ตอนที่ 467
บทที่ 468 หากมีชีวิตอยู่ก็ต้องหาให้พบ
October 21, 2026
พู่กันเฉียนคุนมาตามเสียงเรียก พร้อมกับมีเสียง “สวบ ๆ ๆ” บนพื้นที่ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิที่ว่างเปล่า มีภาพฉินซูโหรวผลักองค์หญิงตกบ่อน้ำเมื่อครู่นี้
“สวบ ๆ”
“สวบ ๆ ๆ”
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ปรากฏต่อหน้าทุกคนราวกับหนังสือนิทานภาพ และยังสามารถเปลี่ยนหน้าไปเองได้โดยอัตโนมัติ
สีหน้าฉินซูโหรวซีดลงเรื่อย ๆ เซียวเฉวียนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง องค์หญิงถูกโยนลงไปในบ่อน้ำจริง ๆ!
ไม่ได้การ!
หากมีชีวิตอยู่ก็ต้องหาให้พบ!
หากสิ้นใจแล้วก็ต้องหาร่างให้เจอ!
เซียวเฉวียนกระโจนทะยานลงไปในบ่อน้ำ
“นายท่าน!”
“ลูก!”
“ท่านพี่!”
ทุกคนต่างตื่นตกใจและเกาะที่ขอบบ่อด้วยความกลัวจนหน้าถอดสี ฉินซูโหรวเห็นเซียวเฉวียนกระโดดลงไปอย่างไม่คิดชีวิต นางส่ายหัวอย่างตื่นตระหนกตกใจอย่างที่สุด เซียวเฉวียนรักผู้หญิงคนนั้นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ถึงขนาดที่กระโดดลงไปโดยไม่หันกลับมา!
“นายท่าน!”
ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าทำทีจะกระโดดลงไปพร้อมกันทั้งคู่ ไป๋ฉี่กลับดึงตัวเหมิงเอ้าไว้ “จวนเซียวต้องมีคนคอยดูแล! ข้าจะไปเอง! เจ้าอยู่ที่นี่คอยคุ้มครองฮูหยินและคุณหนู!”
“จำไว้ให้มั่น อย่าให้มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีก!”
เหมิงเอ้าน้ำตาไหล ร้องสะอื้นเสียงต่ำ “ได้... เจ้าต้องช่วยนายท่านกลับมาให้ได้!”
“อื้ม!”
ไป๋ฉี่กระโจนลงไปในบ่อสุดตัว
ชิงหลงยินอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้างุนงง การกระทำที่ว่องไวของเซียวเฉวียน ชิงหลงยังไม่ทันได้ขวางไว้ เขาก็กระโดดลงไปเสียแล้ว
ความจริงการตามหาองค์หญิงไม่ใช่เรื่องยาก ชาวคุนหลุนมีวิธีการค้นหาสิ่งของและผู้คนที่ไม่เหมือนใคร
หากเซียวเฉวียนอยู่ข้าง ๆ จักต้องด่ากราดอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง : ให้ตายเถอะ! เหตุใดไม่รีบพูด! เหตุใดไม่รีบพูด! บ้าเอ้ย! บ้าเอ้ย!
“ใต้เท้าเซียว... นี่ไม่ใช่ความผิดของข้าจริงหรือไม่...” ชิงหลงพึมพำออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจ เซียวเฉวียนเป็นผู้ที่สัมผัสกวีสมุทร เขาไม่มีทางตอบสนองได้รวดเร็วเหมือนอย่างเซียวเฉวียน
น้ำในบ่อนิ่งลง เหมิงเอ้าที่อยู่ด้านข้างเป็นกังวลเสียจนเริ่มมีน้ำตา แม่เซียวและเซียวจิงร้องไห้หนักขึ้น
“เอาละ เลิกร้องไห้ได้แล้ว ปกป้องจวนเซียวไว้คือสิ่งสำคัญที่สุด”
ชิงหลงพูดกับเหมิงเอ้าเสียงทุ้ม ตอนนี้ฉินซูโหรวยังไม่เป็นอะไร ซึ่งหมายความว่าเซียวเฉวียนยังคงปลอดภัยอยู่
“จริงสิ”
เหมิงเอ้าที่เชื่องช้าก็รีบเช็ดนำ้ตาในทันที
ในขณะที่ทุกคนต่างจ้องไปในบ่อด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล คนใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อนพร้อมกับยื่นจดหมายเชิญให้ “จวนจ้าวส่งจดหมายเชิญมาขอรับ บอกว่าเชิญคุณชายของเราไปร่วมงานศพของจ้าวจินไหล”
“ร่วมงานบ้าอะไร!” เหมิงเอ้าตอบกลับด้วยความโมโห “นายท่านยุ่งอยู่! ไปไหนก็ไป!”
“ขอรับ ๆ ๆ!”
...
“บุ๋ง ๆ”
“บุ๋ง ๆ”
เซียวเฉวียนกระโดดลงไปในน้ำและไม่ช้าก็เกิดการสับสันทิศทาง
ในน้ำมืดเกินไปจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดเลย
เซียวเฉวียนที่กำลังว่ายขึ้นไปเพื่อสูดอากาศหายใจ จู่ ๆ ก็มีบางสิ่งดึงเขาไว้และดึงเขาไปยังใต้สุดของบ่อ
ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่แปลกประหลาดล้อมรอบเขา คล้ายกับน้ำไหลดังซู่ซ่า และเขาก็ตกลงมาจากที่สูงในฉับพลัน
ราวกับว่าจู่ ๆ เขาก็หลุดไปจากบ่อน้ำและเข้าสู่ท้องฟ้าในอีกมิติหนึ่ง
เขาร่วงลงมาเรื่อย ๆ จากบนฟากฟ้า และตกมาอยู่ในสถานที่ที่รู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกตา
นั่นคือสถานที่ที่เขาฝันถึง
“โอ้ย ๆ ๆ ๆ ๆ!”
“ตุบ!”
เซียวเฉวียนล้มลงกับพื้นอย่างแรง แต่กลับไม่มีอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย พื้นดินอ่อนนุ่มราวกับสายไหม
ให้ตายสิ?
เซียวเฉวียนปีนขึ้นมาทันควัน เขาอยู่ในบ่อน้ำแท้ ๆ เหตุใดจึงมาอยู่ที่ได้เล่า?
หรือว่าเขาสลบไปอีกแล้ว และตอนนี้ก็อยู่ในฝันอีกแล้วงั้นหรือ?