บทที่ 471 เรียกว่ามีเกียรติ

“เหตุใดเว่ยเชียนชิวถึงทำเช่นนี้?”

เซียวเฉวียนสับสน เว่ยเชียนชิวยังเป็นคนของต้าเว่ยและเป็นสมาชิกของราชวงศ์อีกด้วย

กองทัพตระกูลเซียวกำลังต่อสู้เพื่อต้าเว่ย และพวกเขาก็ต่อสู้เพื่อราชวงศ์ด้วย

“ข้าไม่รู้! ยามนี้คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก!”

ความเกลียดชังของปีศาจกวีรุนแรงมากจนเขากำหมัดแน่น “เว่ยเชียนชิวทำทุกอย่างอย่างไร้ที่ติ แม้ข้าจะเคยเห็นชาวยุทธ์แท้มามากมาย แต่กลับไม่มีพยานหลักฐาน!”

“ข้าได้แจ้งอดีตฮ่องเต้ไปแล้วถึงสิ่งที่สัตว์ร้ายตัวนี้ทำ แต่อดีตฮ่องเต้ไม่เชื่อเลย!”

“ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ! ราชวงศ์ให้เกียรติแก่กองทัพตระกูลเซียวอย่างไร้ประโยชน์ เหตุใดจึงต้องสละชีวิตเพื่อประเทศชาติ?”

“ชีวิตคนห้าหมื่นคนถูกเว่ยเชียนชิวหักหลัง ถูกสังหารอย่างโหดร้ายโดยศัตรูและคนของตนเอง แต่พวกเขาแลกมาเพื่อสิ่งที่เรียกว่าเกียรติยศเท่านั้น!”

ปีศาจกวีกัดฟัน “นี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ!”

ไม่น่าแปลกใจ ไม่แปลกใจเลยที่ความเกลียดชังของปีศาจกวีที่มีต่อราชวงศ์จะปรากฏขึ้นโดยตรงบนใบหน้าของเขา นี่ช่างไม่มีหลักธรรม

ปีศาจกวีไม่ได้ทำหน้าเรียบง่ายให้เขาด้วยซ้ำ

“ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านไม่บอกข้าก่อน”

เซียวเฉวียนมีน้ำตาคลอเบ้า เหตุใดเขาไม่พูดออกมา?

ถ้าเขาไม่มาที่นี่ เขาก็คงไม่มีทางรู้เรื่องนี้ และโศกนาฏกรรมก็คงไม่คลี่คลายลง

“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่อาจต่อกรกับเขาได้ ข้าจึงไม่กล้าบอก เจ้าเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของตระกูลเซียวที่เหลืออยู่! ข้าจะปล่อยให้เจ้าเสี่ยงได้อย่างไร!”

คำพูดของปีศาจกวีเป็นเรื่องจริง ในอดีตเซียวเฉวียนยังเยาว์วัย แม้เขาจะมีความสามารถและความกล้าหาญ แต่เว่ยเชียนชิวไม่ใช่คนรับมือได้ง่าย

คนห้าหมื่นคนถูกกวาดล้างเพราะเขา เซียวเฉวียนที่ไร้พลังจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร?

หลังจากที่อดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ เว่ยเชียนชิวก็เผยหางจิ้งจอกออกมา แต่เมื่อถึงเวลานั้นมันก็สายเกินไป

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่ขึ้นครองบัลลังก์ยังเด็กเกินไป อำนาจทั้งหมดของราชสำนักอยู่ในมือเว่ยเชียนชิวผู้เป็นเสด็จอา ฮ่องเต้พระองค์ใหม่อ่อนแอและปีศาจกวีไม่มีโอกาสแก้แค้น

ยามนี้ปีศาจกวีรู้แล้วว่าเซียวเฉวียนมีความสามารถในระดับกวีสมุทรคุนหลุน เขาจึงไม่ต้องกังวลอีกต่อไป จากนั้นความปรารถนาที่จะแก้แค้นจึงบังเกิดขึ้น

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น มีคำพูดนับพันคำทั้งที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ศิษย์เอ๋ย ไม่มีอะไรต้องรู้สึกแย่ ทุกอย่างจบลงแล้ว สิ่งสำคัญคือฆ่าเขาให้ตายไปเสีย!”

ปีศาจกวีพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ส่งสัญญาณให้เซียวเฉวียนไม่ต้องกังวลกับคนอย่างเว่ยเชียนชิว

การฆ่าเว่ยเชียนชิวเพียงอย่างเดียวจะไม่มีผลใดๆ มีเพียงกองกำลังทั้งหมดของเว่ยเชียนชิวถูกถอนออกพร้อมกันเท่านั้นที่เราจะปลอบโยนวิญญาณของกองทัพตระกูลเซียวบนสวรรค์ได้อย่างแท้จริง

มิฉะนั้นตระกูลฉินจะเป็นเช่นกองทัพตระกูลเซียว

คนในเมืองหลวงเจ้าเล่ห์มาก ไม่เพียงแต่เซียวเฉวียนเท่านั้นที่ซ่อนพลังของเขา แต่เว่ยเชียนชิวยังซ่อนความแข็งแกร่งของเขาด้วย

ตามข้อสรุปของปีศาจกวี เขาไม่เพียงแต่เลี้ยงดูผู้คนในโลกอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมาเท่านั้น แต่ยังเลี้ยงดูพวกเขาอย่างลับๆ เมื่อนานมาแล้วด้วย

ชาวยุทธ์แท้

เมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ เว่ยเชียนชิวมีชาวยุทธ์แท้ในมือเพียงพอที่จะต่อสู้กับกองทัพได้ นับประสาอะไรตอนนี้

“เพราะฉะนั้นจงระวังตัวด้วย”

ปีศาจกวีตบไหล่เขา เซียวเฉวียนพยักหน้า หัวใจของเขาจมลง “ตกลง ข้าจะทำ”

“ทางออกอยู่ตรงนั้น”

ในเวลานี้เซียวเทียนก็ชี้นิ้วขึ้นมา

ตรงกลางท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสดใสมีจุดขนาดใหญ่ที่ไม่เด่นชัดมาก สีตรงจุดนั้นจะสว่างกว่าที่อื่นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

คนอย่างปีศาจกวีต้องไม่สามารถบอกได้ ท้ายที่สุดแล้วสีเหลืองสดใสและสีเหลืองในสายตาของเขานั้นไม่มีความแตกต่าง

เซียวเฉวียนมองมันอย่างตั้งใจเป็นเวลานาน เมื่อนั้นจุดใหญ่จึงจะมองเห็นได้แผ่วเบา

น่าทึ่งมาก ถ้าพ่อของเขาอยู่ในยุคปัจจุบันเขาคงจะเป็นผู้ชายที่โด่งดังที่สุดในบรรดาสาวๆ ลิปสติกสีต่างๆ สำหรับผู้หญิงมีมากมายและพ่อของเขาจะแยกแยะมันได้ชัดเจนอย่างแน่นอน

“อะไร ต้องการขึ้นไปด้านบนหรือ?” ปีศาจกวีแตะหัวเขา ก่อนจะกอดอกแล้วถามเซียวเฉวียน “เจ้าบินได้ไหม?”

เซียวเทียนและปีศาจกวีสามารถไปถึงจุดนั้นได้ทันที พวกเขาเพียงแค่มองมัน มีกระแสน้ำวนที่ไม่เด่นอยู่ที่นั่นจริงๆ ซึ่งมันควรจะเป็นทางออก

แต่เซียวเฉวียนมีตัวตนและไม่สามารถเข้าถึงความสูงนั้นได้เว้นแต่เขาจะบินได้

“เจ้ามองข้าแล้วจะขึ้นไปได้หรือ?”

“ตัวอย่าง”

หลังจากความโศกเศร้าเสียใจที่อาจารย์และลูกศิษย์ได้พูดคุยกันเพียงสั้นๆ ผ่านไปแล้วก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงและเริ่มคิดถึงการขึ้นไปบนฟ้า

หลังจากคิดเรื่องนี้อยู่สามวินาที เซียวเฉวียนและปีศาจกวีก็มาถึงข้อสรุป พวกเขาคิดไม่ออก

ท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ดังนั้นจึงไม่มีประสบการณ์จริงๆ

“ซีดส์...”

ในเวลานี้แขนของเซียวเฉวียนก็เจ็บทันที เมื่อเขามองลงไป เขาเห็นรอยแผลขนาดเท่าเหรียญปรากฏบนแขนของเขา ดูเหมือนเขาจะถูกเผาด้วยแสงแห่งกวีสมุทรเผาไหม้

“ไม่ ยิ่งเจ้าอยู่ที่นี่นาน ร่างกายเจ้าก็จะยิ่งเสียหาย!”