บทที่ 345 สูงและต่ำ

ในสายตาของคนโบราณ มีลำดับขั้นความสูงต่ำ

หากสถานะของข้าสูงกว่าเจ้า เจ้าก็ต้องเคารพข้า

หากข้าอายุมากกว่าเจ้า เจ้าก็ต้องเคารพข้า

หากข้ามีเงินมากกว่าเจ้าแม้แต่เหรียญเดียว เจ้าก็ต้องเคารพข้า

หากตระกูลข้าสูงส่งกว่าเจ้า เจ้าก็ต้องเครรพข้า

ในสายตาของอัครเสนาบดีจู ชายชราโบราณคนนี้ ที่ได้รับความเคารพในทุกด้าน ในขณะที่เซียวเฉวียนก็ต้องถ่อมตนในทุกด้านเช่นกัน แต่ถึงกระนั้น ชายผู้ถ่อมตนคนนี้ ก็กล้าที่จะโจมตีเขา! ทั้งเตะ! ทั้งกระทืบ!

แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้อัครเสนาบดีตกใจ นี้น่ะหรือคนที่สังหารหมู่ตระกูลซ่ง?

สำหรับคนหัวโบราณอย่างอัครเสนาบดี เซียวเฉวียนคือคนที่ผิดปกติ! คนทรยศที่จะทำทุกอย่างเสียเรื่อง!

คนที่ไม่ควรมีอยู่ในต้าเว่ย!

ซ่งจือเป็นหนึ่งในขุนนางผู้ใหญ่เก้าตำแหน่งในต้าเว่ย ซึ่งมีตำแหน่งสูงส่งและมีอำนาจยิ่งใหญ่ เซียวเฉวียนสังหารหมู่ตระกูลซ่ง อัครเสนาบดียังพอเข้าใจเจตนาของเขาได้ แต่นี้เซียวเฉวียนต้องการที่จะฆ่าเขา เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ!

เขาเป็นถึงอัครเสนาบดี!

สถานะของเขาสูงกว่าซ่งจือ!

มีเกียรติยิ่งกว่าซ่งจือด้วยซ้ำ!

ไม่ต้องพูดถึงเซียวเฉวียนที่ต้องการฆ่าเขา แม้ว่าฮ่องเต้ต้องการจะฆ่าเขา ก็ยังต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วน!

หากเซียวเฉวียนจะฆ่าเขาจริงๆ เซียวเวียนก็จะถูกจับกุมโดยทหารองครักษ์ และจะถูกปลดจากตำแหน่ง ถึงตอนนั้น คิดว่าฮ่องเต้จะช่วยอย่างนั่นหรือ? ไม่มีทาง!

เซียวเฉวียนสังหารซ่งจือและอัครเสนาบดี มันคงเพียงพอที่จะสั่นสะเทือนจิตใจของขุนนางทุกคน!

ขุนนาง ประชาชน และทหารของราชสำนักคงไม่ปล่อยคนอย่างเซียวเฉวียนไว้แน่นอน!

"อันที่จริง" คำพูดของเซียวเฉวียนเย็นลงเรื่อยๆ: "คนที่อยากจะจัดการกับท่านในวันนี้ ไม่ใช่ข้า แต่เป็นฝ่าบาท"

“อะไรนะ?” อัครเสนาบดีจูแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน ฮ่องเต้จะ...

“ต่งจั๋ว! จัดการ!” เซียวเฉวียนหันกลับมาและตะโกนอย่างเย็นชา: "พระราชโองการของฮ่องเต้อยู่ตรงหน้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะต้องเชื่อฟังใคร!”

ต่งจั๋วตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและในระหว่างที่เขาตกตะลึง เซี่ยวเฟิงก็เตะต่งจั๋วกระแทกเสาอย่างแรง จนเลือดไหลออกมาจากปาก

ต่งจั๋วไม่อยากเชื่อ ตาของเขามองไปที่พระราชโองการในมือของเซียวเฉวียน

มันมีตราประทับของหลี่มู่จากกองราชองครักษ์

ฮ่องเต้เป็นคนมอบสารนี้ พระราชโองการที่มอบให้แก่คนส่งสารนั้นเป็นคำรับสั่งของฮ่องเต้ ไม่ว่าคนที่ได้รับสารนี้จะต่ำต้อยหรือสูงส่งเพียงใด ก็ต้องเชื่อฟัง

อัครเสนาบดีจูแทบจะระเบิดความโกรธออกมา: "เจ้ากล้าดียังไง!"

