บทที่ 320 สัตว์เทพเจ้าแห่งสงคราม

ในประเทศจีนโบราณ ก็มีกิจกรรมการแข่งขันของสัตว์ด้วยเช่นกัน เริ่มตั้งแต่ยุคของทาส นักรบที่ต่อสู้กับสัตว์ร้ายถือเป็นการแสดงหลักของพวกขุนนางยามออกล่าสัตว์

ในราชวงศ์ฮั่นของจีน กิจกรรมการล่าสัตว์โดยรวมขนาดใหญ่ มีความหมายต่อการตรวจพลและการซ้อมรบทางทหาร

ในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ การต่อสู้กับสัตว์กลายเป็นกีฬายอดนิยมเพื่อทดสอบผู้กล้าหาญ และขุนนางจำนวนมากยังใช้การต่อสู้กับสัตว์เพื่อแสดงทักษะของพวกเขาด้วย

ในสมัยราชวงศ์ชิงของจีน ก็ยังมีสนามแข่งขันสัตว์สำหรับให้มนุษย์และเสือต่อสู้กัน

พิธีปราบเสือเป็นกิจกรรมการต่อสู้กับสัตว์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะในสมัยราชวงศ์ชิง ซึ่งส่วนใหญ่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ

พิธีปราบเสือนี้ ตื่นเต้นรุนแรง จักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง

ต่อมาเมื่อระดับของอารยธรรมพัฒนาสูงขึ้น สัตว์ป่าหายากขึ้น จึงเปลี่ยนเป็นการชนไก่และเล่นจิ้งหรีด

อย่างไรก็ตาม ที่สนามแข่งขันสัตว์ในสมัยราชวงศ์ชิงของจีน เสือจะถูกกักขังไว้ในกรงเสือก่อน พอคนพร้อมแล้วถึงปล่อยเสือออกมา

เซี่ยวเฟิงตัวนี้ทำไมถึงเคลื่อนไหวอย่างอิสระอยู่ข้างนอกได้?

แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงดูตื่นเต้นขนาดนั้น?

พิธีปราบเสือในราชวงศ์ชิงของจีน ทหารติดอาวุธจำนวนราวสิบนายก็เพียงพอที่จะเอาชนะเสือตัวหนึ่งได้

สนามโรงเรียนตอนนี้อย่างน้อยมีคนสี่ถึงห้าพันคน แล้วทำไมต้องกลัวเสือตัวหนึ่งด้วย?

หลังจากที่เจ้าหน้าที่และขันทีจากไปแล้ว ทุกคนก็มองไปที่เซียวเฉวียนด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

ในหมู่พวกเขา ดวงตาของเว่ยชิงและจ้าวซิ่นมีความโดดเด่นเป็นพิเศษ

แต่ว่า ไม่มีใครกล้าทำอะไรกับเซียวเฉวียน ด้วยสถานะของตำแหน่งเจ้าหน้าที่ราชสำนักและเจ้าของโรงเรียนชิงหยวน พวกเขาไม่กล้าที่จะทำร้ายเซียวเฉวียนอย่างโจ่งแจ้ง

พวกเขาต่างจ้องจังหวะอยู่ คิดที่จะถือโอกาสจากความโกลาหลเพื่อฆ่าเซียวเฉวียนให้ตาย

เซียวเฉวียนรู้สึกถึงแรงอาฆาตของพวกเขา ขมวดคิ้ว ต้องนิ่งไว้เพื่อสนองต่อเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงทั้งหลาย

เซี่ยวเฟิงสัมผัสได้อย่างลางๆ ว่าเจ้านายอยู่ในหมู่พวกเขา แต่มีคนมากเกินไป เสียงดังเจี๊ยวจ้าว กลิ่นเหงื่อท่วมท้น ไม่รู้ว่าเจ้านายอยู่ที่จุดไหนกันแน่

เซี่ยวเฟิงเดินไปมาอย่างหงุดหงิด อารมณ์ตื่นเต้นของเซียวเฉวียนทำให้มันตระหนักถึงอันตราย

ชื่อเสียงของเซี่ยวเฟิงเป็นที่รู้จักกันดี ผู้คนทุกสำนักทุกสาขาอาชีพต่างก็รู้เกี่ยวกับความดุร้ายและความกระหายเลือดของเซี่ยวเฟิง

ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่ตายเพราะความเหี้ยมโหดของเซี่ยวเฟิง

