บทที่ 307 ความลึกลับอีกอย่างหนึ่ง

หมาป่าเป็นบรรพบุรุษของหมาบ้านก่อนยุคเกษตรกรรม

หมาป่าทุกตัวจะมีเครื่องหมายต่างกัน ขาหน้าไม่มีกรงเล็บ และมีฟันกรามน้อยขนาดใหญ่ที่สามารถบดกระดูกชิ้นใหญ่ได้ ความเร็วในการไล่ล่าสูงถึงสี่สิบห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมง ในวิชาชีววิทยาของจีนสมัยใหม่ หมาป่าเป็นสายพันธุ์ย่อยของหมาป่าเทา

หมาป่ามีความว่องไวมาก มีการเคลื่อนไหว ความเร็วและความอดทนเป็นเลิศ พวกมันสามารถจับเหยื่อได้สองเท่าของน้ำหนักตัว รวมทั้งละมั่ง กนู[1] แล้วก็ม้าลาย หากได้รับการฝึกฝน พวกมันก็สามารถต่อสู้กับคนได้

ดังนั้นหมาป่าที่อยู่ตรงหน้าเขาจึงกระหายเลือดมาก

สิ่งที่กระหายเลือดล้วนแต่เป็นอาวุธ

ก่อนจะมาประลองยุทธเลือกคู่ หมาป่าตัวนี้อาจได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพ มันมีลำตัวที่แข็งแรง ฟันแหลมคม คงได้อาหารจำพวกเนื้อดิบเป็นหลัก ดวงตาคู่นั้นคมกริบเป็นพิเศษ

เพียงแต่ในต้าเว่ยมีคนเชี่ยวชาญเรื่องการฝึกหมาด้วยหรือ?

เจ้าของหมาป่าตัวนี้เป็นสมาชิกของตระกูลขุนนาง

“เลี่ยเป้า นั่ง!” คุณชายจากตระกูลขุนนางผิวปากอย่างภาคภูมิใจ หมาป่านั่งลงทันที มันเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศร้อนเล็กน้อย ลิ้นสีแดงของหมาห้อยลงมาจนทำให้ผู้คนตื่นตระหนก

เมื่อคนอื่นเห็นต่างก็พากันตกใจ

สัตว์ร้ายที่สามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ยังปกติอยู่ไหม?

เซียวเฉวียนรู้ว่าหมามีพลังเพียงใด หมามีความฉลาดสูงและสามารถฝึกได้ ในสังคมยุคใหม่ มีหมาตรวจจับยาเสพติด หมานำทาง และหมาล่าสัตว์

แต่หมาในสมัยใหม่ทุกตัวไม่ใช่หมาก้าวร้าว

หมาป่าที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนเพิ่งได้รับการเลี้ยงดู มันเต็มไปด้วยความดุร้าย ในสายตาของมัน ทุกคนยกเว้นเจ้าของล้วนเป็นเหยื่อ

มีคนตัวสั่น “โปรดอย่าให้ข้ากับชายหนุ่มคนนี้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน ข้าไม่อยากต่อสู้กับหมาป่า!”

ชนะการต่อสู้ ก็เป็นเพียงการสู้ชนะหมาเท่านั้น

ถ้าแพ้การต่อสู้ก็กลายเป็นคนต่ำต้อยยิ่งกว่าหมา

แพ้ชนะล้วนชื่อเสียงไม่ดี! นอกจากนี้หมาตัวนี้ยังน่าขนลุกจริงๆ!

เมื่อบุตรชายของตระกูลขุนนางได้ยินดังนั้นก็ตะโกนว่า “หมาป่าอะไรกัน มันมีชื่อ มันชื่อเลี่ยเป้า!”

“อยากสู้กับเลี่ยเป้าของข้าหรือ? เจ้าไม่มีคุณสมบัติ! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาดูถูกมัน?” คุณชายของตระกูลกลอกตา “เลี่ยเป้าของข้าสามารถเอาชนะผู้อารักขาได้! เจ้าไม่มีคุณสมบัติแม้เจ้าอยากสู้ก็ตาม!”

เพียงประโยคเดียว เซียวเฉวียนสามารถบอกเล่าถึงความโหดร้ายของคนผู้นี้ได้

ชายคนนี้ใช้มนุษย์ที่มีชีวิตเพื่อฝึกหมาป่า!

หมาตัวนี้ต่อสู้กับผู้คนมานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นมันจึงดุร้ายอย่างยิ่ง!

การประลองยุทธเลือกคู่ครั้งนี้มีกฎที่เข้มงวด ท้ายที่สุดแล้ว

เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งที่องค์หญิงจะเลือกคู่

ดังนั้นเมื่อทำการแข่งขันมันก็จะประมาณนี้นี่แหละ ฮ่องเต้มีชะตากรรม และพระองค์ไม่อยากให้มีชีวิตใดที่จะสูญเสีย

แต่กลุ่มของเซียวเฉวียนไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังมีรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์อีกด้วย แม้แต่หมาป่าก็ปรากฏตัวต่อหน้า

การกัดของสัตว์ไม่มีขีดจำกัด ถ้ามันฆ่าคน นายน้อยจากตระกูลขุนนางเพียงต้องหาข้อแก้ตัวที่จะหลบเลี่ยงมัน สัตว์จะแม่นยำเหมือนดาบได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนตระหนักอย่างคลุมเครือว่าหมาป่าตัวนี้กำลังจับจ้องเขา

หลี่มู่และไป๋ฉี่กังวลเกี่ยวกับคนขายเนื้อ แต่เซียวเฉวียนไม่ได้กังวล

ในทางตรงกันข้าม หมาตัวนี้เองที่ทำให้หัวใจของเซียวเฉวียนจมลง

เซียวเฉวียนสงบสติอารมณ์ลงจนมั่นคง ไม่ว่าจะกระหายเลือดแค่ไหน มันก็เป็นแค่สัตว์ร้าย!

ดาบจิงหุนของเขาคมมากจนสามารถแยกมนุษย์ออกได้อย่างง่ายดาย ยังต้องพูดถึงหมาอีกหรือ?

เมื่อคิดเช่นนั้น ฝ่ามือของเซียวเฉวียนก็เหงื่อออก

“เริ่มจับฉลากได้! การแข่งขันแบบตัวต่อตัว!”

ในเวลานี้ขันทีคนหนึ่งตะโกนขึ้น ความสนใจของทุกคนหันเหไปจากหมาป่าทันที

ว่ากันว่าเป็นการฉลาก เซียวเฉวียนพนันได้เลยว่าจะมีคนมายุ่งเกี่ยวกับมันแน่นอน!

กลุ่มสิบสองมีสองร้อยคน มีเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้นที่ต้องจับฉลาก เซียวเฉวียนคือหนึ่งร้อยคนที่ไม่จำเป็นต้องจับฉลาก

มาดูกันว่าใครจับเซียวเฉวียนขึ้นมา

สนามประลองเป็นสถานที่สำหรับการเผชิญหน้า เป็นสถานที่ที่อุทิศให้กับการแข่งขันตั้งแต่สมัยโบราณและมีการฆาตกรรมอย่างร้ายแรง

เซียวเฉวียนรอคู่ต่อสู้รอบแรกเงียบๆ

หากต้องการเป็นที่หนึ่งในกลุ่ม เขาต้องผ่านการแข่งขันสามรอบ

นี่เป็นเพียงรอบแรก ฝ่ายของเว่ยเจียนกั๋วมีการเคลื่อนไหวบ่อยครั้ง ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องระมัดระวัง

ที่ประตูสนามประลอง ไป๋ฉี่ขมวดคิ้ว