บทที่ 44 ดวงตาถมึงทึนที่จ้องมอง

ผู้ชายคนนี้ฐานะดีคนนี้เปลี่ยนท่าทางเป็นตุ้งติ้ง ราวกับเปลี่ยนหน้ากระดาษ

“ติ๊ง!” มีดในมือของซ่งเฉียนเวิ่นส่งเสียงดังลั่น ตกลงบนก้อนอิฐ ทำเสียงเสียดแทงหู ราวกับเยาะเย้ยเจ้านายที่กำลังคุกเข่าอย่างเรียบร้อย

เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวเฉวียนอย่างเขินอาย ชีวิตของเขาสูญสิ้น ความเขินอายจะมีประโยชน์อะไร? เขามองจูเหิงด้วยความขุ่นเคืองและจูเหิงกำลังเขย่าพัดของเขาโดยไม่ชายตามองมา ทำให้เขาโกรธและเกลียดในเวลาเดียวกัน

เขาเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้วว่าไม่มีอะไรดีในตระกูลจู แต่เขาไม่เชื่อ ตระกูลของพวกเขาสนิทกันมาก ไม่สำคัญว่าตระกูลจูจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไร แต่กับตระกูลซ่งที่มีตำแหน่งสูงส่ง เขาควรจะปฏิบัติดีด้วย!

แต่ดูตอนนี้แล้ว...ไร้สาระ! ตระกูลซ่งมีดวงตาที่มืดบอด ถึงได้สร้างพันธมิตรกับคนเช่นนี้!

ตอนนี้คนเดียวที่จะช่วยเขาได้คือเซียวเฉวียน!

เพราะเมื่อสิบห้าปีก่อน กองทัพที่ตายในหน้าที่คือคนของตระกูลเซียว! นายพลแนวหน้าไม่ใช่ใครอื่น นั้นคือปู่และพ่อของเซียวเฉวียน!

ย้อนกลับไปในตอนนั้น กองทัพตระกูลเซียวมีชื่อเสียงมาก เรียกว่าเป็นนายพลที่แข็งแกร่งไม่มีทหารที่อ่อนแอ กองทัพตระกูลเซียวกล้าหาญและเก่งกาจ พวกเขาไม่ย่อท้อในการสู้รบก่อนที่กองทัพตระกูลเซียวเสียชีวิตในสนามรบ พวกเขาทุกคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อกลั้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย โดยไม่รอการสนับสนุนจากฮ่องเต้ของต้าเว่ย พวกเขาป้องกันการโจมตีของฮั่นอย่างสุดกำลัง

ในที่สุดฮั่นก็พ่ายแพ้และถอยไป กองทัพตระกูลเซียวเสียชีวิตในสนามรบ และประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ด้วยเนื้อเลือด ซึ่งจะถูกบันทึกไว้ตลอดกาลในประวัติศาสตร์ของต้าเว่ย!

แม้ว่าตอนนี้ตระกูลเซียวจะตกต่ำ แต่ตระกูลเซียวก็ยังมีประกายของความรุ่งโรจน์!

จวนเซียว แม้ว่าจะดูเรียบๆ แต่ก็ยังเหมาะสมกับคำสี่คำ "เป็นอมตะ" ที่ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับมอบให้!

เขาทำผิดกฎในวันที่ 17 ตุลาคม นอกเหนือจากการพระราชทานอภัยโทษแล้ว เซียวเฉวียนสามารถช่วยเขาได้!

ในวันธรรมดานามสกุลเซียวไม่เป็นที่รู้จัก แต่วันนี้ต่อหน้าคนที่ละเมิดข้อห้าม นามสกุลเซียวราวกับดาบล้ำค่า!

ซ่งเฉียนเวิ่นเป็นคนฉลาดที่มองออกว่าอะไรเป็นอะไร เขาคิดว่าในฐานะลูกชายของซ่งจือ เซียวเฉวียน จะต้องช่วยอย่างแน่นอน!

ครั้งนี้ถ้าช่วยซ่งเฉียนเวิ่น ตระกูลซ่งต้องขอบคุณและจะตอบแทนเซียวเฉวียนอย่างแน่นอน!

เซียวเฉวียนไม่มีอำนาจและพลัง ถ้าเขาเข้าใกล้ตระกูลซ่งหนทางข้างหน้าจะง่ายขึ้นมาก โอกาสนี้หายากและโอกาสจะไม่กลับมาอีก!

ซ่งเฉียนเวิ่นหวาดกลัว แต่ก็มั่นใจว่าเขาจะช่วย ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้สังเกตเห็นความเย็นชาในดวงตาของเซียวเฉวียนเลย

กองทัพตระกูลเซียว 50,000 นายเสียชีวิตในสนามรบ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรมากไปกว่าการไม่ได้รับความเศร้าโศกจากคนกลุ่มนี้ในตอนนี้

เซียวเฉวียนคิดว่าเขาไม่มีค่าพอที่จะได้รับการให้อภัยจากเหล่าทหารที่ตายอย่างมีเกียรติ! พระแสงอาญาสิทธิ์ที่สร้างจากเลือดเนื้อและเกียรติยศที่กองทัพตระกูลเซียวมอบให้ ถูกนำมาใช้เพื่อชี้นำคนรุ่นหลังให้ทำงานหนัก เพื่อเตือนคนรุ่นหลังให้ปกป้องประเทศ ไม่ใช่เพื่อช่วยให้คนเหล่านี้รอดพ้นจากการลงโทษ!

ซ่งเฉียนเวิ่นขอร้องว่า "ท่านพี่เซียว โปรดยกโทษให้ข้าด้วย! ตระกูลเซียวเป็นวีรชนมาโดยตลอด และพวกเขาคงให้อภัยคนที่มีความรู้อย่างข้า! ถ้าคนจากทางการมา...โปรดช่วยชีวิตข้าด้วย!"

เซียวเฉวียนเย้ยหยันและพูดว่า "มีคำกล่าวในตระกูลเซียวว่าดวงตาถมึงทึงที่จ้องมองสามารถปราบปีศาจทั้งสี่ได้ และดวงตาที่อ่อนโยนของพระโพธิสัตว์ทำให้เขามีเมตตา ซ่งเฉียนเวิ่น เจ้าทำร้ายตัวเจ้าเอง ข้าคงไม่สามารถช่วยเจ้าได้"

ในอดีต เซียวติ้งเป็นคนใจอ่อน และถ้าซ่งเฉียนเวิ่นขอร้องเพียงแค่สองสามคำ เขาจะยกโทษให้แน่นอน

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าหากปราศจากดวงตาถมึงทึงที่จ้องมอง แล้วความเมตตาของพระโพธิสัตว์จะมีได้อย่างไร?

ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ช่วยเท่านั้น แต่เขาจะไม่ไว้ชีวิตอย่างแน่นอน!

ในเมื่อครั้งหนึ่งเขาเคยอยากได้น้ำใจ แต่คนเหล่านี้กลับไม่ให้!

ตอนนี้พวกเขาต้องการน้ำใจ เซียวเฉวียนก็ไม่มีให้เช่นกัน!

ซ่งเฉียนเวิ่นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง รู้สึกรำคาญใจ "ข้ามาจากตระกูลซ่ง ถ้าเจ้าช่วยข้า เจ้าจะได้ทุกอย่าง ข้าขอร้องล่ะ เพราะนามสกุลของเจ้าคือเซียว!

"เพราะนามสกุลของข้าคือเซียว! ข้าจึงไม่สามารถไว้ชีวิตเจ้าได้!"