บทที่ 410 กวีเทพนิรมิต

ในเวลานี้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดขวางบรรยากาศกล้าหาญและรุนแรงนี้

“ฮือฮือ...ข้าไม่ยอม ท่านช่วยอย่าตายได้ไหม...”

เว่ยอวี๋คนขี้ขลาดคนนี้คร่ำครวญ

ต่งจัวแทบจะร้องไห้อยู่ข้างเขา เจ้านายคนก่อนของต่งจัวคืออัครเสนาบดีจู แม้อัครเสนาบดีจูจะเป็นชายชรา แต่เขาก็ยังก้าวร้าวกว่าเว่ยอวี๋มาก

ต่งจัวไม่ได้ต่อสู้เลยตั้งแต่เขาติดตามเว่ยอวี๋ เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อและกระดูกของเขาอ่อนล้า

เป็นเรื่องดีที่เว่ยอวี๋เอาชนะโดยไม่ต่อสู้ แต่สำหรับชาวยุทธ์แท้อย่างต่งจัวที่เกิดมาเพื่อต่อสู้ นี่มันช่างน่าหงุดหงิด

อย่างไรก็ตามวันนี้ต่งจัวก็มีประโยชน์

ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าไม่อยู่ ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงหันกลับมาพูดว่า “เหล่าอวี๋ ให้ข้ายืมต่งจัวหน่อยเถอะ”

“ได้ ได้ ได้!” เว่ยอวี๋ร้องไห้และซ่อนตัวในตอนท้าย “อย่าให้ข้าต้องต่อสู้!”

ด้วยคำพูดนี้ ดูเหมือนเซียวเฉวียนจะตกหลุมรักที่เขาเป็นคนขี้ขลาด

“ต่งจัว!” เซียวเฉวียนสั่ง “เจ้าเต็มใจต่อสู้ร่วมกับข้าไหม?”

“ได้!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลือดทั่วร่างต่งจัวก็เดือดพล่าน! เขากำหมัดแน่น กล้ามเนื้อและกระดูกแตกร้าว!

รัศมีแห่งการสังหารที่ซ่อนเร้นมาเป็นเวลานานกลับมามีชีวิตอีกครั้งเพราะคำพูดของเซียวเฉวียน!

ท่ามกลางลมฝนที่พัดไหว ทะเลไร้ขอบเขตทำให้ร่างสูงของเซียวเฉวียนดูผอมเพรียว “ข้าอยากขับเคลื่อนพู่กันจินหลุนเฉียนคุน! เจ้าปกป้องข้า!”

“ได้!” ต่งจัวพยักหน้า ฝนห่าใหญ่มาแล้ว เมฆดำทะมึน ในตอนนี้ฟ้าแลบหลายหมื่นลูกกำลังจะกลับมาอีกครั้งในเร็วๆ นี้

เหลือเวลาไม่มากสำหรับเซียวเฉวียนและต่งจัว

“ปัง ปัง ปัง!”

พู่กันเฉียนคุนและภาพคุนหลุนต่อสู้กับสิ่งขวางกั้นที่มองไม่เห็นอย่างสิ้นหวัง แต่ยิ่งพวกมันใช้แรงมากเท่าไร สิ่งขวางกั้นกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

หากปราศจากแรงขับแห่งบทกวีของนายท่าน ความสามารถของพวกมันยังไม่เพียงพอ

ในยามนี้ท่ามกลางสายลมและฝนที่ซัดสาด เสียงท่องบทกวีของเซียวเฉวียนดังขึ้น เสียงพายุฝนฟ้าคะนองอึกทึกก็ดังขึ้นเช่นกัน

เซียวเฉวียนจ้องมองเมฆดำที่สามารถบดขยี้กระดูกมนุษย์และเลือดได้ บทกวีการเดินทางของนายอำเภอเยี่ยนเหมินของนักกวีผีหลี่เฮ่อเหมาะกับสถานการณ์นี้มาก!

เขาฝืนทนต่อน้ำฝนที่ไหลเข้าปาก ท่อนกวีต้านทานสายลมออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เมฆครึ้มข่มขู่ทำลายเมือง ทินกรเรืองสว่างล้อเกราะทอง!

แตรดังก้องคลุมฝืนฟ้าฤดูใบไม้ร่วง หยดสีแดงอัดแน่นในราตรีม่วง!”

ทันทีที่สี่วรรคนี้จบ พายุคะนองเริ่มรุนแรงขึ้น เมฆดำพัดเข้ามาเร็วขึ้นและเร็วขึ้น “ฮูฮู! ฮูฮู!”

พู่กันจินหลุนเฉียนคุนปล่อยแสงสีแดงพราวท่ามกลางสายลมและฝนที่สั่นไหว!

“ฮู้!” ส่วนหนึ่งของต้นไม้ที่ถูกพัดลงมาตามแรงพุ่งเข้าหาเซียวเฉวียน

มาเลย!

“ย่าห์!” ต่งจัวคำราม ก้าวไปข้างหน้าและโจมตีด้วยดาบของเขา! เขาตัดต้นไม้ออกเป็นชิ้นๆ!

เซียวเฉวียนปลอดภัยดี เขากลืนน้ำฝนในปากแล้วท่องกวีครึ่งหลังอย่างรวดเร็ว

“ธงแดงครึ่งผืนเสริมกำลัง ณ แม่น้ำอี้ กลองทื่อไร้เสียง

ด้วยน้ำค้างแข็ง

รายงานต่อฮ่องเต้บนแท่นทองคำ รองรับมังกรหยกยอมตายเพื่อท่าน!”

“หึ่ง...”

ทันทีที่บทกวีจบ แสงสีแดงของพู่กันจินหลุนเฉียนคุนก็ดับลง!

ให้ตายเถอะ?

ท่ามกลางลมฝนรุนแรง เซียวเฉวียนรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

เว่ยไป๋ตะลึงกับบทกวีนี้ บทกวีนี้ให้สีสดใสและมีรอยด่างเพื่ออธิบายฉากการต่อสู้ที่น่าเศร้าและโศกนาฏกรรม มันช่างอ้างว้างและตกตะลึงอย่างยิ่ง!