ตอนที่ 405
บทที่ 406 ความบ้าคลั่งของจูเสิน
October 21, 2026
ในทะเลอันกว้างใหญ่ ลมและฝนเปรียบเสมือนนายพลสวรรค์ที่มารับชีวิตของพวกเขา พัดกวาดไปทั่วเรือของเซียวเฉวียน
ไม่เพียงเท่านั้น ลมนั้นยังเย็นเฉียบมากเรื่อยๆ และฝนที่ตกลงมาบนร่างกายของผู้คน ยังทำให้ผิวของพวกเขาเจ็บแสบมากยิ่งขึ้น!
ตอนนี้ผนึกจูเสินนั้นชัดเจนมาก ซึ่งปกคลุมทั่วทั้งเกาะจูเสิน ลมและฝนกำลังโหมกระหน่ำภายในขอบเขตของผนึกจูเสิน
ภายนอกผนึกจูเสิน ทุกอย่างเงียบสงบ
“จะทำยังไงดีล่ะ! เรือขยับไม่ได้!”
เว่ยอวี๋เช็ดฝนออกจากใบหน้า ฝนตกหนักเช่นนี้ ทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัว ห่างออกไปเพียงห้าเมตร คนหรือสุนัขก็ไม่สามารถแยกแยะได้แล้ว
เว่ยอวี๋จับมือของเซียวเฉวียนและรออย่างใจจดใจจ่อเพื่อขอความช่วยเหลือ หลังจากพูดเขาก็ตระหนักว่าสิ่งที่เขาจับอยู่คืออุ้งเท้าของสุนัขสีเหลืองตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนของเซียวเฉวียน!
“เฮ้ย!” เว่ยอวี๋รีบสะบัดอุ้งเท้าของสุนัขออกอย่างรวดเร็ว เกรงว่าจะถูกเรียกว่าคนโง่ และแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาชี้ไปที่เมฆดำเหนือศีรษะ "ให้ตายเถอะ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าฝนตกไม่ทั่วฟ้างั้นหรือ?"
ลมและคลื่นพัดพาเรือ มีกลุ่มคนกำลังไหว แต่ลมแรงมากเกินไป จนเรือไม่สามารถขยับได้ แม้ว่าคนจะต้องการละทิ้งเรือและหลบหนีจากเกาะจูเสิน พวกเขาไม่สามารถเดินในพายุได้ถึงสามก้าว คงจะถูกคลื่นซัดลงไปใต้ทะเล!
“พี่ใหญ่! จะออกไปยังไงดี!”
อาฉีในตอนนี้ ฝากความหวังไว้ที่เว่ยไป๋ ถ้าท้ายที่สุดเว่ยไป๋ไม่มีวิธี ก็ไม่มีใครรู้แล้ว
"ผนึกจูเสินนี้คล้ายกับตราประทับเหวินอิ้น กักเก็บพลังอันมหาศาลไว้" ท่ามกลางลมและฝน เว่ยไป๋ มองดูผนึกจูเสินอย่างรละเอียด และพูดว่า "ถ้าอยากจะทำลายผนึกจูเสิน เกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่หากมีตราประทับเหวินอิ้น อาจจะต้านทานได้ระยะหนึ่ง แต่ตราประทับเหวินอิ้นก็อาจทนไม่ได้นาน แต่ในตอนที่ตราประทับเหวินอิ้นต้านผนึกจูเสิน เราใช้ช่วงเวลานั้นหลบหนีออกไปได้”
“พี่ใหญ่ เรามีตราประทับเหวินอิ้นหรือไม่” อาฉีถามอย่างไร้เดียงสา
“ไม่มี” เว่ยไป๋ส่ายหัว ตอนที่เขาเป็นประมุขรัฐมู่อวิ๋น เขามีตราประทับเหวินอิ้นหนึ่งชิ้น ตอนนี้เขาถูกเนรเทศ จึงถูกยึดกลับไปแล้ว
“แล้วก็พูดตั้งนาน ที่พูดมามีแต่เรื่องไร้ประโยชน์?” เว่ยอวี๋พูดด้วยความโกรธ ถึงแม้ว่าไม่มีตราประทับเหวินอิ้น ก็แปลว่าพูดสิ่งที่ไม่มีประโยชน์?
