บทที่ 314 การพบเจออีกครั้ง

“เซียวเฉวียน เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ? ดวงตาของจ้าวซิ่นเผยให้เห็นแสงเย็นวาบลงลึกไปในดวงตาของเขา สัตว์ร้ายในอ้อมแขนจ้องมองมาราวกับว่าต้องการจะกินเลือดกินเนื้อเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเพิกเฉยต่อจ้าวซิ่น เขาเป็นเพียงเศษฝุ่นธุลี ไม่คู่ควรแก่การให้ความสนใจ

ขันทีถูกเซียวเฉวียนจ้องมองจนตัวสั่น เขาไม่สามารถทำให้จ้าวซิ่นขุ่นเคืองได้ ตัวเซียวเฉวียนเอง เขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน ควรทำอย่างไรดี?

“ใต้เท้าเซียว ชายคนนี้มาจากตระกูลที่ยากจน เขา…”

คำพูดของขันทีสื่อความหมายออกมาชัดเจน อู๋ไห่เป็นเพียงปัญญาชนที่มาจากตระกูลที่ยากจน กล้าดียังไงมาทำให้ลูกชายของจ้าวไท่ชิงขุนเคือง?

อู๋ไห่กำหมัดแน่น รู้สึกหมดหวัง เขาก้มศีรษะลงและกำลังจะยอมรับชะตากรรมของเขา

ทันใดนั้น เซียวเฉวียนพูดว่า: "ท่านขันที ถ้าท่านจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี ข้าเกรงว่าวันนี้จะไม่มีใครได้ประลอง"

“ท่านว่าอย่างไรนะ?” ขันทีตกตะลึง

ผู้คนยังคงซุบซิบและเหยียดหยามเขา!

เซียวเฉวียนรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่?

เขาจะขัดขวางการประลองได้อย่างไรกัน?

“ดูสิ เหมือนว่าสุนัขของคุณชายจ้าวตัวนี้อยากจะกินข้า” เซียวเฉวียนมองไปที่ดาบจิงหุน "ดาบของข้าอาจจะไม่มีข้อดีอื่นใด เพียงแต่มันคมมาก"

“จะเป็นอย่างไรถ้าข้าบังเอิญเอาดาบไปถูกคอของสุนัขตัวนี้? ”

“เจ้ากล้าดียังไง!” จ้าวซิ่นตะโกนด้วยความโกรธ

เซียวเฉวียนส่งเสียง "จิ๊!": "ดูสิ ท่านขันที คุณชายจ้าวโกรธเสียแล้ว ถ้าสุนัขตาย เขาคงจะมาฆ่าข้าอย่างแน่นอน ดาบข้าคมขนาดนี้ หากข้ากลัวจนมือสั่น แล้วดาบหล่นไปโดนคุณชายโดยไม่ตั้งใจเข้า..."

จ้าวซิ่นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ความโกรธปะทุออกมาจากก้นบึ้งภายในหัวใจของเขา

ขันทีและคนอื่นๆถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด ถ้าอู๋ไห่ถูกตัดสิทธิ์ เซียวเฉวียนจะฆ่าเจ้าสัตว์ร้ายนั้นและฆ่าจ้าวซิ่นด้วย

หากมีชีวิตที่ต้องสูญเสียไปในการประลองยุทธเลือกคู่ ดังนั้นก็ไม่ควรมีใครต้องประลอง

หากพูดว่าความเยือกเย็นของเซียวเฉวียนเป็นบุคลิกของเขา

ความเยือกเย็นของเซียวเฉวียนคงมาจากกระดูก เขายืนขึ้นอย่างทะนง ไม่กระพริบตา ทุกคำที่เขาพูดน้ำเสียงหนักแน่นเอาจริงเอาจัง ราวกับว่าเขาจะลงมือในวินาทีถัดไป

ขันทีตัวสั่นด้วยความตกใจ: "ใต้เท้าเซียว โปรดมองข้ามไปเถิด นี่... นี่ ... "

“เจ้ากล้าฆ่าข้าอย่างนั่นหรือ?” จ้าวซิ่นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเซียวเฉวียนพูดเช่นนี้ในที่สาธารณะ!

