บทที่ 366 ขาดแต่ลมบูรพา

“ไม่ง่ายเลยที่จะมีชาวยุทธ์แท้สักคน ท้ายที่สุดแล้วกลับถูกท่านอ๋องสิบหกแย่งตัวไป”

เจ้าเก้ายังคงไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้และเอาแต่คิดถึงความจริง

หลังจากเซียวเฉวียนผิดหวังชั่วครู่ เขารู้สึกโล่งใจอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย “อย่ากังวล ท่านอ๋องสิบหกจะเป็นคนคิดอยากส่งต่งจัวกลับมาเอง”

“อา? เป็นไปได้อย่างไร?” เจ้าเก้าส่ายหัว “ท่านอ๋องสิบหกมีชื่อเสียงในด้านความเอาแต่ใจและสถานะของท่านสูงส่งมาก ไม่มีเหตุผลที่จะต้องส่งของที่มอบให้กลับคืน”

“ของของผู้อื่นท่านย่อมไม่ส่งคืน”

“ของของข้าเซียวเฉวียนผู้นี้ เหล่าอวี๋จะส่งคืนอย่างแน่นอน”

เซียวเฉวียนมั่นใจมาก เจ้าเก้ายังคงรู้สึกว่านายของเขาประเมินความสามารถของตนสูงเกินไป แม้นายท่านจะเป็นประมุขแห่งชิงหยวน ท่านอ๋องสิบหกก็จะไม่ส่งเขากลับมา

หากท่านอ๋องสิบหกกังวลว่านายของเขาเป็นประมุขแห่งชิงหยวน เขาจะไม่กล้าขอต่งจัวจากนายท่านอย่างโจ่งแจ้ง!

แต่นายท่านพูดอะไรเขาก็จะเชื่อ! เขาแค่รอให้ต่งจัวกลับมา!

“นายท่าน ข้าคิดว่าเรื่องขององค์หญิงไม่ง่ายขนาดนั้น ตระกูลฉินจะต้องสร้างปัญหาให้กับพวกเราอย่างแน่นอน”

เจ้าเก้ากังวลเล็กน้อย ไม่ว่านายท่านของตนจะโชคดีเพียงใด เขาก็มักจะเป็นคนแรกที่ถูกกล่าวโทษ

จริงๆ แล้วอาวุธของนายท่านมีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น มีพู่กันจินหลุนเฉียนคุน ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแห่งเขาคุนหลุนและเซี่ยวเฟิง อย่างไรก็ตามอาวุธทั้งสามนี้ไม่ได้เชื่อฟังมากนัก

พู่กันเฉียนคุนชอบอยู่กับภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิ ทั้งยังไม่สนใจเจ้าของของมัน ทุกครั้งที่เขาพยายามเรียก ทั้งสองทำราวไม่ได้ยินเขา

เซี่ยวเฟิงยิ่งเกินเลยไปมาก มันกินดื่มทุกวัน นอนเล่นอยู่ในสวนโดยไม่สนใจนายท่านเลย

วันนี้ฉินเฟิงมาก่อปัญหา ไม่รู้ว่าเซี่ยวเฟิงเพิกเฉยต่อนายท่านหรือไม่ หรือมันคิดว่านายท่านไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายจึงไม่แม้แต่จะปรากฏตัว

ดังนั้นเซียวเฉวียนดูเหมือนจะมีอาวุธสามชิ้น แต่จริงๆ แล้วมันไม่มีประโยชน์เลย

หากมีการต่อสู้เกิดขึ้นจริง เซียวเฉวียนจะสามารถควบคุมได้เพียงผู้อารักขาของเขาเท่านั้น

หลี่มู่กล่าวว่านี่คือเหตุผลว่าทำไมพู่กันจินหลุนเฉียนคุนจึงไม่ยอมแพ้ต่อเซียวเฉวียน

พูดง่ายๆ ก็คือ แม้พู่กันจินหลุนเฉียนคุนจะจำเซียวเฉวียนว่าเป็นนายของมัน แต่มันก็ดูถูกเซียวเฉวียน จึงไม่คิดจะเคลื่อนไหวเลย

