ตอนที่ 329
บทที่ 329 กลอุบายที่ร้ายกาจ
October 21, 2026
“อุ๊บ....”
เสือที่กำลังจะคำรามออกมา กลับถูกเซียวเฉวียนปิดปากไว้เสียอย่างนั้น
เซียวเฟิงหันมองอย่างไม่สบอารมณ์ โดยไม่ได้คำรามอีก ปล่อยให้กระบี่หลงยวนของเว่ยชิงโจมตี！
นัยน์ตาของเซียวเฉวียนเบิกกว้าง เซียวเฟิงเข้าใจคำพูดของเขา！
เมื่อครู่เซียวเฉวียนให้มันกลับเข้าไปในภาพวาด มันเข้าใจอยู่แล้ว！
เพียงแต่มันไม่สนใจเขา！แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ！
พระเจ้า！
เซียวเฉวียนถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
สิ่งของที่อาจารย์ทิ้งให้เขา กำหราบยากขึ้นเรื่อย ๆ ！ พู่กันเฉียนคุนก็ไม่เชื่อฟัง！เซียวเฟิงยิ่งแล้วใหญ่！
กระบี่หลงยวนพุ่งเข้ามา！
เซียวเฉวียนตวัดดาบจิงหุนขัดขวาง
ไม่มีเซียวเฟิงเข้าร่วม ต่งจัวก็ไม่ขยับ
เมื่อเห็นคันธนูของต่งจัวถูกลดลง เซียวเฉวียนก็ยกยิ้มดูถูก “เว่ยชิง เจ้ามาประลองยุทธ์เลือกคู่ ยังใช้ผู้อารักเพื่อชัยชนะอีกนะ”
ดาบจิงหุนของเซียวเฉวียนขวางกระบี่หลงยวนได้โดยไม่มีปัญหา
เว่ยชิงและเซียวเฉวียนขยับเข้าใกล้
เซียวเฉวียนกระซิบกระซาบข้างหูเว่ยชิง “หากเจ้าอาศัยผู้อารักขาต่ำต้อยเพื่อให้ชนะการประลองยุทธ์เลือกคู่ มันไม่น่าตลกเกินไปหน่อยหรือ?”
“ไม่เพียงแค่น่าตลกนะ คนรุ่นหลังก็ตลกขบขันไปด้วย เจ้าครองนครพึ่งพาผู้อารักขาต่ำต้อยเพื่อคว้าชัยชนะ”
ปกติแล้ว เซียวเฉวียนจะให้ความเคารพต่อผู้อารักขา วันนี้เขากล่าวหาผู้อารักขาต่ำต้อย?
เหอะ！ดูท่าในวันปกติจะไม่ได้แกล้งเสียแล้วสิ
เว่ยชิงกัดฟันกรอด จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง “เซียวเฉวียน！ข้าไม่พึ่งผู้อารักขาชั้นต่ำเช่นนี้！ ก็ชนะเจ้าได้！”
เซียวเฉวียนกล่าวหาผู้อารักขาต่ำต้อย แต่นั้นเป้นเพียงการกระซิง ต่งจัวไม่ได้ยิน
แต่เว่ยชิงกลับกล่าวหาต่งจัวต่ำต้อย ต่งจัวได้ยินชัดเจน ต่งจัวมักจะถือดีและหยิ่งผลองอยู่แล้ว เขาได้แต่กำหมัดแน่นอยู่เงียบ ๆ
“เซียวเฉวียน เจ้ามาประลองยุทธ์เลือกคู่ เพื่ออภิเษกสมรสกับองค์หญิงใช่หรือไม่?”
“เดิมทีเพื่อฆ่าเจ้า” เซียวเฉวียนยิ้มเยาะเย็นเยือก “ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
“ตอนแรกพวกเจ้าเปลี่ยนกลุ่มให้ข้า จากนั้นก็นำหมาป่าฝูงหนึ่งเข้ามา ตอนนี้กลับเปลี่ยนกฎ ไม่ใช่เพราะอยากฆ่าข้าหรอกหรือ?”
“ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าสมปรารถนา ไม่เพียงแต่อยากฆ่าเจ้าแล้ว ข้ายังอยากอภิเษกสมรสกับองค์หญิงอีกด้วย” เซียวเฉวียนยั่วยุ ทำให้เว่ยชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“เซียวเฉวียน！” เว่ยชิงหัวเราะ ฮ่า ๆ อย่างลำพองใจ “เจ้าฝันอยู่เหรอ? ฆ่าข้า? คนเยอะเช่นนี้ เจ้าจะฆ่าข้าได้หรือ?”
เวลานี้เอง จ้าวซิ่นและคนอื่นต่างพากันลุกขึ้น ดึงกระบี่ออกจากกำแพง “บุก！ร่วมมือกับท่านอ๋อง แย่งเซียวเฟิงมาให้ได้！”
เวลานี้เอง เซียวเฟิงเสือดุร้ายตัวนี้ก็ได้เชิดหน้าขึ้นเตรียมเบ่งกำลัง！
เซียวเฉวียนหันไปตะโกน “เงียบ！”
“อ่า...”ปากของเซียวเฟิงเพิ่งอ้าได้ครึ่งเดียว ก็ตกหุบลงทันที มันส่ายตัวไปมา ก่อนจะนั่งลงด้านข้างเหมือนคนไม่มีอะไรทำ ทุกคนพากัยตื่นตระหนกไม่น้อย！
เซียวเฟิงเข้าใจคำสั่งของเซียวเฉวียนจริง ๆ！
เว่ยชิงโกรธมาก “ทำไม！ทำไมอาจารย์ถึงต้องทิ้งของดีให้เจ้าด้วย！”
“เจ้าอยากได้ เจ้าก็เอาไปสิ” เซียวเฉวียนยิ้มเยาะ “เจ้าเอาไปได้เลย”
“เจ้า！” เว่ยชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เซียวเฉวียนจ้องเขม็งไปทางเขา “ศิษย์น้อง！วันนี้เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิตให้กับตระกูลสวี！”
คนเยอะเช่นนี้ ทุกคนจ้องมองอยู่ เซียวเฉวียนช่างกล้าพูดนัก！
“ตราประทับของข้า เจ้าประทับแล้วหรือไม่?”
เว่ยชิงยิ้มลำพองใจ “ฝ่าบาทโปรดปราดกระหม่อม ท่านไม่มีวันวางแผนชั่วได้สำเร็จเหมือนคราวที่แล้ว”
“ไอหยา เหมือนจะสมเหตุสมผล” เซียวเฉวียนแกล้งทำเป็นตกใจ แต่ในใจกลับยังมีเฉียนคุน มีต่งจัวอยู่ เซียวเฉวียนไม่ต้องลงมือเอง “จริงสิ ฝ่าบาททรงมีตราประทับเหวินอิ้นคบงไม่ปล่อยให้กระหม่อมฆ่าท่านแน่นอน”
“เจ้ารู้ก็ดี！” เว่ยชิงส่งเสียง หึ เย็นเยียบ
เซียวเฉวียนไม่ใช่ชาวยุทธิ์ ไม่ชอบการเข่นฆ่า
การประลองในวันนี้กินเวลานานถึงเพียงนี้ สู้กับคนขายเนื้อ สู้กับจ้าวซิ่น แค่นี้เซียวเฉวียนก็เหนื่อยมากแล้ว
“เว่ยชิง ประลองเช่นนี้เราเหนื่อยกันเปล่า ๆ เซียวเฟิงปกป้องข้า พวกเจ้าเข้าใกล้ข้าไม่ได้ ข้าก็ฆ่าเจ้าไม่ได้ สู้เปลี่ยนวิธีที่ง่ายกว่านี้ดีกว่า”
“อย่างไร?” เว่ยชิงมองอย่างระแวดระวัง
“เจ้าเห็นกล้ามเนื้อของต่งจัวแล้ว กล้าหาญและทรงพลัง ถ้าเจ้าชนะเขาได้ ข้าจะให้เซียวเฟิงกับเจ้า เป็นอย่างไร?”