ตอนที่ 318
บทที่ 318 ความหยิ่งทะนง
October 21, 2026
สวีซูผิงเพิ่งพูดจบ เสียงร้องของเซียวเฉวียนดังมาแต่ไกล เพราะถูกสุนัขวิ่งไล่ ปากที่เปื้อนเลือดอ้าต่อหน้าสวีซูผิงในทันที
“โฮก!”
เสียงคำรามอย่างเกี้ยวกราดนี้ สั่นสะท้านจนเหล่าขุนนางหูแทบแตก!
อัครเสนาบดีจูและจ้าวไท่ชิงรีบหันมามอง ก็เห็นเพียงเสือดุร้ายสีขาวที่สง่างามน่าเกรงขาม อุ้งเล็บของมันทุบโต๊ะแตกกระจุย และกำลังชูคอคำราม!
สวีซูผิงทะยานตัวเองออกมาได้สิบเก้า เลือดสดก็พ่นออกมาจากปาก!
“อัก!” สวีซูผิงกุมหน้าอกไว้ เมื่อถอยห่างออกมาแล้ว เขาจึงมองได้อย่างชัดเจนว่าตัวที่อยู่ข้าง ๆ เขาเมื่อครู่คือตัวอะไร!
ทั้งขาวทั้งอ้วน สวีซูผิงเขม่นสายตาจนเห็นชัดแล้ว ทันทีที่หัวเอียง เขาก็สลบไป
เสือดุร้ายตัวนั้นสบตากับเหล่าขุนนาง กวาดสายตาที่ดุดันมองไปมาอยู่อย่างนั้น
ลูกตาของอัครเสนาบดีจูสั่น เซี่ยว เซี่ยวเฟิง?
เสือดุร้ายตัวนั้นสง่างามน่าเกรงขาม ขนขาวทั่วทั้งตัว ใช่...เป็นมันไม่ผิดแน่!
หลังจากแน่ใจว่าเป็นเซี่ยวเฟิงแล้ว อัครเสนาบดีจูดีใจอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง!
นี่คือเซี่ยวเฟิงที่ท่านอ๋องต้องการ!
อัครเสนาบดีจูอายุมากแล้ว แต่สายตายังคงหลักแหลม แล้วเว่ยชิงจะดีมากกว่าขนาดไหน?
เว่ยชิงที่มองอยู่ไกล ๆ ยิ่งดีใจมากขึ้นกว่าเดิม!
เซี่ยวเฟิง!
มันจริง ๆ ด้วย!
สัตว์ทหารตัวแรกของต้าเว่ย! เซี่ยวเฟิง!
เซี่ยวเฟิงแข็งแกร่งและทรงพลังมาก คนอื่น ๆ ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความกลัวมีเพียงเว่ยชิงเท่านั้นที่ตื่นเต้นจนหัวใจของเขาแทบจะกระโดดออกมา!
วันนี้ช่างเป็นวันดีเสียจริง!
องค์หญิงเป็นของเขา!
เซี่ยวเฟิงก็เป็นของเขา!
หากเว่ยชิงจับเซี่ยวเฟิงไปถวายแด่ฝ่าบาทได้ ไม่เพียงแต่เว่ยชิงได้สร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่ การแต่งงานกับองค์หญิงต้องเกิดขึ้นแน่นอน!
พยายามหาแทบตายไม่เจอ พอเลิกหาเลิกสนใจ กลับได้มาง่าย ๆ แบบคาดไม่ถึงเสียอย่างนั้น!
เซี่ยวเฟิงมาโจมตี วุ่นวายไปทั้งสนามฝึก
อัครเสนาบดีที่เข้าใจเว่ยชิงที่สุด ตบไปที่โต๊ะและลุกขึ้นมาในทันที
ในฐานะอัครเสนาบดี เขาเป็นผู้ออกกฎในการประลอง วันนี้มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาจึงสามารถเปลี่ยนกฎได้ด้วยตัวเขาเอง “กฎการประลองยุทธเลือกคู่มีการเปลี่ยนแปลง! ผู้ใดจับเป็นเซี่ยวเฟิงได้ ผู้นั้นก็คือพระราชบุตรเขย!”
