี่แทบเล็ดออกมา “ฝ่าบาทรูปงาม！ท่านอ๋องรูปงาม！กระหม่อมไม่กล้าพูดจากมั่วซั่วแน่นอน”
สักครึ่งเดียวจูโชงก็ไม่กล้า
จูโชงพูดจามั่วซั่วแค่ประโยคเดียวเท่านั้น
เว่ยชิงส่งเสียงฮึดฮัด ไม่ยินดีไม่โกรธ จูโชงส่งสายตาก่อนจะยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง พรุ่งนี้จะมีการประลองยุทธเลือกคู่ ท่านอ๋องจะได้อภิเษกสมรสกับสตรีที่งามพร้อมแน่นอน”
“ไปเอามาจากไหน?” มือของเว่ยชิงยังเจ็บ ถือกระบี่ก็ลำบาก
“ท่านอ๋อง แม้ว่ากระหม่อมจะไม่มีความสามารถ แต่ท่านปู่ทำได้เสมอ” จูโชงประจบสอพลอ “ท่านอ๋องเป็นเทพแห่งสงคราม รากเหง้าการฝึกตนก็แข็งแกร่ง ศิลปะการต่อสู้ก็กล้าแกร่ง คนอื่นเป็นต้องพ่ายแพ้ ท่านปู่รู้ว่าท่านอ๋องเก่ง กลับดูแลเรื่องอื่นให้ท่านอ๋อง”
ที่แท้จวนอัครเสนาบดีพ่ายแพ้ราบคาบ พอ รู้ว่าเว่ยชิงโปรดปรานองค์หญิงจุงลงประลองยุทธิ์เลือกคู่ ก็คอยช่วยเหลือเว่ยชิงอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ
“บังอาจ！” เว่ยชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ทำไมข้าต้องพึ่งคนนอก！ข้าจะชนะมันด้วยตัวเอง”
“พะยะค่ะ” จูโชงดื่มจนสติเริ่มเลอะเลือน เหตุใดจะต้องเกรงกลัว?
“ข้าคือองค์ชาย！ไม่มีวันยืมมือผู้อื่น” เว่ยชิงส่งเสียงฮึดฮัด “บอกอัครเสนาบดีว่าไม่ต้องคิดให้ปวดหัว แม้ว่าข้าจะให้เจ้าไปสวนหยวนหลง แต่นั้นเพราะเห็นแก่ข้อมูลของเซียวเฟิง”
“ข้าไม่มีวันรับการช่วยเหลือจากเว่ยเจียนกั๋ว !”
“คุณชายจู ข้าไม่ได้เก็บอาหารให้คุณชาย กลับไปเสียเถอะ”
เว่ยชิงออกคำสั่งอีกครั้ง จูโชงกลัวจนสติแตก ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร “ท่านอ๋องทรงระงับความโกรธด้วย！ทรงระงับความโกรธด้วยพะยะค่ะ！หากไม่ใช่เพราะท่านปู่ของกระหม่อมได้ยินมาว่าศิษย์พี่ของท่านอ๋องทรงเข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ด้วย เซียวเฉวียนผู้มีแนวคิดมากมาย ท่านปู่กลัวว่าท่านอ๋องจะรับมือไม่ไหว！”
พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง ทันทีที่จูโชงเอ่ยถึงศิษย์พี่ เว่ยชิงก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ข้ามีศิษย์พี่ที่ไหนกัน！”
“ข้ารับมือกับเซียวเฉวียนได้！”
ปีศาจกวีรับเซียวเฉวียนเป็นลูกศิษย์ คนทั้งใต้หล้าต่างรับรู้ ยามนั้นฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ด้วย
ปีศาจกวียกชิงหยวนให้เซียวเฉวียน แต่บัดนี้ท่านอ๋องกลับไม่รู้จักอาจารย์ผู้นี้?
มันจะไม่เคารพกันเกินไปหน่อยแล้ว！
แม้ว่าจูโชงจะรู้สึกเคืองโกรธเว่ยชิงอยู่ในใจ แต่กลับไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่พยักหน้า “ขอรับ ท่านอ๋องทรงตรัสถูก！เขาไม่คู่ควรป็นอาจารย์ของท่านอ๋อง！”
“ท่านอ๋องทรงรูปงามเก่งการรบ พรุ่งนี้ทรงเข้าร่วมประลองยุทธเลือกคู่ จะต้องกำหราบเซียวเฉวียนได้เป็นแน่”
กล่าวจบ จูโชงถึงกับเหงื่อไหลพราก ต่อมาก็ไม่กล้าเอ่ยถึงเซียวเฉวียนต่อหน้าท่านอ๋องอีก
“ท่านอ๋อง...เช่นนั้น กระหม่อมขอตัว”
จูโชงยกแขนเสื้อ เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ชิงหยวนไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าออกได้ตามใจจริง ๆ เข้ามาครั้งหนึ่ง เสียเหงื่อเป็นครึ่งจิน！
ทันทีที่จูโชงจากไป เว่ยชิงที่อดทนมาตลอดก็ถึงกับเขวี้ยงถ้วยชาลงพื้นอย่างโหดเหี้ยม
ไร้เหตุสิ้นดี！
อาจารย์ยกสิ่งดี ๆ ให้เซียวเฉวียนทุกอย่าง
พู่กัน！
ชิงหยวน！
บัดนี้แม้แต่ฮ่องเต้ก็ทรงนึกถึงแต่เซียวเฉวียน พระราชทานทุกอย่างให้เซียวเฉวียน！
เว่ยชิงแป็นลูกศิษย์ของปีศาจกวีเช่นกัน เหตุใดถึงไม่ยกให้เขาบ้าง?
เว่ยชิงไม่เข้าใจ