พ่อของเขา! เขาเป็นถึงไท่ชิงที่มีเกียรติ!

เซียวเฉวียนเป็นใครกัน!

ไอ้ตัวซวย!

เขาอาศัยฉินปาฟางเพื่อขึ้นเป็นจอหงวน แต่สุดท้ายก็ฆ่าฉินปาฟางและเหวินฮั่น!

ไม่คาดคิด เซียวเฉวียนส่ายหัว: "ข้าไม่กล้าหรอก เพียงแค่มือของข้ามันอาจจะดื้นรั้นจนไม่สามารถควบคุมได้ เช่นเดียวกับท่าน ที่ไม่สามารถควบคุมสัตว์ของตนเองได้"

ปกติแล้ว เซียวเวียนจะไม่ฆ่าใครพร่ำเพื่อ

ข้าเพียงแค่ข่มขู่ขันที แต่ไม่คาดคิดว่าจ้าวซิ่นจะเชื่อมันสนิทใจ

"เจ้า!" จ้าวซิ่นโกรธมาก ปากของเซียวเฉวียนมีแต่หนอนเน่า! เขาเป็นคนเก็บตัวและพูดไม่เก่ง เขาจึงคิดไม่ออกว่าควรพูดอะไรกับเซียวเฉวียน!

เขาทำได้เพียงมองดูเซียวเฉวียนด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนพูดออกมาอย่างเย็นชา: "อู๋ไห่! ไปกันเถอะ! มาร่วมประลอง!"

"ขอรับ"

อู๋ไห่รู้สึกขอบคุณและเดินตามเซียวเฉวียนไป รังสีของเซียวเฉวียนที่แผ่ออกมานั่นแข็งแกร่งมาก และความไม่เกรงกลัวของเขาทำให้ทุกคนต้องหลีกทางให้

ไม่มีขันทีคนไหนกล้าหยุดเขา เซียวเฉวียนเป็นลูกศิษย์ของกวีปีศาจ หากเขาและกวีปีศาจเอาจริงขึ้นมาและต้องการฆ่าจ้าวซิ่นจริงๆ ใครจะหยุดพวกเขาได้?

“เซียวเฉวียน! หยุดเดี๋ยวนี้!”

จ้าวซิ่นส่งเสียงดัง!

เซียวเฉวียนค่อยๆหันศีรษะกลับไปเผขิญหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรังสีสังหาร รังสีที่แผ่ออกมา ไม่ได้ด้อยไปกว่าความกระหายเลือดของเจ้าสุนัขป่าเลยด้วยซ้ำ

เมื่อถูกจ้องมองสุนัขป่าตกใจจนต้องหดหัวกลับไป!

จ้าวซินสะดุ้งและกัดฟัน: "ชีต้าไม่ต้องกลัว อีกประเดี๋ยว เราจะไปฆ่าเขา!"

"โฮ่ง..." สุนัขป่าเห่าตอบรับ สายตายังคงจับจ้องไปที่เซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนหันหน้ากลับมาอีกครั้ว

“ขอบคุณเซียวเจี้ยวหยู้ที่ช่วยลูกศิษย์คนนี้”

อู๋ไห่จัดทรงผมและเสื้อผ้าของเขา พร้อมทั้งโค้งคำนับด้วยความเคารพเพื่อแสดงความขอบคุณ

“เจ้าเป็นนักเรียนที่สถานศึกษาชิงหยวนหรือไม่?” เซียวเฉวียนยิ้มเบา ๆ

“ข้าเพิ่งลงทะเบียน” อู๋ไห่พยักหน้า ในอดีต สถานศึกษาชิงหยวนไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะสามารถเข้าไปได้ ทันทีที่สถานศึกษาชิงหยวนเปิดขึ้น อู๋ไห่ก็ไปลงทะเบียน