เว่ยไป๋รู้สึกอับอายเล็กน้อย และลูบน้ำบนใบหน้าของเขา: "หลานเอ๋ย ฉันเพียงแค่บอกวิธีเท่านั้น"
"พอแล้ว พอแล้ว ใครเป็นหลานเจ้ากัน!" เว่ยอวี๋ร้องไห้กอดมือของเซียวเฉวียน: "พี่ใหญ่ รีบคิดหาวิธีเร็วๆเถอะ!"
วิธี?
คิดบ้าอะไรล่ะ!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่พึ่งคำว่าคิดแล้วจะสามารถแก้ไขได้!
เซียวเฉวียนเปียกฝนไปทั้งตัว แม้กระทั่งสมองของเขา
ก็แทบจะคิดอะไรไม่ได้แล้ว ข้างบนก็มีฟ้าร้องครึกโครม เสียงดังจนแทบจะทำให้เขาหูหนวก
เขาถามเว่ยไป๋ว่า “ท่านเพิ่งบอกว่าตราประทับเหวินอิ้นสามารถต้านทานมันได้?”
“ใช่!” เว่ยไป๋พยักหน้า!
นี่หมายความว่า ถ้าหากไม่มีฮ่องเต้หรือองค์ชายที่มีตราประทับเหวินอิ้นมาช่วยเหลือ พวกเขาก็แทบจะไม่มีโอกาสที่จะออกไปได้!
กลุ่มคนผู้สิ้นหวังกลุ่มหนึ่ง ฮ่องเต้องค์นี้จิตใจโหดร้ายมาก นี่หมายความว่าทรงจงใจขังพวกเขาไว้บนเกาะตลอดชีวิต!
เมื่อก่อนพวกเขาไม่กล้าแม้แต่คิดที่จะจากไป หลังจากตัดสินใจอย่างยากลำบากในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะจากไป ที่ไหนได้ไอ้ผนึกจูเสินนี่ก็โผล่มาอีก!
"โอ้ย! ตาของฉัน!" ในตอนนี้ อาฉีส่งเสียงร้อง แสงสีแดงของผนึกจูเสินนั้นจ้าเกินไป ดวงตาของอาฉีถูกเผาแล้ว!
“อิ๋งๆ...” แม้แต่สุนัขสีเหลืองตัวน้อยก็ยังส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
“หลับตา!” เซียวเฉวียนตะโกนเสียงดัง ไม่ได้การ หากสถานการณ์ยังดำเนินต่อไปเช่นนี้ ผู้คนอาจถูกผนึกจูเสินทรมานจนตายได้! ไม่ใช่เพราะถูกลมและฝนพวกนี้ฟาดตาย ก็จะตายเพราะเจ้าแสงสีแดงนี่ ไม่เช่นนั้นก็ถูกฟ้าผ่าตาย!
ไอ้สารเลวคนไหน ที่คิดค้นผนึกจูเสินที่ชั่วร้ายเช่นนี้?
นี่มันมากกว่าการเนรเทศผู้คนไปที่เกาะแล้ว!
นี่มันเหมือนส่งคนไปชมพูทวีปแล้ว!
เซียวเฉวียนหลับตาแล้วตะโกน "กลับไปที่เกาะจูเสินก่อนเถอะ!"
“ไม่สามารถฝืน!”
เซียวเฉวียนไม่ใช่คนโง่ เมื่อรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ ก็ต้องหลีกเลี่ยงข้อเสียเปรียบนี้!
พวกเขาทั้งหมดล้วนมีเลือดมีเนื้อ ไม่สามารถต่อสู้แบบเผชิญหน้าได้
“ไม่! ฉันไม่ถอย! ฉันอยากออกไป! ฉันอยากออกไป!” อาฉีส่ายหัว เขาอยู่บนเกาะจูเสินพอแล้ว!
เขาไม่อยากเป็นคนป่าเถื่อนบนเกาะจูเสินอีกต่อไปแล้ว!
เขาอยากกินข้าวสวย!