ให้ตายเถอะ ทุกวันนี้นายท่านโกรธพู่กันจินหลุนเฉียนคุนไม่น้อย

ในช่วงเวลานี้ผู้คนมากมายในต้าเว่ยต้องการให้นายท่านตาย แต่อาวุธของนายท่านกลับเพิกเฉยต่อเขา นี่มันน่ากลัวมากพอแล้ว

หลี่มู่กล่าวว่าพู่กันจินหลุนเฉียนคุนเป็นสิ่งที่อันตรายถึงชีวิต มันเชื่อฟังหลี่มู่เพราะหลี่มู่มีดาบไท่อา หากแต่เซียวเฉวียนไม่มีดาบด้วยซ้ำ

พู่กันเฉียนคุนคิดว่าเซียวเฉวียนไม่มีคุณสมบัติที่จะควบคุมมัน

หากเซียวเฉวียนกลายเป็นผู้ครองดาบฉุนจวิน พู่กันเฉียนคุนจะยอมจำนนต่อเซียวเฉวียนอย่างแน่นอน จากนั้นภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิและเซี่ยวเฟิงย่อมปฏิบัติตามและเชื่อฟัง

เซียวเฉวียนอยากจะร้องเรียนไปถึงท่านปู่ ถ้าสามารถทำให้ดาบฉุนจวินจำเขาเป็นนายของมันได้ ทำไมเขาถึงต้องหาพู่กันมาเป็นอาวุธเล่า?

ไม่ใช่เพียงเพราะแม้กระทั่งมีดทำครัวยังไม่เหลือบแลเซียวเฉวียนด้วยซ้ำ เมื่อเป็นเช่นนั้นเซียวเฉวียนจึงคิดถึงคำวิจารณ์ทั้งทางวาจาและลายลักษณ์อักษรไม่ใช่หรือ?

ดังนั้นหลังจากเซียวเฉวียนและองค์หญิงแต่งงานกัน นอกจากจะหลงรักองค์หญิงทุกวันแล้ว เขายังจ้องมองดาบฉุนจวิน เอาน่า มาเลย ยอมรับข้าเป็นเจ้านายของเจ้าเสีย

อย่างไรก็ตามดาบฉุนจวินยังคงนิ่งเฉย

มีอาวุธอยู่รอบตัว แต่เหมือนไม่มีเลย รู้สึกราวกินเนื้อไม่ได้เลย ชิ! โกรธยิ่งนัก!

เซียวเฉวียนทุบโต๊ะ ถ้าอาจารย์ไม่ตายไป เขาอยากทะเลาะกับอีกฝ่ายนัก! ทำไมท่านถึงวางกับดักเขาเช่นนี้!

ทุกคนบอกว่าเป็นพรอันยิ่งใหญ่ของเซียวเฉวียนที่ได้เลี้ยงดูเซี่ยวเฟิง

แต่เซี่ยวเฟิงเพิกเฉยเซียวเฉวียนทุกวัน มันเป็นเพียงสิ่งที่กินจุ สวนของจวนเซียวได้รับความยุ่งเหยิงมานานแล้วจากการที่เซี่ยวเฟิงกระโดดขึ้นลง แม้แต่ดอกโบตั๋นอันเป็นที่รักของน้องสาวก็ถูกกินจนหมด ซึ่งทำให้เซียวเฉวียนโกรธมากจนเกือบหัวใจแทบวาย พรอันประเสริฐเช่นนี้ ใครอยากได้ก็รับไป!

เป็นเรื่องเร่งด่วนที่จะต้องฝึกพู่กันเฉียนคุนให้เชื่อง

เพราะเว่ยเจียนกั๋วได้พบเว่ยชิงซึ่งกำลังจะอดตายแล้ว

นับตั้งแต่เซียวเฉวียนเขียนจดหมายถึงเว่ยเจียนกั๋วอย่างเป็นมิตรในนามของเว่ยชิง เว่ยเจียนกั๋วก็ตรวจค้นทั่วทั้งเมืองหลวงเพื่อตามหาเว่ยชิงหลานชายที่รักของเขา

หลังจากค้นหาเป็นเวลาสิบสองวัน ด้วยเหตุผลบางอย่างเว่ยเจียนกั๋วก็เปลี่ยนใจและเดาว่าเว่ยชิงอาจอยู่ในสถานที่ที่ปีศาจกวีเสียชีวิต ดังนั้นเขาจึงรีบไปและแน่นอนว่าเขาพบเว่ยชิง