เซียวเฉวียนหยิบสารขึ้นมากล่าวเสียงดัง พลังของมันทรงอนุภาพมาก

ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องเชื่อฟัง

เดิมที เซียวเฉวียนไม่ได้ต้องการที่จะเอามันออกมา แต่การต่อสู้ของเซี่ยวเฟิงกับต่งจั๋วเสียงดังมาก จนเซียวเฉวียนสงสัยว่าอัครเสนาบดีไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด

ไม่อย่างนั้นทำไมอัครเสนาบดีจูถึงถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า: เจ้ากล้าฆ่าข้าอย่างนั่นรึ?

เมื่อต่งจั๋วเห็นตราประทับ เขาก็ทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ห่างๆ เท่านั้น

“ตงจั๋ว! ให้ข้าไปสิ! ให้ข้าไป ให้ข้าไปทูลฮ่องเต้！” อัครเสนาบดีจูที่ถูกเซียวเฉวียนโจมตี คงจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ!

เซียวเฉวียนรังแกผู้อื่น!

อันธพาล!

ต่งจั๋วขมวดคิ้ว

ในขณะนี้ พระราชโองการของฮ่องเต้อยู่ตรงหน้า ต่งจั๋วไม่ใช่ผู้อารักขาของอัครเสนาบดีจูอีกต่อไป แต่เป็นข้ารับใช้ของฮ่องเต้

“เซียวเฉวียน! เจ้ามันต่ำต้อย!” อัครเสนาบดีจูตะโกนเสียงดัง “เจ้ามาจากตระกูลที่ต่ำต้อยเจ้ากล้าดียังไงมาส่งสารของฮ่องเต้!"

“ต่ำต้อย?” เซียวเฉวียนคว้าคอเสื้อของอัครเสนาบดีจูแล้วยกมันขึ้นเหมือนไก่ตัวน้อย: “ถ้าข้า เซียวเฉวียน ต่ำต้อย ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร? ข้า กองทัพตระกูลเซียว นอนกลางดินกินกลางทราย เสียเลือดเนื้อให้กับคมดาบ ในขณะที่ขุนนางอย่างท่าน นอนหลับกินอิ่ม อยู่อย่างสุขสบาย คนอย่างท่านไม่ต่ำต้อยกว่าข้างั้นรึ?"

เซียวเฉวียนหัวเราะเสียงดัง: "ท่านดื่มเหล้าดื่มชา ชมทุ่งหญ้า ชมดอกไม้ในเมืองหลวงที่รุ่งเรือง! ท่านเพลิดเพลินกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งจากตำแหน่งนั้น!"

“ท่านเหยียบย่ำตระกูลเซียวของข้า และยังกล้าเรียกตระกูลเซียวว่าต่ำต้อยอีกอย่างนั้นรึ?"

“ท่านคิดว่าสมควรอย่างนั้นหรือ” ความโกรธของเซียวเฉวียนระเบิดออกมาจากดวงตาของเขา ทำให้อัครเสนาบดีจูตกตะลึง

อัครเสนาบดีจูจำได้ทันทีว่าตระกูลเซียวก็เป็นหนึ่งในกองทัพเมื่อนานมาแล้วเช่นกัน

เซียวเฉวียนเป็นบุตรชายของท่านนายพล

“ข้าจะให้โอกาสท่านครั้งสุดท้าย อาจารย์ของข้าอยู่ที่ไหน?” เซียวเฉวียนกัดฟันแน่น

"ข้าไม่บอก! เจ้าช่วยเขาไม่ได้หรอก!" อัครเสนาบดีจูเป็นคนที่คุ้นเคยกับความขึ้น ๆ ลง ๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ของคน ช่วงเวลาที่อีกฝ่ายเสียเปรียบ เขายังคงมีหวัง ตราบใดที่เขาไม่บอกว่ากวีปีศาจอยู่ที่ใด เซียวเฉวียนจะไว้ชีวิตเขาอย่างแน่นอน!

เมื่อไหร่ที่เขาออกไปได้ คนที่จะต้องตายคือเซียวเฉวียน!

“ไม่บอกอย่างนั้นรึ?” ลมหายใจเย็นๆ ของเซียวเฉวียนยังคงลดต้นคอของอัครเสนาบดีจูอยู่:"ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่อยากรู้แล้ว"