เซี่ยวเฟิงยืนอยู่บนแท่นสูง เหมือนเป็นราชาที่กำลังมองดูฝูงชนที่อยู่ด้านล่าง

เมื่อลมพัดมา ขนสีขาวของมันก็ปลิวไหวไปตามกระแสลมราวกับใช้ยาสระผมมา

"โอ้โห รับโภชนาการมาอย่างดีเสียด้วย"

เซียวเฉวียนถอนหายใจและชื่นชม อาหารที่เลี้ยงเซี่ยวเฟิงนี้น่าจะค่อนข้างดี ไม่รู้บ้านใครเป็นคนเลี้ยง มันคงใช้เงินไม่เบาแฮะ

คนโบราณมีความนิยมมากมาย แรกๆ ก็เลี้ยงหมาป่า และตอนนี้เสือร้ายก็เลี้ยงด้วย

แต่ว่าในทัศนคติการมองโลกของเซียวเฉวียน เสือมีขนสีเหลืองอ่อนหรือสีน้ำตาล มีแถบแนวนอนสีดำทั่วตัว หัวกลม หูสั้น หลังใบหูสีดำ มีจุดสีขาวที่โดดเด่นตรงกลาง และแขนขาที่แข็งแรงและทรงพลัง

นอกจากนี้หางของเสือทั้งโตและยาว มีลายวงแหวนสีดำและปลายหางสีดำ

เซี่ยวเฟิงตัวนี้ นอกจากขนที่ไม่เหมือนกันแล้ว ส่วนอื่นๆ ก็ไม่ค่อยเหมือนกันด้วย

เซียวเฉวียนมองผ่านฝูงชนและสังเกตอย่างเอาจริงเอาจัง

ในจีนโบราณ ยังมีคำกล่าวเฉพาะเกี่ยวกับเสือขาวอีกด้วย

แต่ว่า นั่นเป็นสัตว์เทพทั้งสี่ในตำนาน

สัตว์ที่ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ ได้แก่ ชิงหลง (มังกรฟ้า) ไป๋หู่ (เสือขาว) จูเชวี่ย (หงส์แดง) และเสวียนอู่ (เต่าดำ)

ตามตำนาน เสือขาวมีพลังวิเศษมากมาย เช่น ขจัดสิ่งชั่วร้าย ปัดเป่าภัยพิบัติ อธิษฐานขอโชคลาภ ลงโทษสิ่งชั่วร้ายและส่งเสริมความชอบดี สร้างความมั่งคั่ง และชักจูงคู่สมรสเป็นต้น

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเสือขาวเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม เทพเจ้าแห่งการสังหาร

เสือขาวเป็นสัญลักษณ์ของพลังและกองทัพ สถานที่หลายแห่งที่ตั้งชื่อขึ้นด้วยเสือขาวในสมัยโบราณจึงมักเกี่ยวข้องกับเรื่องทางการทหาร เช่น ธงเสือขาวในกองทัพโบราณ และรูปเสือขาวบนตราอาญาสิทธิ์

ในประเทศจีนโบราณ หากนายพลกล้าหาญและมีความสามารถ เขาจะถูกเรียกว่าดาวเสือขาวกลับชาติมาเกิด เช่น นายพลแห่งราชวงศ์ถัง หลอเฉิง และพ่อลูกเสวี่ยเหรินกุ้ย เป็นต้น

แต่นั่นเป็นเพียงตำนานเท่านั้น ในความเป็นจริง เสือขาวน้อยนักที่จะมีปรากฏให้เห็น

ถึงจะมี ก็เป็นเสือที่เป็นโรคผิวเผือกเท่านั้น

เซียวเฉวียนจำได้ว่าในตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์จิ้น จงซิ่งเจิงเสียงบรรยายลักษณะของเสือขาวว่า "เสือขาวเป็นสัตว์ที่มีเมตตา ขนเสือมีสีขาว ร่างกายแข็งราวกับหิมะและไร้ขนสีอื่น คำรามเรียกลมได้”

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว อะไรนี่? ไม่เบาซะแล้ว ราชวงศ์ต้าเว่ยก็มีสัตว์เทพเจ้าแบบเดียวกับที่บรรยายไว้ในหนังสือจีนโบราณเหรอ?

ใครเลี้ยงมันอยู่?

เลี้ยงของเล่นตัวขนาดนี้ ต้องใช้เงินมหาศาลแน่เลย