เมื่อจ้าวจินไหลได้ยิน ก็ดีใจอย่างที่สุด หากเป็นเช่นนั้น จ้าวซิ่นก็มีความหวังอย่างมากมิใช่หรือ?
ในด้านการฝึกสัตว์ จ้าวซิ่นมีพรสวรรค์อย่างที่สุด!
เมื่อผู้ที่เข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ได้ยิน โดยเฉพาะผู้ที่ถูกปัดตกไปตั้งแต่รอบแรก เมื่อเห็นว่าตนเองมีโอกาสอีกครั้ง ก็พากันตื่นเต้นดีใจ โห่ร้องอึกทึกครึกโครม “ดีเลย! อัครเสนาบดีช่างปราดเปรื่อง!”
แม้แต่คนฆ่าสัตว์ที่ถูกเซียวเฉวียนตี ก็พยายามลุกขึ้นมาสู้ สู้ใหม่อีกสักตั้ง!
คนเหล่านี้ต่างไม่รู้เลยว่า เซี่ยวเฟิงกระหายเลือดอย่างที่สุด
เมื่อครานั้นที่เซี่ยวเฟิงติดตามกองทัพตระกูลเซียวไปยังสนามรบ เลือดที่มันดื่มเข้าไปนั้น มากกว่าเกลือที่พวกเขากินเสียอีก!
และเป็นเพราะเซี่ยวเฟิงดุร้าย อัครเสนาบดีจูจึงให้ทุกคนเข้าร่วมการจับเป็นเซี่ยวเฟิง เดิมทีอัครเสนาบดีจูสามารถเรียกเหล่าองครักษ์มาได้ แต่หากให้องครักษ์จับเซี่ยวเฟิง เว่ยชิงจะนำองค์หญิงกลับสู่อ้อมอกได้อย่างไร?
อัครเสนาบดีจูเอาชีวิตของทุกคนที่อยู่ในสนาม แสดงความภักดีต่อเว่ยชิง
น่าเสียดายที่ไม่มีใครคิดถึงความอันตราย
เซี่ยวเฟิงก็ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้ดีใจทำไม ดวงตาสีแดงของมันมองไปรอบ ๆ บริเวณสนามฝึก มันมองหาเจ้านายของมัน
นอกสนามฝึก พ่อฉินและไป๋ฉี่ที่ตามเซี่ยวเฟิงมาตลอดทางนั้น พวกเขาถูกขวางทางไว้
องครักษ์ที่ประตูขวางทางพวกเขาไว้ “ขออภัยด้วยท่านแม่ทัพฉินเซิง ท่านอัครเสนาบดีมีคำสั่ง เพื่อการประลองที่เป็นธรรม คนนอกทุกคนห้ามเข้าไป”
“อวดดี! เจ้าบังอาจพูดว่าแม่ทัพอย่างข้าเป็นคนนอกรึ?”
พ่อฉินคิ้วชนกัน ตะคอกใส่เสียงกร้าว!
มือของเขาถือภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแห่งเขาคุนหลุน การมายังสนามฝึกก็ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นใด แต่มาเพื่อจับตัวเซี่ยวเฟิง!
เมื่อครู่ฉินซูโหรวที่อยู่ในเรือน พู่กันเฉียนคุนปล่อยเซี่ยวเฟิงออกมา หลังจากเซี่ยวเฟิงทำลายล้างจวนฉินจนเละไม่เป็นท่าด้วยเสียงคำราม มันโผร่างขึ้นและกระโดดออกจากจวนฉินมายังสนามฝึก!
เซี่ยวเฟิงรับรู้ได้ว่าเซียวเฉวียนกำลังมีอันตราย จึงวิ่งออกมาอย่างว่องไว!
ฉินเซิงและไป๋ฉี่ทำได้เพียงตามอยู่ข้างหลัง!
อย่างไรก็ตาม เซี่ยวเฟิงไม่ใช่ร่างที่แท้จริง เพราะมันเกิดจากกวีสมุทรคุนหลุน เพียงพริบตาเดียวก็สามารถวิ่งได้ร้อยเมตร พวกเขาไล่ตามจนหอบแฮก ๆ แม้แต่หางของเซี่ยวเฟิงก็ยังจับไม่ได้!